pffff... gelukkig is het weer bijna maandag....
Idiote kreet... ja, best wel. Maar als het om hectiek gaat, dan spant de sitiuatie in Villa Kakelbont wel de kroon... en kan ik bijna blij zijn dat ik morgen weer 'rustig aan het werk kan'.
Afgelopen week was Doughnut hier. We hebben besloten dat het toch wel leuk is als Doughnut wat show successen op zijn naam zal zetten. Hij is er zéker mooi genoeg voor, maar zal dan 'anders'geborsteld moeten worden. Dat kan/mag ik van Kim niet verwachten; zij onderhoudt zijn vacht netjes maar niet zodanig dat hij er de show mee zal stelen. Dus zij gaat ervoor zorgen dat onze Skinny minimaal 5 kilo gewicht bij zal komen, en ik ga hem elke 3 weken borstelen. Dat was dus vrijdag middag, nadat ik al een normale werkdag achter de rug had.
Vrijdag avond kwam Pastou. Pascalle onderhoudt hem tot in de puntjes, en volgende week zal ze de eerste keer zonder mij naar een show gaan... harstikke spannend, en Pastou werd dus nog even in model gezet zodat ze samen de sterren van de hemel kunnen gaan lopen in Dortmund. Natuurlijk houdt een bezoekje van P&P een hoop gezeligheid in, en werd het weer laat... :-)
Zaterdag:
s'morgens Doughnut naar huis gebracht, met een kop koffie erbij is de ochtend zo om, en kon ik dus na de boodschappen gehaald te hebben om een uur of 12 aan Pien beginnen.
Pien was woensdag avond na mijn cursus in Eindhoven overgestapt van haar baasjes´ auto in mijn Laguna, en bleef wat daagjes zodat de baasjes thuis konden knutselen zonder haar bemoeienis. Pien zou ook ff gewassen en gemodelleerd moeten worden... Dat doen we zaterdag wel ff tussendoor...
Vincent was aan zijn reguliere was & borstel beurt toe, en lag zaterdag middag dus conform planning een paar uur op de trimtafel, afgewisseld met wat uurtjes gras maaien.. want dat moet ook nog steeds gebeuren.
's Avonds lag ik uitgeteld op de bank, en de uitnodiging van vrienden voor ´t etentje maar afgeslagen.
Zondag:
's morgens weer op tijd op, want er was nog genoeg te doen. Het huis moet wekelijks toch wat bijgehouden worden, en bij gebrek aan tijd was dat vandaag dus ook maar weer wat oppervlakkig. De badkamer komt volgende keer wel weer, maar de toilet, de vloeren, de keuken, stof wat afnemen in de huiskamer en het hondenhuis zal toch wekelijks moeten gebeuren. Eind van de ochtend lag Shanti op tafel want die moet komende week weer mee naar de show in Hongarije. De rest van de week zit vol dus alles wat ik vandaag al kan doen, scheelt veel tijd op de show komende week.
Om 2 uur kwamen er mensen kennis maken die graag in de toekomst een pupje willen hebben, en om 4 uur kwam Sjaan (de zus van Pooh) om wat uitleg en ´n show model te krijgen aangezien ze over 2 weken voor het eerst met haar vrouwtje mee naar een show gaat. Pien werd eind van de dag opgehaald en toen was de zondag weer voorbij.
Morgen weer werken.... om 5 uur een info sessie voor Project managers, dinsdag ochtend naar Utrecht en 's avonds een sessie van onze practice in Eindhoven, woensdag ochtend naar Groningen en smiddags thuis mijn examen leren. Om 5 uur weer naar de cursus met om 8 uur het examen en donderdag ochtend werken, en dan ben om 12 uur vrij... Dan gaan we naar Hongarije!
Heerlijk... dan heb ik weer rust... een heel weekend met de honden op pad, en ff niets 'moeten'...;-)
zondag 10 oktober 2010
zondag 3 oktober 2010
Oostenrijk
oh jeetje... ik krijg inmiddels serieus commentaar over het feit dat mijn BLOG niet geupdate wordt.... afgelopen week zelfs verontrustte telefoontjes of het wel goed met me gaat.. want het is zo stil!
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
Nou, dat valt allemaal reuze mee hoor! De dagen vliegen voorbij, en soms heb ik het gevoel dat ik met mijn ogen knipper en dan is er alweer een week vervlogen!
