Ik ben niet zo van de data... ik vergeet verjaardagen van vrienden als ik geen reminder in mijn telefoon zet, en er niet op gezette tijden een alarm afgaat waarin staat dat een dierbare vriend/ vriendin jarig is. Honden staan niet in mijn digi calender... dus die verjaardagen worden stelselmatig overgeslagen (oh ja, Babs werd 9 jaar op 14 oktober...) Het leven is één groot feest, dus treuren we niet als er een hondenverjaardag zonder feestje voorbij gaat. Ik ben overigens erfelijk belast met deze minder attente eigenschap... bij ons in de familie gaan alle bijzondere data zonder extra aandacht voorbij en dus ik kan er niets aan doen.
Maar... terwijl ik deze blog website opende om een update te schrijven over mijn aankomend zwangerschapsverlof, zag ik dat dit het 150e Blog is wat ik hier schrijf. Nou, da's best een mijlpaal..toch?
Jaja, en dan natuurlijk het andere jubileum: op 17 November 1990 beviel Bonny (alias Surprise van 't Schokkerland) van 3 reuen en 5 teven... het allereerste Youandi nest. De Fun pups!
20 jaar geleden zaten mijn moeder en ik samen in/naast de werpkist... we wisten allebei "wel wat" van bevallingen. De co-fokker/ verkoper van Bonny was in geen velden of wegen te bekennen...ik had 1 bevalling eerder meegemaakt waarbij Bonny een jaar daarvoor pups zou krijgen bij haar co-fokker/ voormalig eigenaar. Men ging daar zo nonchalant mee omging dat het resulteerde in een bevalling die starte in mijn huis met: Inge (19 jaar en in paniek) Bonny (nog geen 2 jaar en in paniek) en Marieke 20 km verderop aan de telefoon vertellend dat ze éérst zoontje Hugo van school moest halen en over een uurtje of 2 Bonny & de inmiddels geboren pup & mij wel kon komen ophalen....
Enfin, op 17-11-1990 ging het gelukkig iets anders; Bonny zou bij mij thuis pupjes krijgen, en ik was 'voorbereid'. Mijn moeder was bij me, en samen wisten we best heel veel.
Als er een pup geboren werd wist ik hoe ik deze (samen met Bonny) moest schoonmaken, wegen, noteren en aanleggen. Bij de weeën wist mijn moeder mij te vertellen "dit zijn geen pers weeën Inge"...
Ïk: "Hoe weet jij dat mam?
Mam: "Ik heb 4 kinderen gebaard Inge! Ik weet hoe weeën komen en gaan."
Ja mam..... da's alweer 20 jaar geleden.....
Bonny perste met ons op commando... samen zaten we in die werpkist, en 8 kerngezonde pups werden geboren. Als laatste de reu met zwart aan het hoofd. JIJ BENT BALOU!!
Nog anderhalve week, en dan hoop ik in alle rust, met alle ervaring die ik in 20 jaar heb opgedaan, samen met Chanel het 20e nest op de wereld gaan zetten. (20 & 20...da's echt toeval!!)
Bevallingen zijn bijzonder. Ik kan er elke keer weer van genieten om moeder natuur haar werk te zien doen. Teven die veranderen in gedrag. 'weten' wat ze moeten doen. Ze spelen niet meer, ze 'mutsen'niet meer, ze zijn geen 'bitch' meer: ze zijn moeder. Kleine hulpeloze wezentjes die geboren worden, vechten om lucht te krijgen, nadat ze 9 weken in een baarmoeder zonder zuurstof hebben geleefd willen ze plots ademen. Wilskracht en instinkt zorgt ervoor dat kleine wezentjes gaan ademen en een tepel zoeken om te drinken. Ongelofelijk.
Elke keer weer. Al 20 keer ben ik verwonderd om al dit moois.
Deze keer heb ik beloofd om het 'te delen'. Stond ik 21 jaar geleden in paniek naast een teef met een pasgeboren pup... dat zal (als het aan mij ligt) niemand overkomen. De eigenaren van Kyona (zusje van Pooh) willen in de toekomst ooit een nestje fokken, dus komen ze deze bevalling stage lopen. Ervaren fokkers hebben volgens mij de plicht om de nieuwe garde op te leiden voor zover dat mogelijk is. Dus ja, het zal even wennen zijn voor mij om er iemand bij te hebben aangezien het altijd een 'intiem gebeuren' is tussen de teef, de pups en mij. Nu hebben we hulp, en dat lijkt me eigenlijk ook wel heel erg gezellig en leuk... om mijn enthousiasme te kunnen delen tijdens de nachtelijke uren. (want ja, de dames bevallen altijd 'snachts hier)
Oh ja, dan nog even kort de anecdote waarom ik eigenlijk deze blog opende om te gaan schrijven (onder een andere titel)
Ik loop op mijn werk alweer te roepen dat ik per 1 december met zwangerschaps verlof ga. Collega's die me langer kennen weten wat ik bedoel en vragen hoe het met Chanel gaat. Maar sinds 2 maanden werk ik voor een nieuwe club binnen ons bedrijf, en heb ik afgelopen week diverse mensen geshockeerd en in verwarring gebracht.
Tijdens de laatste team meeting kondigde ik tijdens de rondvraag mijn zwangerschapsverlof aan en daar kwamen diverse reacties op. Zoals: "uhhhh jij gaat over 2 weken met zwangerschaps verlof? uhhhhh ja uuuhhhhhh jeeeeeetje! Mijn vriendin liep er 6 weken voor de bevalling écht héél anders bij...."
Jaja, dat kan... nee, ik heb nergens last van hoor. Ik werk ook door tot het laatst, dat gaat best hoor! De meeting van 2 december ben ik alleen niet in Amsterdam, maar dan bel ik in. Míts ik niet nét midden in de weeën zit.
