Vorige week kwamen ze direct in beeld; héél veel pups in de buik van Chanel. Ook wist ik het al in het weekend daarvoor.... ik wil ze toch eerst op de echo zien voordat ik een dame zwanger verklaar en het aan de grote klok ga hangen.
Bonny was de eerste. Na de dekking kon ze al zo typisch gaan zetten... haar achterpoot wat naar buiten gedraait, als of haar buik wat ruimte nodig had. Jaja, 3 minuten na de dekking zit die buik echt nog niet in de weg hoor :-) 21 dagen na de dekking stopte ze met eten, en na een week begon ze weer aan haar dagelijkse maaltijd. Echo's waren er niet in 1990. Ik mocht met haar in Utrecht langskomen op de universiteit en 5 co-assistenten voelde aan haar buik en verklaarde haar zwanger.
Toen Emily in 1995 haar eerste nest kreeg, vertoonde ze ongeveer dezelfde verschijnselen. Niet zo sterk als Bonny, maar de hormonen maakte het eten in 4e week wel lastig. Ik had inmiddels de dierenkliniek in Sleeuwijk ontdekt, en daar werd toen 28 dagen na de dekking de 1e echo gemaakt van Youandi-pups-in-de-maak.
Lotte (dochter van Bonny) vertoonde dezelfde extreme symptomen, en ook Coco en Shanti vertelde mij keurig op de 21e dag dat er pups op komst waren. En ook Chanel doet mee aan deze familie gewoonte.
Een half jaar geleden werd ze in de hectiek gedekt en mijn hoofd stond er helemaal niet naar. We waren te laat voor het optimale dek-moment (36 uur na de ovulatie) en toen we na 28 dagen een echo gingen maken zei ik al: Chanel heeft mij niet kunnen overtuigen dat ze zwanger is, misschien dat de echo het tegendeel bewijst...? Maar nee, Chanel en mijn observatie hadden het bij het juiste eind: niet zwanger. Afgelopen week liepen de kliniek binnen met eigenlijk alleen maar de vraag: laat ze maar zien, en vertel maar hoeveel. Nou, dat hebben we geweten! Héél veel dus...
Wat Bonny, Lotte en Coco niet hadden, maar deze generatie wel heeft is het gebrek aan eetlust na de 28e dag. Shanti was de eerste; vanaf de 21e dag tot aan de dag van de bevalling kreeg ze geen hap door haar keel. Ze rende naar haar bak, maar bij de aanblik van eten stond ze te kokhalzen. Ander voer, extra aandacht, boullion... niks hielp. Ze was mager toen ze beviel van 10 pups. In de eerste weken daarna vrat ze als een leeuw, maar gaf ze ook melk waardoor ze geen grammetje bij kwam. Ongelovelijk dat de natuur niet beter voor de moeder dieren zorgt.. pupjes zijn eigenlijk net parasieten: ze nemen wat ze nodig hebben, en groeien ten koste van alles.
Pien had het niet zo erg, maar heeft wel lopen vervelen met eten. Haar lichaam had genoeg reserves, en ze gaf wat minder melk waardoor ik met bijvoeding voor dde pups de perfecte balans kon maken. Pien oke, pups oke!
Nu dan Chanel.... ik was voorbereid door de ervaring met haar zus en half-zus, dus Chanel had in de laatste 2 maanden express wat overgewicht opgebouwd. Die reserves was ze overigens op dag 28 wel weer kwijt na een week niet eten. Maar, ze is in topconditie. Chanel smokkelt overigens wel een beetje... want koekjes eet ze wel.