Tja, en een blog schrijven... daar moet je wel wat voor te melden hebben. Niet dat er nou niks gebeurd hier in Villa kakelbond.... maar het lijkt me niet zo interessant om in herhaling te vallen en steeds over Pooh haar streken te schrijven, of over de show successen te blijven rapporteren. Daar is deze blog niet voor, dat doe ik dan wel weer op de show-nieuws pagina van mijn website.
Maar goed, wat houd mij bezig op dit moment....?
Tja, dan toch de shows... Pooh heeft haar eerste stapjes in de show ring gezet en dat gaat niet onopgemerkt! Ze begon voor de fun in Luxemburg. Er waren 5 teven in haar klasse, en ik hoopte op een uitmuntend en dan zou ze wel 5e worden. Ze is nog zo'n baby! Ze is klein van stuk (exact 56 cm) en haar vacht wisselt er snel naar de harde structuur, waardoor het wat korter is dan die van leeftijds genootjes. Op het oog zo je haar dus op 7 maanden leeftijd schatten! De kleine aap won de 3e plaats, en verbaasde me daar nogal mee.
Vorige week hebben we een leuke trip naar Oostenrijk gemaakt. Op ons gemakje zijn we een paar dagen eerder al vertrokken. Geen haast, en relaxed van het mooie weer genieten. Ik ging voor de CAC's voor Shanti (ze is immers nog geen Oostenrijks kampioen...) en voor de fun en oefening zou Pooh op de clubshow in de jeugdklasse meedoen. In de showring pakte ze de keurmeester volledig in, en kreeg een keurrapport waarin staat: "everything is excellent about this girl. The only I thing don't like is that she isn't mine. Would like to take her home with me"
Wow..... daar was ik ff stil van! Corinna (dochter van Shanti & Vincent) won deze klasse, Pooh werd 2e... wat een feest!
Shanti won het CAC onze dag kon niet meer stuk. Het gezelschap was erg gezellig, dat is wat ik zo leuk vind aan de buitenlandse shows! Russische, Duitse, Oostenrijkse, Hongaarse deelnemers... allemaal gezellig samen eten, drinken, lachen en elkaar helpen met elkaars honden als dat ff nodig is, elkaar feliciteren, foto's maken/ uitwisselen etc etc. Daar zou menig NL exposant nog wat van kunnen leren!
De 2e dag was de Bundes Sieger show... ook deze keurmeester was ondersteboven van mijn Poohpoehh.. ze won nu haar klasse, mag zich Bundes Jugend Sieger noemen en wordt met spanning nu op Crufts verwacht :-)
De keurmeester viel niet voor Shanti haar type, maar koos een andere teef die zoveel op zijn eigen hond leek. (...) dat was nieuw voor mij... volgens mij wordt er doorgaans volgens de rasstandaard gekeurd, en is het geen look-a-like competitie om op de hond van de keurmeester te lijken?
Enfin, ons weekend was geslaagd, we hebben een CAC voor Pruts, een overwinning én een jeugd titel voor Pooh, en gewoon een erg leuke trip in goed gezelschap gehad!
Dat gezelschap bestond in de camper uit mijn 6 honden, en door een samenloop van omstandigheden was Doughnut er nu ook bij. Dat was toch wat minder geslaagd, aangezien niet alle honden aangeboren camper manieren blijken te hebben. Niets ten nadele van Doughnut hoor! Maar vond ik het steeds zo vanzelfsprekend dat mijn honden zich netjes gedragen in de camper... dat moet toch iets in Youandi genen zijn. :-) (immers, met Pastou en Cheyenne merken we amper dat er méér honden mee reizen)
Nee, Doughnut vond het leuk... en vond de garage wel een mooi plekje. helaas, dat is de plek van Babs. En dat kleine Spekkie weet dat ook duidelijk te maken ook! Zo heeft zelfs Muffin respect voor Babs, en komt slechts in de garage als Babs dat 'toestaat' (of als ik zeg dat het zo moet) Doughnut niet; stoïceins nam hij een plek in beslag, en kon ik de halve nacht luisteren naar het protest geknor van Babs. (ik slaap er immers recht boven) Toch was ik blij met zijn plek in de garage, want de eerste nacht vertoonde Doughnut zijn Houdini trucje: Hij lag op de Bo-Ghy-bank, en ik heb altijd het kleine schuifraampje daarboven openstaan. De muggenhor zit ervoor en zo hebben we voldoende ventilatie in combinatie met het open dak luik. Doughnut lag regelmatig wat te grommen als hij mensen over de camperplaats hoorde lopen, of bij de buren iets dacht te horen.