De notulist kent me langer, en noteert het zogenaamd keurig in de notulen..... :-)
Vandaag kwam één van de collega's naar me toe, en na een kletspraatje waarbij ik zijn blik al diverse keren had zien afdwalen vroeg hij uiteindelijk - terwijl hij naar mijn buik wees- "heb je daar écht een baby inzitten?"
maandag 22 november 2010
woensdag 10 november 2010
van Bleiswijk tot Betuwe...
Afgelopen zaterdag was ik met Vincent op de show in Bleiswijk. Dat is op zich best bijzonder, aangezien we meer in het buitenland dan in NL showen om de bekende redenen. Deze show was er een Finse (onbekende) keurmeester en ik had eigenlijk Doughnut ingeschreven. Later toch nog maar even bij een bevriende Finse fokker geinformeerd naar deze keurmeester en toen ik hoorde dat ze van grote grove honden hield... leek het me beter om onze skinny Doughnut nog wat extra tijd te gunnen en dan maar te wisselen met Vincent. Daar waren we dan... ook de zus van Pooh deed mee in de jeugdklasse en allemaal met veel succes. Vincent won het CAC en CACIB... zijn eerste in Nederland :-) Sjaan werd 2e, wat een keurige prestatie is van deze kleine meid.
Ik was natuurlijk met de camper gegaan, zodat ik rustig en niet voor dag en dauw op hoefde te staan, en geen oppas thuis hoef te regelen voor de thuisblijvers. Dus ook geen haast om naar huis te gaan, en de BOB OES aangemoedigd in de erering. Ook wel eens leuk om weer eens te zien hoe dat in ons kikkerlandje gaat.... juist ja, in schril contrast met de meeste buitenlandse show was het ook een koel kikker gebeuren zonder enige flair of "show". (wel met mooie winnaars overigens)
Daarna naar huis... ik reed nog maar 10 km op de A12, toen ik teveel rode achterlichtjes zag per vierkante meter wegdek.... file. Even later hoorde ik op het 6 uur nieuws dat er een auto uit de bocht was gevlogen met explosieven aan boord... hmm jaja, is dit Nederland? De vertaging zou ongeveer een uur zijn.
Om 7 uur was ik ongeveer 500 meter opgeschoven en hoorde ik op het nieuws dat de A12 nog steeds dicht was vanwege een 'verdacht pakketje' in een geschaarde auto. Hmm... dat klinkt toch alweer anders... Niet dat het wat uitmaakt: ik kon niet voor- of achteruit.
Om 8 uur hoorde ik (weer 300 meter verder) dat de andere rijbaan richting Den Haag weer open was... en om half 9 kwam ook onze eindeloze rij weer in beweging.... ik was inmiddels zo gaar als een pakkie boter, en wilde het liefste onderuit zakken en ff niks meer doen. Maar ja, ik moest nog steeds 150 km naar huis rijden.
Geen nood, we zijn met de camper, alles bij ons... dus het boek met camperplaatsen open geslagen op zoek naar een leuke plek waar we konden overnachten. Dat valt tegen in ons kikkerlandje! Heeft elk zichzelf respecterend dorpje in Frankrijk en Duitsland een camper plaats... NL dus niet. De plaatsen die ze hebben zijn onderdelen van campings, en dus na 1-11 gesloten. Gelukkig zijn er uitzonderingen (niet veel) en vond ik een leuk plekkie in de betuwe. Daar kon ik smorgens ook mooi met de boppers wandelen, en zo zou ons weekend nóg leuker worden. Zo gezegd zo gedaan.
De camperplaats bleek bij een oud kasteel te zijn, alleen het kasteel was al 300 jaar geleden verdwenen. Maar het werd in stand gehouden doordat men de slotgrachten bewaard had. Toch wel bijzonder... het lijkt wel Denemarken! (NB: die maken ook van 'niets' iets héél bijzonders door te beweren dat "misschien Hans Chr. Anderson waarschijnlijk in dat huis geboren is... en daarom is het nu een monument...)
Enfin, het was leuk... ik stond onder de bomen, tussen de herfstbladeren en vanaf deze plek startte ook de wandelroute langs de 'gracht'. Ik baalde er voor de zoveelste keer van dat ik mijn camera thuis vergeten was, want het was een leuk en sfeervol herfstplaatje (op de zonnige zondag ochtend)
's Morgens vond Pooh het al nodig om toch wel te grommen en te blaffen naar wat vroege vogels die daar langs wandelden of fietsten. Om 9 uur vond ik het welletjes en zijn we maar opgestaan. Ik trek op zo'n moment mijn jas over mijn pyjama aan, en doe mijn fleurige bloemen-crocs aan (was 'n speciaal kado van mijn Schonnige Zusje) ik open de deur en kijk of 'de kust veilig is'. Als dat zo is, mogen er 6 malloten naar buiten rollebollen... en kom ik daar alias "ma flodder" achteraan. Toen we net allemaal buiten stonden, bleek ik een echtpaar met hond over het hoofd te hebben gezien... die waren zich rotgeschrokken. (nu nog de vraag: van de Bopper invasie, of van mij?)
ik riep de honden terug en de mensen liepen door.
Na het ontbijt en een douche besloot ik maar eens gek te doen, en de grachten route met 6 honden te gaan bewandelen. Ik had geen idee waar we uit zouden komen, want door de bossen en de kronkelige slootjes kon ik dat niet inschatten. Geen nood, alleen te hopen dat we geen lange einden langs een drukke weg moeten gaan lopen... want daar wordt ik niet vrolijk van met 6 honden aan de riem. Maar, het bleek dolle pret en de "grachten" bleken leuke slootjes te zijn met dito wandelpaden er langs. Toch altijd weer spannend om Babs op het pad te houden, en te zorgen dat ze niet de bocht afsnijdt of een onverwachte maneuvre maakt en in de sloot belandt... Na ongeveer een half uur kwamen we de ultieme uitdaging tegen....
de sloot ging rechtdoor naar een soort vennetje en het pad maakte een U-bocht, met behulp van een soort eenden trappetje moesten we over de sloot naar de andere "wal" om daar de tocht te vervolgen. Laat me ff uitleggen hoe dat bruggetje eruitzag: de sloot was 4 meter breed. de brug eroverheen bestond uit planken van 30cm breed, en aan 1 zijde een leuning op ongeveer 60 cm. de planken verschilden van hoogte: dus aan de kant was het een opstap van pad naar plank van 20cm, daarna planken van 1 meter, en weer een opstap van 20cm, daarna nog zo'n opstap... en na 1 meter weer een afstap van 20 cm etc. Het geheel was van hout en door alle nattigheid en alg aanslag was het oppervlak spekglad.