Inmiddels is ze 33 dagen en ze probeert echt wel te eten, maar smorgens komt ze met veel aanmoediging van mij en jaloerse blikken van de anderen niet verder dan 1/3 bak voer. Aangezien we écht heel veel pups op de echo hebben gezien (minstens 10!) heeft het mijn hoogste prioriteit dat Chanel alle voedingstoffen binnen krijgt; zoveel als wat maar mogelijk is. Want, of haar misselijkheid nu blijft of niet... vanaf 7 weken zal ze al zo zwaar zijn door al die pups die ze draagt, dat haar maag überhaupt geen plaats meer heeft, waardoor eten al moeilijk zal worden. (ja, dmv veel kleine maaltijden per dag... maar dan nog!) Dus hebben we nu al de complete truckendoos opengetrokken: Chanel eet 's avonds Energique. Dat vind ze geweldig en ze staat (soms tegen heug en meug) door te eten. Dit is te lekker om te laten staan, en zo vreet ze binnen enkele minuten 2000KCal naar binnen.
Haar buik groeit nu al... ongelovelijk! Haar ribben staan al uit, en haar taille is verdwenen. Normaal zie ik dit pas rond de 6e week. Bij haar dus al voordat ze 5 weken is.... dat beloofd nog wat!
donderdag 4 november 2010
dinsdag 19 oktober 2010
Hongarije
Na een idiote 40 urige werk week die ik in 3 dagen had weten te proppen, konden we afgelopen donderdag middag richting Hongarije vertrekken. De reis is bijna 1200km, en is met de camper niet in 1 dag te doen. Dus donderdag maar alvast 400km tot in Zuid Duitsland, en vrijdag de rest. Na alle drukte van de afgelopen dagen was ik moe en telde ik de kilometers af naar de camperplaats die me was aanbevolen door mede exposanten. Het zou een prima plek zijn waar ook de honden goed konden worden uitgelaten. (érg belangrijk!) Bij aankomst bleek het een populaire en drukbezochte plaats te zijn, maar we konden op het achterste veld nog wel aansluiten in de rij campers. Het was donker, maar het was duidelijk dat de beste plaatsen vooraan bij het water waren. Het was heerlijk rustig....todat de goederentrein voorbij kwam. Ik was te moe om me er druk om te maken, en nadat we wat gegeten hadden plofte ik bewusteloos in mijn bed. Helaas blééf die trein maar voorbijkomen (voor mijn gevoel elke 3 minuten) en vanaf 6 uur kwam het verkeer op gang en bleken we onder de brug van een drukke toegangs weg te staan. Om half 7 dus maar opgestaan en snel verder gaan rijden. Toen de zon op was zijn we ergens op een zonnige parking rustig gaan ontbijten en waren we wel al lekker wat kilometers opgeschoten. Om 4 uur kwamen we aan in een fort (het Monostori Eröd)... een hystorische plek vol vergane glorie. Er stonden 4 andere campers uit Duitsland, Zweden en Oostenrijk. Zo’n klein gezelschap schept een band en we hadden het erg gezellig samen. Ik was nog steeds moe..nadat ik Shanti had gewassen, gedroogd en deels geborsteld had kroop ik om half 10 alweer onder mijn dubbele dekbed, want erg warm was het buiten niet!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!
zondag 10 oktober 2010
Time management
pffff... gelukkig is het weer bijna maandag....
Idiote kreet... ja, best wel. Maar als het om hectiek gaat, dan spant de sitiuatie in Villa Kakelbont wel de kroon... en kan ik bijna blij zijn dat ik morgen weer 'rustig aan het werk kan'.
Afgelopen week was Doughnut hier. We hebben besloten dat het toch wel leuk is als Doughnut wat show successen op zijn naam zal zetten. Hij is er zéker mooi genoeg voor, maar zal dan 'anders'geborsteld moeten worden. Dat kan/mag ik van Kim niet verwachten; zij onderhoudt zijn vacht netjes maar niet zodanig dat hij er de show mee zal stelen. Dus zij gaat ervoor zorgen dat onze Skinny minimaal 5 kilo gewicht bij zal komen, en ik ga hem elke 3 weken borstelen. Dat was dus vrijdag middag, nadat ik al een normale werkdag achter de rug had.