Halverwege de nacht hoor ik gestommel en schrok ik wakker. Ik zag nog net 2 achterpoten door het kleine raampje wegschieten! Ik schrok me wild, merkte dat Doughnut weg was (mijn eigen honden zaten ook stomverbaast van mij naar 't raampje te kijken en vice versa) Ik stortte mezelf van de ladder af, en in mijn pyjama op blote voeten (geen tijd om slippers te zoeken) naar buiten. Tussen de campers door... Doughnut zoeken.
Meneer liep 3 campers verderop te snuffelen, en had het prima naar zijn zin. tssss pokkehond... -en er zijn nog wel andere minder aardige zaken naar zijn hoofd gefluisterd- en in zijn nekvel naar binnen gesleurd. Toen zag ik dat mijn raam-hor dus helemaal gesloopt was... en was het maar goed dat ik stil moest zijn voor de buren, anders had hij nog een tirade naar zijn hoofd gekregen. Daarna dus verplicht in de garage en in 'n bench slapen voor Doughnut... en dat vond hij prima. (Babs niet, maar dat was dan pech) Nee, Doughnut blijkt geen camperhond te zijn. Oke, niets mis mee... maar dan nemen we hem dus ook maar niet meer mee. Dat scheelt een hoop stress voor mij (en de andere honden)
Over 2 weken gaan we weer... dan staat Hongarije op de agenda. met 6 honden, en geen logé deze trip! :-)
maandag 23 augustus 2010
Eten
Eten... dat is één van de dingen die we echt moeten in het leven. Immers, we moeten niets; behalve eten, drinken en slapen.
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!
Eten is lekker, eten is gezellig. Eten kan ook heel wat aandacht vragen...
Eten was voor Pooh een drama toen ze klein was; in het nest at ze al slecht en toen ze 'alleen' achterbleef werd het alleen maar erger. Ze had gewoon téveel te doen, téveel te zien en dus té weinig tijd om te eten. Honger had ze niet. Ze groeide maar langzaam, en werd door de bekende boze tongen al snel 'scharminkel' genoemd. Lekker belangrijk ;-)
Maar Pooh moest toch wat beter gaan eten, dus overgestapt naar vers vlees voeding. In april gingen we op vakantie, en de diepvries in de camper zat vol met 7 kilo Energique vleesvoeding voor Pooh.
Tijdens vakantie is eten altijd een spektakel, want we eten door de hele camper heen; Babs achterin (háár domein!) Shanti voor de koelkast, Vincent voor de aanrecht, Muffin tussen de stoelen, Chanel op het bankje en Pooh... op het andere bankje.
Zo konden de dames goed 'op hoogte' naar elkaars bak gluren: wat Chanel at was lekkerder volgens Pooh, en vice versa. Gevolg: Pooh at brokken, en Chanel at vlees. Prima, ook goed!
Bij thuiskomst bleef Pooh brokken eten, en Chanel (helaas voor haar) ook. In het hondenhuis is tijdens het eten zoveel te zien en te horen, dat het eten weer geen succes was... dus Pooh at in de keuken: Rust tijdens het eten.
Na onze zomer vakantie is de kleine meid op diverse fronten gepromoveerd tot volwaardig roedel lid, en ook mbt het eten weet ze nu dat ze haar bak moet leeg(vr)eten. (Anders heb je niks... want Muffin loopt toevallig ook rond!)
Bij thuiskomst hebben we een lang uitgesteld besluit genomen... Vincent en Chanel slapen niet meer bij elkaar in één kennel. Eten deden ze al een tijdje niet meer in dezelfde kennel, dus was het logische gevolg dat Vincent de kennel van Pooh zou krijgen, en Pooh is bij Chanel ingetrokken. Ook haar etensbak is verhuist vanuit de keuken en hangt nu op beperkte hoogte voor ons kleine Guppie aan de kennel. Dit was voor mij ff slikken, want dit was het moment om Bo-Ghy z'n voerstandaard van de kennel af te schroeven en voor Pooh beschikbaar te stellen. Het zijn gewoon van die dingen die je steeds uitsteld.... maar toch een keer moet doen. :-(
Toen ook maar meteen de volgende emotionele knoop doorgehakt en Babs verteld dat ik haar voerbak niet meer op de grond blijf zetten, maar dat ze nu de standaard van Coco (in dezelfde kennel, alleen aan de andere zijde) mag gebruiken. Na 3 weken aanwijzen, herhalen en nog eens aanwijzen, heeft Babs 'm nu door.... en eet nu smakelijk vanuit de standaard, en hoef ik met mijn stramme rug 's morgens niet meer te bukken.