Ja, met 1 OES is dat al een uitdaging om daarover heen te komen, en een normaal mens had dan wellicht ook rechtsomkeert gemaakt. Ik niet dus maar ik heb ook niet maar 1 OES. :-)
Ik heb maar één uitdaging dacht ik... Babs. Pooh is een atleet en de anderen rennen ook over berg richeltjes in de Franse Verdon dus dat is geen probleem. Babs kreeg haar riem vastgeklikt als 'veiligheids gordel' en ik gaf de anderen het commando "loop maar door!!". Ik heb nl liever dat zij al aan de overkant zijn, in plaats van dat er dadelijk één zo gek is om Babs en mij in te willen halen op die 30cm breedte..
Alles goed, en de meute kwam in beweging totdat Chanel halverwege dacht: ff teruglopen naar Inge... Ze liep voorop en duwde Vincent terug en Pooh stuiterde heen en weer over de planken... Ahum, geen succes dus, dadelijk duwen ze elkaar naar beneden met dat ge-jojo. "Plan B" zou hopelijk wel werken: alle 5 zit en blijf. Babs en ik gaan eerst naar de overkant.
Nu weet ik dat Babs ook in de bergen destijds prima op mijn stem vertrouwde, en zelf met de juiste inspanning haar voetjes op de juiste plek neerzette. De laatste maanden gaat haar zicht erg hard achteruit (wat mij zowiezo al erg veel zorgen baart) dus was ik extra allert. Alle -voor haar- bekende commando's kwamen weer te pas: OPletten Babs, OPletten.... bij elke opstap, en afstap... KIJKEN Babs... als ik wil dat ze zich focust.
Helaas, Babs stapte mis!! ..en ik moest mijzelf staande houden op de gladde planken, en ook 30-kilo-Babs vast houden aan de riem, en proberen haar kont te grijpen om haar achterpootjes ook weer op de brug te hijsen. Gelukt! pffffffffffffffffff
Stapje voor stapje.. OPletten Babs, goedzo meisje... KIJKEN waar je loopt Babs... goedzo, grooooote Babsebabs...zo kwamen we aan de overkant terwijl 5 brave Boppers aan de andere kant bleven wachten. Oké jongens, KOM MAAR! Binnen 2 tellen waren Vincent, Chanel en Pooh bij me. Shanti denderde achter Muffin aan, maar oeps... Muffin durft nooit over stijgers of planken bruggen te lopen..... en ook nu realiseerde mijn "die-hard OES", mijn "alfa bitch", ja, die "onoverwinnerlijke stoere tomboy teef" zich plots dat ze geen grond onder haar voeten had, verstijfde midden op de brug. Doordat Muffin vanuit galop opeens plat op haar buik dook en zich niet meer bewoog, knalde Shanti achterop... ze probeerde nog uit te wijken, maar helaas... de leuning zat op 60cm dus te hoog om een hond tegen te houden. Ik zag Shanti wegschuiven, zich met de voorpootjes nog proberen vast te klauwen aan de planken... PLONS. Daar lag Shanti in de sloot. Ze kon meteen staan, en zocht naar een mogelijkheid waar ze de kant op kon klauteren (dat viel nog niet mee) Dus ik stond in dubio: Muffin kan er in haar paniek zo achteraan kukelen... of moet ik eerst Shanti helpen.
Nu is Shanti een eerste klas waterrat dus dat komt wel goed, en koos ik om Muffin (45 kilo verkrampte OES) van de brug af te helpen. Goedzo Muf, kom maar.... (riem aan haar halsband geklikt, en kordaat verteld dat ze NU mee moet komen) kom maar, ja zo.... dooooooorlopen.... goedzo Mufmuf... kommaar kommaar kommaar... goedzo....dát is braaaaaaf....
Nadat ik Muffin die 2 meter in 10 minuten had laten overbruggen, bleek Shanti ook al weer op de kant te staan. Vol met bagger uit die sloot natuurlijk!!! Maar, ik had al mijn Oesjes op het droge :-) Ik stond te schateren met de boppers om me heen.. die vonden het allemaal wel een lollig avontuur, en ik vroeg me af hoezeer ik de slappe lach had gekregen als ik dit in gezelschap van anderen had mogen aanschouwen...
Daarna nog ongeveer een half uurtje gewandeld tot we weer bij de camper kwamen. Her en der lagen flinke plassen, en was het pad ondergelopen door de regen (blijkbaar lopen er toch niet zoveel mensen over dit gedeelte van de route...) met als gevolg dat Shanti de bagger in de plassen al wat uit haar vacht spoelde, en de anderen er bijna net als Shanti uitzagen. Ook mijn Timberlands werden aan de waterdichtheid test onderworpen... helaas, tijd om nieuwe te kopen (en droge sokken te zoeken bij terugkomst)
Nee, geen foto toestel bij me dus... maar wel een smartphone met camera. Gelukkig hadden de honden voldoende geduld, en is het me zelfs gelukt om met deze 'geavanceerde' techniek toch het moment te kunnen delen: (NB, Shanti zit voor de kijkers rechts...)