Vrijdag avond kwam Pastou. Pascalle onderhoudt hem tot in de puntjes, en volgende week zal ze de eerste keer zonder mij naar een show gaan... harstikke spannend, en Pastou werd dus nog even in model gezet zodat ze samen de sterren van de hemel kunnen gaan lopen in Dortmund. Natuurlijk houdt een bezoekje van P&P een hoop gezeligheid in, en werd het weer laat... :-)
Zaterdag:
s'morgens Doughnut naar huis gebracht, met een kop koffie erbij is de ochtend zo om, en kon ik dus na de boodschappen gehaald te hebben om een uur of 12 aan Pien beginnen.
Pien was woensdag avond na mijn cursus in Eindhoven overgestapt van haar baasjes´ auto in mijn Laguna, en bleef wat daagjes zodat de baasjes thuis konden knutselen zonder haar bemoeienis. Pien zou ook ff gewassen en gemodelleerd moeten worden... Dat doen we zaterdag wel ff tussendoor...
Vincent was aan zijn reguliere was & borstel beurt toe, en lag zaterdag middag dus conform planning een paar uur op de trimtafel, afgewisseld met wat uurtjes gras maaien.. want dat moet ook nog steeds gebeuren.
's Avonds lag ik uitgeteld op de bank, en de uitnodiging van vrienden voor ´t etentje maar afgeslagen.
Zondag:
's morgens weer op tijd op, want er was nog genoeg te doen. Het huis moet wekelijks toch wat bijgehouden worden, en bij gebrek aan tijd was dat vandaag dus ook maar weer wat oppervlakkig. De badkamer komt volgende keer wel weer, maar de toilet, de vloeren, de keuken, stof wat afnemen in de huiskamer en het hondenhuis zal toch wekelijks moeten gebeuren. Eind van de ochtend lag Shanti op tafel want die moet komende week weer mee naar de show in Hongarije. De rest van de week zit vol dus alles wat ik vandaag al kan doen, scheelt veel tijd op de show komende week.
Om 2 uur kwamen er mensen kennis maken die graag in de toekomst een pupje willen hebben, en om 4 uur kwam Sjaan (de zus van Pooh) om wat uitleg en ´n show model te krijgen aangezien ze over 2 weken voor het eerst met haar vrouwtje mee naar een show gaat. Pien werd eind van de dag opgehaald en toen was de zondag weer voorbij.
Morgen weer werken.... om 5 uur een info sessie voor Project managers, dinsdag ochtend naar Utrecht en 's avonds een sessie van onze practice in Eindhoven, woensdag ochtend naar Groningen en smiddags thuis mijn examen leren. Om 5 uur weer naar de cursus met om 8 uur het examen en donderdag ochtend werken, en dan ben om 12 uur vrij... Dan gaan we naar Hongarije!
Heerlijk... dan heb ik weer rust... een heel weekend met de honden op pad, en ff niets 'moeten'...;-)
Idiote kreet... ja, best wel. Maar als het om hectiek gaat, dan spant de sitiuatie in Villa Kakelbont wel de kroon... en kan ik bijna blij zijn dat ik morgen weer 'rustig aan het werk kan'.
Afgelopen week was Doughnut hier. We hebben besloten dat het toch wel leuk is als Doughnut wat show successen op zijn naam zal zetten. Hij is er zéker mooi genoeg voor, maar zal dan 'anders'geborsteld moeten worden. Dat kan/mag ik van Kim niet verwachten; zij onderhoudt zijn vacht netjes maar niet zodanig dat hij er de show mee zal stelen. Dus zij gaat ervoor zorgen dat onze Skinny minimaal 5 kilo gewicht bij zal komen, en ik ga hem elke 3 weken borstelen. Dat was dus vrijdag middag, nadat ik al een normale werkdag achter de rug had.
Vrijdag avond kwam Pastou. Pascalle onderhoudt hem tot in de puntjes, en volgende week zal ze de eerste keer zonder mij naar een show gaan... harstikke spannend, en Pastou werd dus nog even in model gezet zodat ze samen de sterren van de hemel kunnen gaan lopen in Dortmund. Natuurlijk houdt een bezoekje van P&P een hoop gezeligheid in, en werd het weer laat... :-)
Zaterdag:
s'morgens Doughnut naar huis gebracht, met een kop koffie erbij is de ochtend zo om, en kon ik dus na de boodschappen gehaald te hebben om een uur of 12 aan Pien beginnen.