Iedereen eet dus normaal... nou ja, normaal.....
Was ik al enige tijd op mijn eetgewoontes aan het letten om te proberen wat kilo's kwijt te raken.... Na de vakantie merkte ik dat Muffin opeens wel een erg brede rug begon te krijgen. In januari is ze gesteriliseerd, en daarna nog eens die hardnekkige melk klier ontsteking. Ze werd zelfs mager in het voorjaar, waardoor ze meer eten van me kreeg. Muffin en ik lopen en fietsen bijna dagelijks, dus ze verbruikte ook genoeg energie. Maar nu....oeps, Muffin moest op dieet. Dat is ongeveer het ergste wat ik haar aan kan doen...
Toch moet ik zeggen dat ik bijna jaloers op haar ben, zo snel als zij terug op haar streef gewicht is! Binnen 4 weken met normaal rantsoen en dagelijks 5 km naast de fiets ziet ze er weer uit als een jonge deerne. (psst, ze is wel al 9 jaar!)
Nu is het wel weer even oppassen, want Shanti heeft last van haar hormonen... dus laat haar bak regelmatig staan. Muffin wéét dat, en loopt lang genoeg te treuzelen om in het voorbijgaan stiekem nog wat brokjes mee te kunnen pikken uit de verlaten bak van Shanti.
Tja, en als we het dan toch nog over eten hebben.... Pooh heeft een zeer variabel menu voor zichzelf gecreëerd; na de gaskabel van de camper en de key-card van de Laguna is nu mijn handtas op de kaart gezet. Ook de arm leuning van mijn stoel in de camper was lekker, én..... de haren op de kop van Chanel mogen het nu ontgelden.
Nadat ze Shanti d'r kop had kort gevreten is ze nu aan Chanel begonnen. Chanel leeft helemaal op, en ze vindt het gewéldig om de hele dag met Pooh te lopen rommelen. Ik moet 3x per dag opnieuw een elastiek bij Chanel in doen want die wordt er dus á la minute weer uitgevreten. Nou ja, Chanel is toch klaar met showen, en is al wat korter gezet waardoor het zo snel niet zal opvallen.
Dus lang leve de lol, en eet smakelijk!
vrijdag 6 augustus 2010
Gelukt!!!!
het is me eindelijk gelukt......
-wat?
Nou, lees ff een blog of 3 terug, en je ziet dat ik probeerde om een foto te maken van Pooh die naar de wilde konijnen in onze tuin kijkt. Ze kan dit úren volhouden, maar als ik dan mijn camera pak..... is zij weg (net als de konijnen....)
Maar vandaag- terwijl ik aan de telefoon was- zag ik het gebeuren. Marlie (aan de telefoon) moest even wachten, mijn Nikon lag al enige uren in de aanslag omdat de konijnen al de hele middag brutaal over het recentelijk gemaaide gras aan het rennen waren....
-wat?
Nou, lees ff een blog of 3 terug, en je ziet dat ik probeerde om een foto te maken van Pooh die naar de wilde konijnen in onze tuin kijkt. Ze kan dit úren volhouden, maar als ik dan mijn camera pak..... is zij weg (net als de konijnen....)
Maar vandaag- terwijl ik aan de telefoon was- zag ik het gebeuren. Marlie (aan de telefoon) moest even wachten, mijn Nikon lag al enige uren in de aanslag omdat de konijnen al de hele middag brutaal over het recentelijk gemaaide gras aan het rennen waren....
Dank je voor je geduld Marlie! xxx
dinsdag 3 augustus 2010
Zwemles, Croatische kampioenen en nog veel meer...
Brrrr wat is het koud! De thermometer wijst 23 graden aan... maar de grijze lucht en mijn kippevel zeggen me dat het koud is. Na die zonnige weken met 30+ voelt dit koud aan. Voor mij dan, de boppers vinden het wel lekker zo.
Na de lekker warme weken hier thuis zijn we half juli richting zuid Duitsland gereden. Eerst een show met Vincent en Chanel waar we weer met het nodige 'blik en klatergoud' vandaan kwamen. Allebei het CAC en Chanel beste van het ras! Daarna door naar wat leuke plekjes in Beieren waar het ook fantastisch weer was. Camperplaatsen midden in de bossen en aan leuke meertjes zorgden voor veel pret, wandelplezier en... zwemles voor Pooh!