Ik was natuurlijk met de camper gegaan, zodat ik rustig en niet voor dag en dauw op hoefde te staan, en geen oppas thuis hoef te regelen voor de thuisblijvers. Dus ook geen haast om naar huis te gaan, en de BOB OES aangemoedigd in de erering. Ook wel eens leuk om weer eens te zien hoe dat in ons kikkerlandje gaat.... juist ja, in schril contrast met de meeste buitenlandse show was het ook een koel kikker gebeuren zonder enige flair of "show". (wel met mooie winnaars overigens)
Daarna naar huis... ik reed nog maar 10 km op de A12, toen ik teveel rode achterlichtjes zag per vierkante meter wegdek.... file. Even later hoorde ik op het 6 uur nieuws dat er een auto uit de bocht was gevlogen met explosieven aan boord... hmm jaja, is dit Nederland? De vertaging zou ongeveer een uur zijn.
Om 7 uur was ik ongeveer 500 meter opgeschoven en hoorde ik op het nieuws dat de A12 nog steeds dicht was vanwege een 'verdacht pakketje' in een geschaarde auto. Hmm... dat klinkt toch alweer anders... Niet dat het wat uitmaakt: ik kon niet voor- of achteruit.
Om 8 uur hoorde ik (weer 300 meter verder) dat de andere rijbaan richting Den Haag weer open was... en om half 9 kwam ook onze eindeloze rij weer in beweging.... ik was inmiddels zo gaar als een pakkie boter, en wilde het liefste onderuit zakken en ff niks meer doen. Maar ja, ik moest nog steeds 150 km naar huis rijden.
Geen nood, we zijn met de camper, alles bij ons... dus het boek met camperplaatsen open geslagen op zoek naar een leuke plek waar we konden overnachten. Dat valt tegen in ons kikkerlandje! Heeft elk zichzelf respecterend dorpje in Frankrijk en Duitsland een camper plaats... NL dus niet. De plaatsen die ze hebben zijn onderdelen van campings, en dus na 1-11 gesloten. Gelukkig zijn er uitzonderingen (niet veel) en vond ik een leuk plekkie in de betuwe. Daar kon ik smorgens ook mooi met de boppers wandelen, en zo zou ons weekend nóg leuker worden. Zo gezegd zo gedaan.
De camperplaats bleek bij een oud kasteel te zijn, alleen het kasteel was al 300 jaar geleden verdwenen. Maar het werd in stand gehouden doordat men de slotgrachten bewaard had. Toch wel bijzonder... het lijkt wel Denemarken! (NB: die maken ook van 'niets' iets héél bijzonders door te beweren dat "misschien Hans Chr. Anderson waarschijnlijk in dat huis geboren is... en daarom is het nu een monument...)
Enfin, het was leuk... ik stond onder de bomen, tussen de herfstbladeren en vanaf deze plek startte ook de wandelroute langs de 'gracht'. Ik baalde er voor de zoveelste keer van dat ik mijn camera thuis vergeten was, want het was een leuk en sfeervol herfstplaatje (op de zonnige zondag ochtend)
's Morgens vond Pooh het al nodig om toch wel te grommen en te blaffen naar wat vroege vogels die daar langs wandelden of fietsten. Om 9 uur vond ik het welletjes en zijn we maar opgestaan. Ik trek op zo'n moment mijn jas over mijn pyjama aan, en doe mijn fleurige bloemen-crocs aan (was 'n speciaal kado van mijn Schonnige Zusje) ik open de deur en kijk of 'de kust veilig is'. Als dat zo is, mogen er 6 malloten naar buiten rollebollen... en kom ik daar alias "ma flodder" achteraan. Toen we net allemaal buiten stonden, bleek ik een echtpaar met hond over het hoofd te hebben gezien... die waren zich rotgeschrokken. (nu nog de vraag: van de Bopper invasie, of van mij?)
ik riep de honden terug en de mensen liepen door.
Na het ontbijt en een douche besloot ik maar eens gek te doen, en de grachten route met 6 honden te gaan bewandelen. Ik had geen idee waar we uit zouden komen, want door de bossen en de kronkelige slootjes kon ik dat niet inschatten. Geen nood, alleen te hopen dat we geen lange einden langs een drukke weg moeten gaan lopen... want daar wordt ik niet vrolijk van met 6 honden aan de riem. Maar, het bleek dolle pret en de "grachten" bleken leuke slootjes te zijn met dito wandelpaden er langs. Toch altijd weer spannend om Babs op het pad te houden, en te zorgen dat ze niet de bocht afsnijdt of een onverwachte maneuvre maakt en in de sloot belandt... Na ongeveer een half uur kwamen we de ultieme uitdaging tegen....
de sloot ging rechtdoor naar een soort vennetje en het pad maakte een U-bocht, met behulp van een soort eenden trappetje moesten we over de sloot naar de andere "wal" om daar de tocht te vervolgen. Laat me ff uitleggen hoe dat bruggetje eruitzag: de sloot was 4 meter breed. de brug eroverheen bestond uit planken van 30cm breed, en aan 1 zijde een leuning op ongeveer 60 cm. de planken verschilden van hoogte: dus aan de kant was het een opstap van pad naar plank van 20cm, daarna planken van 1 meter, en weer een opstap van 20cm, daarna nog zo'n opstap... en na 1 meter weer een afstap van 20 cm etc. Het geheel was van hout en door alle nattigheid en alg aanslag was het oppervlak spekglad.
Ja, met 1 OES is dat al een uitdaging om daarover heen te komen, en een normaal mens had dan wellicht ook rechtsomkeert gemaakt. Ik niet dus maar ik heb ook niet maar 1 OES. :-)
Ik heb maar één uitdaging dacht ik... Babs. Pooh is een atleet en de anderen rennen ook over berg richeltjes in de Franse Verdon dus dat is geen probleem. Babs kreeg haar riem vastgeklikt als 'veiligheids gordel' en ik gaf de anderen het commando "loop maar door!!". Ik heb nl liever dat zij al aan de overkant zijn, in plaats van dat er dadelijk één zo gek is om Babs en mij in te willen halen op die 30cm breedte..