Pien was woensdag avond na mijn cursus in Eindhoven overgestapt van haar baasjes´ auto in mijn Laguna, en bleef wat daagjes zodat de baasjes thuis konden knutselen zonder haar bemoeienis. Pien zou ook ff gewassen en gemodelleerd moeten worden... Dat doen we zaterdag wel ff tussendoor...
Vincent was aan zijn reguliere was & borstel beurt toe, en lag zaterdag middag dus conform planning een paar uur op de trimtafel, afgewisseld met wat uurtjes gras maaien.. want dat moet ook nog steeds gebeuren.
's Avonds lag ik uitgeteld op de bank, en de uitnodiging van vrienden voor ´t etentje maar afgeslagen.
Zondag:
's morgens weer op tijd op, want er was nog genoeg te doen. Het huis moet wekelijks toch wat bijgehouden worden, en bij gebrek aan tijd was dat vandaag dus ook maar weer wat oppervlakkig. De badkamer komt volgende keer wel weer, maar de toilet, de vloeren, de keuken, stof wat afnemen in de huiskamer en het hondenhuis zal toch wekelijks moeten gebeuren. Eind van de ochtend lag Shanti op tafel want die moet komende week weer mee naar de show in Hongarije. De rest van de week zit vol dus alles wat ik vandaag al kan doen, scheelt veel tijd op de show komende week.
Om 2 uur kwamen er mensen kennis maken die graag in de toekomst een pupje willen hebben, en om 4 uur kwam Sjaan (de zus van Pooh) om wat uitleg en ´n show model te krijgen aangezien ze over 2 weken voor het eerst met haar vrouwtje mee naar een show gaat. Pien werd eind van de dag opgehaald en toen was de zondag weer voorbij.
Morgen weer werken.... om 5 uur een info sessie voor Project managers, dinsdag ochtend naar Utrecht en 's avonds een sessie van onze practice in Eindhoven, woensdag ochtend naar Groningen en smiddags thuis mijn examen leren. Om 5 uur weer naar de cursus met om 8 uur het examen en donderdag ochtend werken, en dan ben om 12 uur vrij... Dan gaan we naar Hongarije!
Heerlijk... dan heb ik weer rust... een heel weekend met de honden op pad, en ff niets 'moeten'...;-)
zondag 3 oktober 2010
Oostenrijk
oh jeetje... ik krijg inmiddels serieus commentaar over het feit dat mijn BLOG niet geupdate wordt.... afgelopen week zelfs verontrustte telefoontjes of het wel goed met me gaat.. want het is zo stil!
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
maandag 23 augustus 2010
Eten
Eten... dat is één van de dingen die we echt moeten in het leven. Immers, we moeten niets; behalve eten, drinken en slapen.
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!
vrijdag 6 augustus 2010
Gelukt!!!!
het is me eindelijk gelukt......
-wat?
Nou, lees ff een blog of 3 terug, en je ziet dat ik probeerde om een foto te maken van Pooh die naar de wilde konijnen in onze tuin kijkt. Ze kan dit úren volhouden, maar als ik dan mijn camera pak..... is zij weg (net als de konijnen....)
Maar vandaag- terwijl ik aan de telefoon was- zag ik het gebeuren. Marlie (aan de telefoon) moest even wachten, mijn Nikon lag al enige uren in de aanslag omdat de konijnen al de hele middag brutaal over het recentelijk gemaaide gras aan het rennen waren....
-wat?
Nou, lees ff een blog of 3 terug, en je ziet dat ik probeerde om een foto te maken van Pooh die naar de wilde konijnen in onze tuin kijkt. Ze kan dit úren volhouden, maar als ik dan mijn camera pak..... is zij weg (net als de konijnen....)