Babs zwemt überhaupt niet; dat is beneden haar stand. Ze poedelt wat met haar pootjes in het koele water en blaft wat om haar heen. Vincent zwemt ook niet... ja tot zijn buik wil hij wel het water in. Maar zolang er nog familie aan de kant staat, is er voor hem geen reden om achter me aan te zwemmen. (heeft hij slechts 1x gedaan in Frankrijk, toen hij erachter kwam dat hij als enige achterbleef... toen kon hij plots wél zwemmen!) Muffin is een waterrat 1e klas, net als Shanti. Chanel staat op het strandje een beetje nuffig te keffen en blijft veilig bij haar broer. Maar dan Pooh.... die duikt achter me aan.. zinkt dan eerst bijna, totdat ik haar een beetje onder haar buik 'lift' zodat ze haar balans vindt en vervolgens zwemt ze achter Muffin en mij aan. Als we te ver gaan, dan klimt ze op Muffin haar rug of laat ze zich door mij opvangen... Op een gegeven moment dreef ze zo op mijn arm op haar zij met 4 voetjes horizontaal in het water, volledig vertrouwend dat ik haar wel vast hield. Na een minuutje was ze weer op adem en zwom ze weer van Muffin, naar Shanti en weer terug naar mij. Volgende keer nog wat trainen met een bal, en ze kan zo in het dolfinarium op gaan treden!
Na wat rustige dagen in Duitsland zijn we doorgetrokken via Oostenrijk naar Croatie. Het werd warm, en warmer. Geen airco in de motorhome, dus met alle zonneschermen dicht en de ventilator op volle toeren bleef het achterin onder de 25 graden. De hittte kwam door de voorruit, en ik kon redelijk koel blijven de ramen regelmatig te openen en het een beetje door te laten waaien. Liggen normaal 5 boppers vóórin, en vechten ze om een plekje bij mij; Nu zat ik eenzaam in de hitte, en lagen de schatjes koel(er) achterin! Gezellig hoor :-(
Op alle camperplaatsen waren de honden méér dan welkom, en vond iedereen het fantastisch hoe braaf ze waren. Camping eigenaren wilden met de honden op de foto, en in Oostenrijk werd gevraagd wanneer ik toch weer terug kwam! Pooh steelde natuurlijk overal de show met haar apengedrag.... en hoezeer ik ook probeerde om haar op te voeden (niet springen Pooh, niet blaffen, zo ben je braaf. Niet tegen het hekwerk opstaan, óp de grond! zo jaa....) stonden de italianen maar "bélla, béllisima!!!" te roepen... waardoor Pooh steeds werd aangemoedigd om haar capriolen nog eens te vertonen.... tot groot vermaak van de camping gasten.
In Croatie was het echt hot... de show was bij een voetbal stadion en we konden op de parking staan, waar we met +/- 20 nationaliteiten binnen de kortste keren een mooi honden camp bouwden. Er was voldoende schaduw, en de ventilator hield de camper koel genoeg om het voor de honden dragelijk te houden. Wij hielden ons overdag rustig.... veel te heet om ons druk te maken!
We zouden 4 shows doen, in 4 dagen. Normaal begint eeen show om 10 uur 'smorgens (en voorbereidingen om 8 uur) maar hier was het anders: de shows starten om 20.00hr 's avonds, en zodoende werd de best in show tussen 2 en 3 uur 's nachts gekozen. Wat een beleving, wat een spectakel!! De organisatie bleek een goed team te zijn, en zelden heb ik zo'n goed georganiseerde show, met zoveel glitter en glamour gezien.
Vincent won elke dag het CAC maar het was voor hem te warm om zichzelf optimaal te presenteren. Alleen de laatste show was het eeen stuk koeler en stond er een koude wind; dit was perfect voor mijn manneke, en nu werd hij ook nog eens beste reu met het CACIB. Dit samen resulteerde in de Croatische kampioens titel voor Vincent!