Alles goed, en de meute kwam in beweging totdat Chanel halverwege dacht: ff teruglopen naar Inge... Ze liep voorop en duwde Vincent terug en Pooh stuiterde heen en weer over de planken... Ahum, geen succes dus, dadelijk duwen ze elkaar naar beneden met dat ge-jojo. "Plan B" zou hopelijk wel werken: alle 5 zit en blijf. Babs en ik gaan eerst naar de overkant.
Nu weet ik dat Babs ook in de bergen destijds prima op mijn stem vertrouwde, en zelf met de juiste inspanning haar voetjes op de juiste plek neerzette. De laatste maanden gaat haar zicht erg hard achteruit (wat mij zowiezo al erg veel zorgen baart) dus was ik extra allert. Alle -voor haar- bekende commando's kwamen weer te pas: OPletten Babs, OPletten.... bij elke opstap, en afstap... KIJKEN Babs... als ik wil dat ze zich focust.
Helaas, Babs stapte mis!! ..en ik moest mijzelf staande houden op de gladde planken, en ook 30-kilo-Babs vast houden aan de riem, en proberen haar kont te grijpen om haar achterpootjes ook weer op de brug te hijsen. Gelukt! pffffffffffffffffff
Stapje voor stapje.. OPletten Babs, goedzo meisje... KIJKEN waar je loopt Babs... goedzo, grooooote Babsebabs...zo kwamen we aan de overkant terwijl 5 brave Boppers aan de andere kant bleven wachten. Oké jongens, KOM MAAR! Binnen 2 tellen waren Vincent, Chanel en Pooh bij me. Shanti denderde achter Muffin aan, maar oeps... Muffin durft nooit over stijgers of planken bruggen te lopen..... en ook nu realiseerde mijn "die-hard OES", mijn "alfa bitch", ja, die "onoverwinnerlijke stoere tomboy teef" zich plots dat ze geen grond onder haar voeten had, verstijfde midden op de brug. Doordat Muffin vanuit galop opeens plat op haar buik dook en zich niet meer bewoog, knalde Shanti achterop... ze probeerde nog uit te wijken, maar helaas... de leuning zat op 60cm dus te hoog om een hond tegen te houden. Ik zag Shanti wegschuiven, zich met de voorpootjes nog proberen vast te klauwen aan de planken... PLONS. Daar lag Shanti in de sloot. Ze kon meteen staan, en zocht naar een mogelijkheid waar ze de kant op kon klauteren (dat viel nog niet mee) Dus ik stond in dubio: Muffin kan er in haar paniek zo achteraan kukelen... of moet ik eerst Shanti helpen.
Nu is Shanti een eerste klas waterrat dus dat komt wel goed, en koos ik om Muffin (45 kilo verkrampte OES) van de brug af te helpen. Goedzo Muf, kom maar.... (riem aan haar halsband geklikt, en kordaat verteld dat ze NU mee moet komen) kom maar, ja zo.... dooooooorlopen.... goedzo Mufmuf... kommaar kommaar kommaar... goedzo....dát is braaaaaaf....
Nadat ik Muffin die 2 meter in 10 minuten had laten overbruggen, bleek Shanti ook al weer op de kant te staan. Vol met bagger uit die sloot natuurlijk!!! Maar, ik had al mijn Oesjes op het droge :-) Ik stond te schateren met de boppers om me heen.. die vonden het allemaal wel een lollig avontuur, en ik vroeg me af hoezeer ik de slappe lach had gekregen als ik dit in gezelschap van anderen had mogen aanschouwen...
Daarna nog ongeveer een half uurtje gewandeld tot we weer bij de camper kwamen. Her en der lagen flinke plassen, en was het pad ondergelopen door de regen (blijkbaar lopen er toch niet zoveel mensen over dit gedeelte van de route...) met als gevolg dat Shanti de bagger in de plassen al wat uit haar vacht spoelde, en de anderen er bijna net als Shanti uitzagen. Ook mijn Timberlands werden aan de waterdichtheid test onderworpen... helaas, tijd om nieuwe te kopen (en droge sokken te zoeken bij terugkomst)
Nee, geen foto toestel bij me dus... maar wel een smartphone met camera. Gelukkig hadden de honden voldoende geduld, en is het me zelfs gelukt om met deze 'geavanceerde' techniek toch het moment te kunnen delen: (NB, Shanti zit voor de kijkers rechts...)
donderdag 4 november 2010
Zwangerschaps perikelen
Vorige week kwamen ze direct in beeld; héél veel pups in de buik van Chanel. Ook wist ik het al in het weekend daarvoor.... ik wil ze toch eerst op de echo zien voordat ik een dame zwanger verklaar en het aan de grote klok ga hangen.
Bonny was de eerste. Na de dekking kon ze al zo typisch gaan zetten... haar achterpoot wat naar buiten gedraait, als of haar buik wat ruimte nodig had. Jaja, 3 minuten na de dekking zit die buik echt nog niet in de weg hoor :-) 21 dagen na de dekking stopte ze met eten, en na een week begon ze weer aan haar dagelijkse maaltijd. Echo's waren er niet in 1990. Ik mocht met haar in Utrecht langskomen op de universiteit en 5 co-assistenten voelde aan haar buik en verklaarde haar zwanger.
Toen Emily in 1995 haar eerste nest kreeg, vertoonde ze ongeveer dezelfde verschijnselen. Niet zo sterk als Bonny, maar de hormonen maakte het eten in 4e week wel lastig. Ik had inmiddels de dierenkliniek in Sleeuwijk ontdekt, en daar werd toen 28 dagen na de dekking de 1e echo gemaakt van Youandi-pups-in-de-maak.
Lotte (dochter van Bonny) vertoonde dezelfde extreme symptomen, en ook Coco en Shanti vertelde mij keurig op de 21e dag dat er pups op komst waren. En ook Chanel doet mee aan deze familie gewoonte.