Maar vandaag- terwijl ik aan de telefoon was- zag ik het gebeuren. Marlie (aan de telefoon) moest even wachten, mijn Nikon lag al enige uren in de aanslag omdat de konijnen al de hele middag brutaal over het recentelijk gemaaide gras aan het rennen waren....
Dank je voor je geduld Marlie! xxx
dinsdag 3 augustus 2010
Zwemles, Croatische kampioenen en nog veel meer...
Brrrr wat is het koud! De thermometer wijst 23 graden aan... maar de grijze lucht en mijn kippevel zeggen me dat het koud is. Na die zonnige weken met 30+ voelt dit koud aan. Voor mij dan, de boppers vinden het wel lekker zo.
Na de lekker warme weken hier thuis zijn we half juli richting zuid Duitsland gereden. Eerst een show met Vincent en Chanel waar we weer met het nodige 'blik en klatergoud' vandaan kwamen. Allebei het CAC en Chanel beste van het ras! Daarna door naar wat leuke plekjes in Beieren waar het ook fantastisch weer was. Camperplaatsen midden in de bossen en aan leuke meertjes zorgden voor veel pret, wandelplezier en... zwemles voor Pooh!
Babs zwemt überhaupt niet; dat is beneden haar stand. Ze poedelt wat met haar pootjes in het koele water en blaft wat om haar heen. Vincent zwemt ook niet... ja tot zijn buik wil hij wel het water in. Maar zolang er nog familie aan de kant staat, is er voor hem geen reden om achter me aan te zwemmen. (heeft hij slechts 1x gedaan in Frankrijk, toen hij erachter kwam dat hij als enige achterbleef... toen kon hij plots wél zwemmen!) Muffin is een waterrat 1e klas, net als Shanti. Chanel staat op het strandje een beetje nuffig te keffen en blijft veilig bij haar broer. Maar dan Pooh.... die duikt achter me aan.. zinkt dan eerst bijna, totdat ik haar een beetje onder haar buik 'lift' zodat ze haar balans vindt en vervolgens zwemt ze achter Muffin en mij aan. Als we te ver gaan, dan klimt ze op Muffin haar rug of laat ze zich door mij opvangen... Op een gegeven moment dreef ze zo op mijn arm op haar zij met 4 voetjes horizontaal in het water, volledig vertrouwend dat ik haar wel vast hield. Na een minuutje was ze weer op adem en zwom ze weer van Muffin, naar Shanti en weer terug naar mij. Volgende keer nog wat trainen met een bal, en ze kan zo in het dolfinarium op gaan treden!
Na wat rustige dagen in Duitsland zijn we doorgetrokken via Oostenrijk naar Croatie. Het werd warm, en warmer. Geen airco in de motorhome, dus met alle zonneschermen dicht en de ventilator op volle toeren bleef het achterin onder de 25 graden. De hittte kwam door de voorruit, en ik kon redelijk koel blijven de ramen regelmatig te openen en het een beetje door te laten waaien. Liggen normaal 5 boppers vóórin, en vechten ze om een plekje bij mij; Nu zat ik eenzaam in de hitte, en lagen de schatjes koel(er) achterin! Gezellig hoor :-(
Op alle camperplaatsen waren de honden méér dan welkom, en vond iedereen het fantastisch hoe braaf ze waren. Camping eigenaren wilden met de honden op de foto, en in Oostenrijk werd gevraagd wanneer ik toch weer terug kwam! Pooh steelde natuurlijk overal de show met haar apengedrag.... en hoezeer ik ook probeerde om haar op te voeden (niet springen Pooh, niet blaffen, zo ben je braaf. Niet tegen het hekwerk opstaan, óp de grond! zo jaa....) stonden de italianen maar "bélla, béllisima!!!" te roepen... waardoor Pooh steeds werd aangemoedigd om haar capriolen nog eens te vertonen.... tot groot vermaak van de camping gasten.