Shanti was ook ingeschreven; wat was het héérlijk om weer samen in de ring te staan. Op het moment dat ik haar opborstelde was er meteen weer die klik.... Alsof we nooit gestopt zijn. We voelen elkaar feilloos aan, en het voelde of we samen door de ring zweefden! Shanti presenteerde zichzelf weer super, en we genoten er samen van om weer in de ring te staan. Ze won 4 dagen het CAC, waarvan 1 x ook BOS en 2 x Beste van het Ras!! Ook in de erering liet ze zien dat ze het niet verleerd is, en als ik de foto's terug zie dan glim ik nog van trots. Shanti mag zich nu ook Croatisch kampioen noemen. Dat is haar 14e titel, terwijl ze afgelopen jaar ook haar pups heeft grootgebracht.
De laatstse avond dat Vincent en Shanti hun titels binnensleepte, werd hun dochter Corinna (uit Hongarije) beste junior. Daar stonden we dan voor de BOB met 3 Youandi's...
Trots... ja beretrots.
Nu weer thuis dus... nagenietend van 2 super leuke weken. Veel gelachen met goed gezelschap, genoten met de 6 honden, op mooie plekjes geweest, leuke mensen leren kennen en.. en .. en nog veel meer...
Na de lekker warme weken hier thuis zijn we half juli richting zuid Duitsland gereden. Eerst een show met Vincent en Chanel waar we weer met het nodige 'blik en klatergoud' vandaan kwamen. Allebei het CAC en Chanel beste van het ras! Daarna door naar wat leuke plekjes in Beieren waar het ook fantastisch weer was. Camperplaatsen midden in de bossen en aan leuke meertjes zorgden voor veel pret, wandelplezier en... zwemles voor Pooh!
Babs zwemt überhaupt niet; dat is beneden haar stand. Ze poedelt wat met haar pootjes in het koele water en blaft wat om haar heen. Vincent zwemt ook niet... ja tot zijn buik wil hij wel het water in. Maar zolang er nog familie aan de kant staat, is er voor hem geen reden om achter me aan te zwemmen. (heeft hij slechts 1x gedaan in Frankrijk, toen hij erachter kwam dat hij als enige achterbleef... toen kon hij plots wél zwemmen!) Muffin is een waterrat 1e klas, net als Shanti. Chanel staat op het strandje een beetje nuffig te keffen en blijft veilig bij haar broer. Maar dan Pooh.... die duikt achter me aan.. zinkt dan eerst bijna, totdat ik haar een beetje onder haar buik 'lift' zodat ze haar balans vindt en vervolgens zwemt ze achter Muffin en mij aan. Als we te ver gaan, dan klimt ze op Muffin haar rug of laat ze zich door mij opvangen... Op een gegeven moment dreef ze zo op mijn arm op haar zij met 4 voetjes horizontaal in het water, volledig vertrouwend dat ik haar wel vast hield. Na een minuutje was ze weer op adem en zwom ze weer van Muffin, naar Shanti en weer terug naar mij. Volgende keer nog wat trainen met een bal, en ze kan zo in het dolfinarium op gaan treden!
Na wat rustige dagen in Duitsland zijn we doorgetrokken via Oostenrijk naar Croatie. Het werd warm, en warmer. Geen airco in de motorhome, dus met alle zonneschermen dicht en de ventilator op volle toeren bleef het achterin onder de 25 graden. De hittte kwam door de voorruit, en ik kon redelijk koel blijven de ramen regelmatig te openen en het een beetje door te laten waaien. Liggen normaal 5 boppers vóórin, en vechten ze om een plekje bij mij; Nu zat ik eenzaam in de hitte, en lagen de schatjes koel(er) achterin! Gezellig hoor :-(
Op alle camperplaatsen waren de honden méér dan welkom, en vond iedereen het fantastisch hoe braaf ze waren. Camping eigenaren wilden met de honden op de foto, en in Oostenrijk werd gevraagd wanneer ik toch weer terug kwam! Pooh steelde natuurlijk overal de show met haar apengedrag.... en hoezeer ik ook probeerde om haar op te voeden (niet springen Pooh, niet blaffen, zo ben je braaf. Niet tegen het hekwerk opstaan, óp de grond! zo jaa....) stonden de italianen maar "bélla, béllisima!!!" te roepen... waardoor Pooh steeds werd aangemoedigd om haar capriolen nog eens te vertonen.... tot groot vermaak van de camping gasten.
In Croatie was het echt hot... de show was bij een voetbal stadion en we konden op de parking staan, waar we met +/- 20 nationaliteiten binnen de kortste keren een mooi honden camp bouwden. Er was voldoende schaduw, en de ventilator hield de camper koel genoeg om het voor de honden dragelijk te houden. Wij hielden ons overdag rustig.... veel te heet om ons druk te maken!