Een half jaar geleden werd ze in de hectiek gedekt en mijn hoofd stond er helemaal niet naar. We waren te laat voor het optimale dek-moment (36 uur na de ovulatie) en toen we na 28 dagen een echo gingen maken zei ik al: Chanel heeft mij niet kunnen overtuigen dat ze zwanger is, misschien dat de echo het tegendeel bewijst...? Maar nee, Chanel en mijn observatie hadden het bij het juiste eind: niet zwanger. Afgelopen week liepen de kliniek binnen met eigenlijk alleen maar de vraag: laat ze maar zien, en vertel maar hoeveel. Nou, dat hebben we geweten! Héél veel dus...
Wat Bonny, Lotte en Coco niet hadden, maar deze generatie wel heeft is het gebrek aan eetlust na de 28e dag. Shanti was de eerste; vanaf de 21e dag tot aan de dag van de bevalling kreeg ze geen hap door haar keel. Ze rende naar haar bak, maar bij de aanblik van eten stond ze te kokhalzen. Ander voer, extra aandacht, boullion... niks hielp. Ze was mager toen ze beviel van 10 pups. In de eerste weken daarna vrat ze als een leeuw, maar gaf ze ook melk waardoor ze geen grammetje bij kwam. Ongelovelijk dat de natuur niet beter voor de moeder dieren zorgt.. pupjes zijn eigenlijk net parasieten: ze nemen wat ze nodig hebben, en groeien ten koste van alles.
Pien had het niet zo erg, maar heeft wel lopen vervelen met eten. Haar lichaam had genoeg reserves, en ze gaf wat minder melk waardoor ik met bijvoeding voor dde pups de perfecte balans kon maken. Pien oke, pups oke!
Nu dan Chanel.... ik was voorbereid door de ervaring met haar zus en half-zus, dus Chanel had in de laatste 2 maanden express wat overgewicht opgebouwd. Die reserves was ze overigens op dag 28 wel weer kwijt na een week niet eten. Maar, ze is in topconditie. Chanel smokkelt overigens wel een beetje... want koekjes eet ze wel.
Inmiddels is ze 33 dagen en ze probeert echt wel te eten, maar smorgens komt ze met veel aanmoediging van mij en jaloerse blikken van de anderen niet verder dan 1/3 bak voer. Aangezien we écht heel veel pups op de echo hebben gezien (minstens 10!) heeft het mijn hoogste prioriteit dat Chanel alle voedingstoffen binnen krijgt; zoveel als wat maar mogelijk is. Want, of haar misselijkheid nu blijft of niet... vanaf 7 weken zal ze al zo zwaar zijn door al die pups die ze draagt, dat haar maag überhaupt geen plaats meer heeft, waardoor eten al moeilijk zal worden. (ja, dmv veel kleine maaltijden per dag... maar dan nog!) Dus hebben we nu al de complete truckendoos opengetrokken: Chanel eet 's avonds Energique. Dat vind ze geweldig en ze staat (soms tegen heug en meug) door te eten. Dit is te lekker om te laten staan, en zo vreet ze binnen enkele minuten 2000KCal naar binnen.
Haar buik groeit nu al... ongelovelijk! Haar ribben staan al uit, en haar taille is verdwenen. Normaal zie ik dit pas rond de 6e week. Bij haar dus al voordat ze 5 weken is.... dat beloofd nog wat!
Bonny was de eerste. Na de dekking kon ze al zo typisch gaan zetten... haar achterpoot wat naar buiten gedraait, als of haar buik wat ruimte nodig had. Jaja, 3 minuten na de dekking zit die buik echt nog niet in de weg hoor :-) 21 dagen na de dekking stopte ze met eten, en na een week begon ze weer aan haar dagelijkse maaltijd. Echo's waren er niet in 1990. Ik mocht met haar in Utrecht langskomen op de universiteit en 5 co-assistenten voelde aan haar buik en verklaarde haar zwanger.
Toen Emily in 1995 haar eerste nest kreeg, vertoonde ze ongeveer dezelfde verschijnselen. Niet zo sterk als Bonny, maar de hormonen maakte het eten in 4e week wel lastig. Ik had inmiddels de dierenkliniek in Sleeuwijk ontdekt, en daar werd toen 28 dagen na de dekking de 1e echo gemaakt van Youandi-pups-in-de-maak.
Lotte (dochter van Bonny) vertoonde dezelfde extreme symptomen, en ook Coco en Shanti vertelde mij keurig op de 21e dag dat er pups op komst waren. En ook Chanel doet mee aan deze familie gewoonte.
Een half jaar geleden werd ze in de hectiek gedekt en mijn hoofd stond er helemaal niet naar. We waren te laat voor het optimale dek-moment (36 uur na de ovulatie) en toen we na 28 dagen een echo gingen maken zei ik al: Chanel heeft mij niet kunnen overtuigen dat ze zwanger is, misschien dat de echo het tegendeel bewijst...? Maar nee, Chanel en mijn observatie hadden het bij het juiste eind: niet zwanger. Afgelopen week liepen de kliniek binnen met eigenlijk alleen maar de vraag: laat ze maar zien, en vertel maar hoeveel. Nou, dat hebben we geweten! Héél veel dus...
Wat Bonny, Lotte en Coco niet hadden, maar deze generatie wel heeft is het gebrek aan eetlust na de 28e dag. Shanti was de eerste; vanaf de 21e dag tot aan de dag van de bevalling kreeg ze geen hap door haar keel. Ze rende naar haar bak, maar bij de aanblik van eten stond ze te kokhalzen. Ander voer, extra aandacht, boullion... niks hielp. Ze was mager toen ze beviel van 10 pups. In de eerste weken daarna vrat ze als een leeuw, maar gaf ze ook melk waardoor ze geen grammetje bij kwam. Ongelovelijk dat de natuur niet beter voor de moeder dieren zorgt.. pupjes zijn eigenlijk net parasieten: ze nemen wat ze nodig hebben, en groeien ten koste van alles.