In Croatie was het echt hot... de show was bij een voetbal stadion en we konden op de parking staan, waar we met +/- 20 nationaliteiten binnen de kortste keren een mooi honden camp bouwden. Er was voldoende schaduw, en de ventilator hield de camper koel genoeg om het voor de honden dragelijk te houden. Wij hielden ons overdag rustig.... veel te heet om ons druk te maken!
We zouden 4 shows doen, in 4 dagen. Normaal begint eeen show om 10 uur 'smorgens (en voorbereidingen om 8 uur) maar hier was het anders: de shows starten om 20.00hr 's avonds, en zodoende werd de best in show tussen 2 en 3 uur 's nachts gekozen. Wat een beleving, wat een spectakel!! De organisatie bleek een goed team te zijn, en zelden heb ik zo'n goed georganiseerde show, met zoveel glitter en glamour gezien.
Vincent won elke dag het CAC maar het was voor hem te warm om zichzelf optimaal te presenteren. Alleen de laatste show was het eeen stuk koeler en stond er een koude wind; dit was perfect voor mijn manneke, en nu werd hij ook nog eens beste reu met het CACIB. Dit samen resulteerde in de Croatische kampioens titel voor Vincent!
Shanti was ook ingeschreven; wat was het héérlijk om weer samen in de ring te staan. Op het moment dat ik haar opborstelde was er meteen weer die klik.... Alsof we nooit gestopt zijn. We voelen elkaar feilloos aan, en het voelde of we samen door de ring zweefden! Shanti presenteerde zichzelf weer super, en we genoten er samen van om weer in de ring te staan. Ze won 4 dagen het CAC, waarvan 1 x ook BOS en 2 x Beste van het Ras!! Ook in de erering liet ze zien dat ze het niet verleerd is, en als ik de foto's terug zie dan glim ik nog van trots. Shanti mag zich nu ook Croatisch kampioen noemen. Dat is haar 14e titel, terwijl ze afgelopen jaar ook haar pups heeft grootgebracht.
De laatstse avond dat Vincent en Shanti hun titels binnensleepte, werd hun dochter Corinna (uit Hongarije) beste junior. Daar stonden we dan voor de BOB met 3 Youandi's...
Trots... ja beretrots.
Nu weer thuis dus... nagenietend van 2 super leuke weken. Veel gelachen met goed gezelschap, genoten met de 6 honden, op mooie plekjes geweest, leuke mensen leren kennen en.. en .. en nog veel meer...
Na de lekker warme weken hier thuis zijn we half juli richting zuid Duitsland gereden. Eerst een show met Vincent en Chanel waar we weer met het nodige 'blik en klatergoud' vandaan kwamen. Allebei het CAC en Chanel beste van het ras! Daarna door naar wat leuke plekjes in Beieren waar het ook fantastisch weer was. Camperplaatsen midden in de bossen en aan leuke meertjes zorgden voor veel pret, wandelplezier en... zwemles voor Pooh!
Babs zwemt überhaupt niet; dat is beneden haar stand. Ze poedelt wat met haar pootjes in het koele water en blaft wat om haar heen. Vincent zwemt ook niet... ja tot zijn buik wil hij wel het water in. Maar zolang er nog familie aan de kant staat, is er voor hem geen reden om achter me aan te zwemmen. (heeft hij slechts 1x gedaan in Frankrijk, toen hij erachter kwam dat hij als enige achterbleef... toen kon hij plots wél zwemmen!) Muffin is een waterrat 1e klas, net als Shanti. Chanel staat op het strandje een beetje nuffig te keffen en blijft veilig bij haar broer. Maar dan Pooh.... die duikt achter me aan.. zinkt dan eerst bijna, totdat ik haar een beetje onder haar buik 'lift' zodat ze haar balans vindt en vervolgens zwemt ze achter Muffin en mij aan. Als we te ver gaan, dan klimt ze op Muffin haar rug of laat ze zich door mij opvangen... Op een gegeven moment dreef ze zo op mijn arm op haar zij met 4 voetjes horizontaal in het water, volledig vertrouwend dat ik haar wel vast hield. Na een minuutje was ze weer op adem en zwom ze weer van Muffin, naar Shanti en weer terug naar mij. Volgende keer nog wat trainen met een bal, en ze kan zo in het dolfinarium op gaan treden!