We zouden 4 shows doen, in 4 dagen. Normaal begint eeen show om 10 uur 'smorgens (en voorbereidingen om 8 uur) maar hier was het anders: de shows starten om 20.00hr 's avonds, en zodoende werd de best in show tussen 2 en 3 uur 's nachts gekozen. Wat een beleving, wat een spectakel!! De organisatie bleek een goed team te zijn, en zelden heb ik zo'n goed georganiseerde show, met zoveel glitter en glamour gezien.
Vincent won elke dag het CAC maar het was voor hem te warm om zichzelf optimaal te presenteren. Alleen de laatste show was het eeen stuk koeler en stond er een koude wind; dit was perfect voor mijn manneke, en nu werd hij ook nog eens beste reu met het CACIB. Dit samen resulteerde in de Croatische kampioens titel voor Vincent!
Shanti was ook ingeschreven; wat was het héérlijk om weer samen in de ring te staan. Op het moment dat ik haar opborstelde was er meteen weer die klik.... Alsof we nooit gestopt zijn. We voelen elkaar feilloos aan, en het voelde of we samen door de ring zweefden! Shanti presenteerde zichzelf weer super, en we genoten er samen van om weer in de ring te staan. Ze won 4 dagen het CAC, waarvan 1 x ook BOS en 2 x Beste van het Ras!! Ook in de erering liet ze zien dat ze het niet verleerd is, en als ik de foto's terug zie dan glim ik nog van trots. Shanti mag zich nu ook Croatisch kampioen noemen. Dat is haar 14e titel, terwijl ze afgelopen jaar ook haar pups heeft grootgebracht.
De laatstse avond dat Vincent en Shanti hun titels binnensleepte, werd hun dochter Corinna (uit Hongarije) beste junior. Daar stonden we dan voor de BOB met 3 Youandi's...
Trots... ja beretrots.
Nu weer thuis dus... nagenietend van 2 super leuke weken. Veel gelachen met goed gezelschap, genoten met de 6 honden, op mooie plekjes geweest, leuke mensen leren kennen en.. en .. en nog veel meer...
dinsdag 6 juli 2010
....op je gezondheid!
Ik fok nu bijna 20 jaar Bobtails.. oke, Old English Sheepdogs. In het eerste nest in 1990 werd Youandi Funny Wiggle Waggle (alias Ploes) al met staart 'afgeleverd' aan haar trotse eigenaressen. Dus ja echt al 20 jaar Old English Sheepdogs. In 20 jaar probeer ik eerlijk, open en met integriteit OES te fokken. Karakter staat samen met gezondheid boven aan ons prioriteiten lijstje. Dat zeggen natuurlijk alle fokkers... dûhhhh.
In 1998 werd alles op de proef gesteld; Balou was eind 1997 plotseling overleden, Bo-Ghy bleef die zomer ivm zijn revalidatie en Lotte kwam terug op 7,5 jarige leeftijd wegens herplaatsing. Ivm haar karakteristieke eigenschappen vond ik het nodig Lotte in te zetten voor mijn fokprogramma. Ik liet haar alle 'noodzakelijke'onderzoeken ondergaan, en ondanks haar HD-C uitslag (een uitslag die geen rekening hield met slijtage welke normaal was voor haar leeftijd) heb ik in tegenstelling tot mijn principes om "niet met C-Heupen te fokken" toch besloten om haar te laten dekken op 7 jarige leeftijd.
Gevolg: de hele Nederlandse OES wereld veroordeelde me; de OESCN pastte zelfs het fokbeleid aan zodat 'dit nooit meer kon gebeuren' en ...er werden 4 kern gezonde pups geboren: Youandi Collectors Item, Youandi Limited Edition, Youandi Last Minute en Youandi Look a Lot Like Lady Lot. (later allemaal beoordeeld met HD TC....omgerekend naar de FCI norm: HD A!)
Lotte was de beste mama, en van deze 4 pups hebben zowel Coco als Demi later ook weer voor nageslacht gezorgt. Inmiddels zijn we alweer enkele generaties verder, en lopen er al (achter-)kleinkinderen van deze speciale dames rond die vele gezinnen voorzien van knuffels, vreugde en onvoorwaardelijke liefde... want ja, ál deze nakomelingen blinken uit in hun speciale zachte lieve karakter eigenschappen. Mensen die al eerder een OES hadden, bevestigen ongevraagd dat déze vriend(in) toch wel héél speciaal en 'anders' is.