Pien had het niet zo erg, maar heeft wel lopen vervelen met eten. Haar lichaam had genoeg reserves, en ze gaf wat minder melk waardoor ik met bijvoeding voor dde pups de perfecte balans kon maken. Pien oke, pups oke!
Nu dan Chanel.... ik was voorbereid door de ervaring met haar zus en half-zus, dus Chanel had in de laatste 2 maanden express wat overgewicht opgebouwd. Die reserves was ze overigens op dag 28 wel weer kwijt na een week niet eten. Maar, ze is in topconditie. Chanel smokkelt overigens wel een beetje... want koekjes eet ze wel.
Inmiddels is ze 33 dagen en ze probeert echt wel te eten, maar smorgens komt ze met veel aanmoediging van mij en jaloerse blikken van de anderen niet verder dan 1/3 bak voer. Aangezien we écht heel veel pups op de echo hebben gezien (minstens 10!) heeft het mijn hoogste prioriteit dat Chanel alle voedingstoffen binnen krijgt; zoveel als wat maar mogelijk is. Want, of haar misselijkheid nu blijft of niet... vanaf 7 weken zal ze al zo zwaar zijn door al die pups die ze draagt, dat haar maag überhaupt geen plaats meer heeft, waardoor eten al moeilijk zal worden. (ja, dmv veel kleine maaltijden per dag... maar dan nog!) Dus hebben we nu al de complete truckendoos opengetrokken: Chanel eet 's avonds Energique. Dat vind ze geweldig en ze staat (soms tegen heug en meug) door te eten. Dit is te lekker om te laten staan, en zo vreet ze binnen enkele minuten 2000KCal naar binnen.
Haar buik groeit nu al... ongelovelijk! Haar ribben staan al uit, en haar taille is verdwenen. Normaal zie ik dit pas rond de 6e week. Bij haar dus al voordat ze 5 weken is.... dat beloofd nog wat!
dinsdag 19 oktober 2010
Hongarije
Na een idiote 40 urige werk week die ik in 3 dagen had weten te proppen, konden we afgelopen donderdag middag richting Hongarije vertrekken. De reis is bijna 1200km, en is met de camper niet in 1 dag te doen. Dus donderdag maar alvast 400km tot in Zuid Duitsland, en vrijdag de rest. Na alle drukte van de afgelopen dagen was ik moe en telde ik de kilometers af naar de camperplaats die me was aanbevolen door mede exposanten. Het zou een prima plek zijn waar ook de honden goed konden worden uitgelaten. (érg belangrijk!) Bij aankomst bleek het een populaire en drukbezochte plaats te zijn, maar we konden op het achterste veld nog wel aansluiten in de rij campers. Het was donker, maar het was duidelijk dat de beste plaatsen vooraan bij het water waren. Het was heerlijk rustig....todat de goederentrein voorbij kwam. Ik was te moe om me er druk om te maken, en nadat we wat gegeten hadden plofte ik bewusteloos in mijn bed. Helaas blééf die trein maar voorbijkomen (voor mijn gevoel elke 3 minuten) en vanaf 6 uur kwam het verkeer op gang en bleken we onder de brug van een drukke toegangs weg te staan. Om half 7 dus maar opgestaan en snel verder gaan rijden. Toen de zon op was zijn we ergens op een zonnige parking rustig gaan ontbijten en waren we wel al lekker wat kilometers opgeschoten. Om 4 uur kwamen we aan in een fort (het Monostori Eröd)... een hystorische plek vol vergane glorie. Er stonden 4 andere campers uit Duitsland, Zweden en Oostenrijk. Zo’n klein gezelschap schept een band en we hadden het erg gezellig samen. Ik was nog steeds moe..nadat ik Shanti had gewassen, gedroogd en deels geborsteld had kroop ik om half 10 alweer onder mijn dubbele dekbed, want erg warm was het buiten niet!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!
zondag 10 oktober 2010
Time management
pffff... gelukkig is het weer bijna maandag....
Idiote kreet... ja, best wel. Maar als het om hectiek gaat, dan spant de sitiuatie in Villa Kakelbont wel de kroon... en kan ik bijna blij zijn dat ik morgen weer 'rustig aan het werk kan'.
Afgelopen week was Doughnut hier. We hebben besloten dat het toch wel leuk is als Doughnut wat show successen op zijn naam zal zetten. Hij is er zéker mooi genoeg voor, maar zal dan 'anders'geborsteld moeten worden. Dat kan/mag ik van Kim niet verwachten; zij onderhoudt zijn vacht netjes maar niet zodanig dat hij er de show mee zal stelen. Dus zij gaat ervoor zorgen dat onze Skinny minimaal 5 kilo gewicht bij zal komen, en ik ga hem elke 3 weken borstelen. Dat was dus vrijdag middag, nadat ik al een normale werkdag achter de rug had.
Vrijdag avond kwam Pastou. Pascalle onderhoudt hem tot in de puntjes, en volgende week zal ze de eerste keer zonder mij naar een show gaan... harstikke spannend, en Pastou werd dus nog even in model gezet zodat ze samen de sterren van de hemel kunnen gaan lopen in Dortmund. Natuurlijk houdt een bezoekje van P&P een hoop gezeligheid in, en werd het weer laat... :-)
Zaterdag:
s'morgens Doughnut naar huis gebracht, met een kop koffie erbij is de ochtend zo om, en kon ik dus na de boodschappen gehaald te hebben om een uur of 12 aan Pien beginnen.
Pien was woensdag avond na mijn cursus in Eindhoven overgestapt van haar baasjes´ auto in mijn Laguna, en bleef wat daagjes zodat de baasjes thuis konden knutselen zonder haar bemoeienis. Pien zou ook ff gewassen en gemodelleerd moeten worden... Dat doen we zaterdag wel ff tussendoor...
Vincent was aan zijn reguliere was & borstel beurt toe, en lag zaterdag middag dus conform planning een paar uur op de trimtafel, afgewisseld met wat uurtjes gras maaien.. want dat moet ook nog steeds gebeuren.