Na wat rustige dagen in Duitsland zijn we doorgetrokken via Oostenrijk naar Croatie. Het werd warm, en warmer. Geen airco in de motorhome, dus met alle zonneschermen dicht en de ventilator op volle toeren bleef het achterin onder de 25 graden. De hittte kwam door de voorruit, en ik kon redelijk koel blijven de ramen regelmatig te openen en het een beetje door te laten waaien. Liggen normaal 5 boppers vóórin, en vechten ze om een plekje bij mij; Nu zat ik eenzaam in de hitte, en lagen de schatjes koel(er) achterin! Gezellig hoor :-(
Op alle camperplaatsen waren de honden méér dan welkom, en vond iedereen het fantastisch hoe braaf ze waren. Camping eigenaren wilden met de honden op de foto, en in Oostenrijk werd gevraagd wanneer ik toch weer terug kwam! Pooh steelde natuurlijk overal de show met haar apengedrag.... en hoezeer ik ook probeerde om haar op te voeden (niet springen Pooh, niet blaffen, zo ben je braaf. Niet tegen het hekwerk opstaan, óp de grond! zo jaa....) stonden de italianen maar "bélla, béllisima!!!" te roepen... waardoor Pooh steeds werd aangemoedigd om haar capriolen nog eens te vertonen.... tot groot vermaak van de camping gasten.
In Croatie was het echt hot... de show was bij een voetbal stadion en we konden op de parking staan, waar we met +/- 20 nationaliteiten binnen de kortste keren een mooi honden camp bouwden. Er was voldoende schaduw, en de ventilator hield de camper koel genoeg om het voor de honden dragelijk te houden. Wij hielden ons overdag rustig.... veel te heet om ons druk te maken!
We zouden 4 shows doen, in 4 dagen. Normaal begint eeen show om 10 uur 'smorgens (en voorbereidingen om 8 uur) maar hier was het anders: de shows starten om 20.00hr 's avonds, en zodoende werd de best in show tussen 2 en 3 uur 's nachts gekozen. Wat een beleving, wat een spectakel!! De organisatie bleek een goed team te zijn, en zelden heb ik zo'n goed georganiseerde show, met zoveel glitter en glamour gezien.
Vincent won elke dag het CAC maar het was voor hem te warm om zichzelf optimaal te presenteren. Alleen de laatste show was het eeen stuk koeler en stond er een koude wind; dit was perfect voor mijn manneke, en nu werd hij ook nog eens beste reu met het CACIB. Dit samen resulteerde in de Croatische kampioens titel voor Vincent!
Shanti was ook ingeschreven; wat was het héérlijk om weer samen in de ring te staan. Op het moment dat ik haar opborstelde was er meteen weer die klik.... Alsof we nooit gestopt zijn. We voelen elkaar feilloos aan, en het voelde of we samen door de ring zweefden! Shanti presenteerde zichzelf weer super, en we genoten er samen van om weer in de ring te staan. Ze won 4 dagen het CAC, waarvan 1 x ook BOS en 2 x Beste van het Ras!! Ook in de erering liet ze zien dat ze het niet verleerd is, en als ik de foto's terug zie dan glim ik nog van trots. Shanti mag zich nu ook Croatisch kampioen noemen. Dat is haar 14e titel, terwijl ze afgelopen jaar ook haar pups heeft grootgebracht.
De laatstse avond dat Vincent en Shanti hun titels binnensleepte, werd hun dochter Corinna (uit Hongarije) beste junior. Daar stonden we dan voor de BOB met 3 Youandi's...
Trots... ja beretrots.
Nu weer thuis dus... nagenietend van 2 super leuke weken. Veel gelachen met goed gezelschap, genoten met de 6 honden, op mooie plekjes geweest, leuke mensen leren kennen en.. en .. en nog veel meer...