's Avonds lag ik uitgeteld op de bank, en de uitnodiging van vrienden voor ´t etentje maar afgeslagen.
Zondag:
's morgens weer op tijd op, want er was nog genoeg te doen. Het huis moet wekelijks toch wat bijgehouden worden, en bij gebrek aan tijd was dat vandaag dus ook maar weer wat oppervlakkig. De badkamer komt volgende keer wel weer, maar de toilet, de vloeren, de keuken, stof wat afnemen in de huiskamer en het hondenhuis zal toch wekelijks moeten gebeuren. Eind van de ochtend lag Shanti op tafel want die moet komende week weer mee naar de show in Hongarije. De rest van de week zit vol dus alles wat ik vandaag al kan doen, scheelt veel tijd op de show komende week.
Om 2 uur kwamen er mensen kennis maken die graag in de toekomst een pupje willen hebben, en om 4 uur kwam Sjaan (de zus van Pooh) om wat uitleg en ´n show model te krijgen aangezien ze over 2 weken voor het eerst met haar vrouwtje mee naar een show gaat. Pien werd eind van de dag opgehaald en toen was de zondag weer voorbij.
Morgen weer werken.... om 5 uur een info sessie voor Project managers, dinsdag ochtend naar Utrecht en 's avonds een sessie van onze practice in Eindhoven, woensdag ochtend naar Groningen en smiddags thuis mijn examen leren. Om 5 uur weer naar de cursus met om 8 uur het examen en donderdag ochtend werken, en dan ben om 12 uur vrij... Dan gaan we naar Hongarije!
Heerlijk... dan heb ik weer rust... een heel weekend met de honden op pad, en ff niets 'moeten'...;-)
Idiote kreet... ja, best wel. Maar als het om hectiek gaat, dan spant de sitiuatie in Villa Kakelbont wel de kroon... en kan ik bijna blij zijn dat ik morgen weer 'rustig aan het werk kan'.
Afgelopen week was Doughnut hier. We hebben besloten dat het toch wel leuk is als Doughnut wat show successen op zijn naam zal zetten. Hij is er zéker mooi genoeg voor, maar zal dan 'anders'geborsteld moeten worden. Dat kan/mag ik van Kim niet verwachten; zij onderhoudt zijn vacht netjes maar niet zodanig dat hij er de show mee zal stelen. Dus zij gaat ervoor zorgen dat onze Skinny minimaal 5 kilo gewicht bij zal komen, en ik ga hem elke 3 weken borstelen. Dat was dus vrijdag middag, nadat ik al een normale werkdag achter de rug had.
Vrijdag avond kwam Pastou. Pascalle onderhoudt hem tot in de puntjes, en volgende week zal ze de eerste keer zonder mij naar een show gaan... harstikke spannend, en Pastou werd dus nog even in model gezet zodat ze samen de sterren van de hemel kunnen gaan lopen in Dortmund. Natuurlijk houdt een bezoekje van P&P een hoop gezeligheid in, en werd het weer laat... :-)
Zaterdag:
s'morgens Doughnut naar huis gebracht, met een kop koffie erbij is de ochtend zo om, en kon ik dus na de boodschappen gehaald te hebben om een uur of 12 aan Pien beginnen.
Pien was woensdag avond na mijn cursus in Eindhoven overgestapt van haar baasjes´ auto in mijn Laguna, en bleef wat daagjes zodat de baasjes thuis konden knutselen zonder haar bemoeienis. Pien zou ook ff gewassen en gemodelleerd moeten worden... Dat doen we zaterdag wel ff tussendoor...
Vincent was aan zijn reguliere was & borstel beurt toe, en lag zaterdag middag dus conform planning een paar uur op de trimtafel, afgewisseld met wat uurtjes gras maaien.. want dat moet ook nog steeds gebeuren.
's Avonds lag ik uitgeteld op de bank, en de uitnodiging van vrienden voor ´t etentje maar afgeslagen.
Zondag:
's morgens weer op tijd op, want er was nog genoeg te doen. Het huis moet wekelijks toch wat bijgehouden worden, en bij gebrek aan tijd was dat vandaag dus ook maar weer wat oppervlakkig. De badkamer komt volgende keer wel weer, maar de toilet, de vloeren, de keuken, stof wat afnemen in de huiskamer en het hondenhuis zal toch wekelijks moeten gebeuren. Eind van de ochtend lag Shanti op tafel want die moet komende week weer mee naar de show in Hongarije. De rest van de week zit vol dus alles wat ik vandaag al kan doen, scheelt veel tijd op de show komende week.
Om 2 uur kwamen er mensen kennis maken die graag in de toekomst een pupje willen hebben, en om 4 uur kwam Sjaan (de zus van Pooh) om wat uitleg en ´n show model te krijgen aangezien ze over 2 weken voor het eerst met haar vrouwtje mee naar een show gaat. Pien werd eind van de dag opgehaald en toen was de zondag weer voorbij.
Morgen weer werken.... om 5 uur een info sessie voor Project managers, dinsdag ochtend naar Utrecht en 's avonds een sessie van onze practice in Eindhoven, woensdag ochtend naar Groningen en smiddags thuis mijn examen leren. Om 5 uur weer naar de cursus met om 8 uur het examen en donderdag ochtend werken, en dan ben om 12 uur vrij... Dan gaan we naar Hongarije!
Heerlijk... dan heb ik weer rust... een heel weekend met de honden op pad, en ff niets 'moeten'...;-)
zondag 3 oktober 2010
Oostenrijk
oh jeetje... ik krijg inmiddels serieus commentaar over het feit dat mijn BLOG niet geupdate wordt.... afgelopen week zelfs verontrustte telefoontjes of het wel goed met me gaat.. want het is zo stil!
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
maandag 23 augustus 2010
Eten
Eten... dat is één van de dingen die we echt moeten in het leven. Immers, we moeten niets; behalve eten, drinken en slapen.
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!