Voor mij telkens weer een bevestiging dat de sprong in het diepe in 1998 de juiste keus was, waar niet ik alleen, maar vele gezinnen met mij nog dagelijks blij mee zijn.
In deze blog ben ik openhartig (that's me) en deel ik vóór- en tegenspoed. Voor mij geeft dat als voordeel dat ik niet alles 10x hoef te vertellen aan de telefoon :-) en dat iedereen op de hoogte is van de belangrijke zaken die in Villa Kakelbond spelen. Denk hierbij aan geboortes, overwinningen of het afscheid nemen van dierbare honden...
Zo deelde ik hier vorig jaar het afscheid van Raggles, Coco en Bo-Ghy. De zwangerschap (en later de geboorte van de pups) van Shanti & Vincent, en het behalen van diverse kampioens titels. Lief en leed, alles mag bekend zijn. Er gebeurd hier in Villa Kakelbond maar weinig wat niet gedeeld wordt....
Ik weet dat nogal ongebruikelijk is in de OES wereld, want goed nieuws wordt graag gedeeld...en slecht nieuws wordt veelal weggemoffeld. Zo hoorde ik onlangs van een eigenaar dat de slechte heup-uitslag van haar OES niet bekend mocht worden gemaakt(??) dat had de eigenaar van de vader van haar hond toch duidelijk verteld(!!) Dit werd wel zo opmerkelijk gevonden, dat de eigenaresse nader onderzoek heeft gedaan. Toen bleek dat er héél veel half-broertjes en -zusjes óók slechte heupen blijken te hebben. Jammer dat de papa wel als 'top reu' voor de 'hoofdprijs' wordt aangeprezen voor dekkingen....
Nahhh... Laat mij dan maar open en eerlijk zijn.
Ook al doet het soms wel erg veel pijn. Het is écht niet leuk als mensen -zonder de "ins en outs" te weten- mij veroordelen over bepaalde combinaties.... of vreselijke roddels laten rondgaan over het overlijden van mijn honden en leugens vertellen omdat ze de tekst van mijn blogs verdraaien... of beweren dat mijn website "fouten en leugens bevat" omdat records zojuist die dag verbroken zijn....
Het doet soms heel erg veel pijn ja. Zéker als het om mijn verdriet gaat. Ach toe maar, roddel maar. Get a life.
Nou ja, aangezien ik vóór- én tegenspoed in mijn blog deel: daar komt dan de laatste roddel:
van de 7 pups van Vincent en Shanti, zijn er inmiddels 4 af gerontgend. Allemaal hebben ze HD-A. NB; deze pups zijn dus middels strakke 'lijnteelt' teruggefokt op Lotte en Balou!) Ook 2 pups uit 2 andere combinaties van Vince hebben een HD-A beoordeling gekregen!
Verder zijn er (nog) geen honden beoordeeld. Ik ben trots op alle 'pups' die ervoor zorgen dat eigenaren blij zijn met een gezonde hond. Ik hoor van 'ervaren' mensen dat ze nog nooit zo'n slímme OES met de 'will to please" hebben gehad; dat maakt me trots.
Want een OES is een herders-hond: Een werkhond die kan dénken en úren lang met energie én kracht kan wérken met de 'will to please' voor zijn eigenaar. Dat kan hij alleen als hij gezond is in body en mind.
Ik besluit deze blog maar met het Franse gezegde: á Votre Santé!! (Op uw gezondheid!)
In 1998 werd alles op de proef gesteld; Balou was eind 1997 plotseling overleden, Bo-Ghy bleef die zomer ivm zijn revalidatie en Lotte kwam terug op 7,5 jarige leeftijd wegens herplaatsing. Ivm haar karakteristieke eigenschappen vond ik het nodig Lotte in te zetten voor mijn fokprogramma. Ik liet haar alle 'noodzakelijke'onderzoeken ondergaan, en ondanks haar HD-C uitslag (een uitslag die geen rekening hield met slijtage welke normaal was voor haar leeftijd) heb ik in tegenstelling tot mijn principes om "niet met C-Heupen te fokken" toch besloten om haar te laten dekken op 7 jarige leeftijd.
Gevolg: de hele Nederlandse OES wereld veroordeelde me; de OESCN pastte zelfs het fokbeleid aan zodat 'dit nooit meer kon gebeuren' en ...er werden 4 kern gezonde pups geboren: Youandi Collectors Item, Youandi Limited Edition, Youandi Last Minute en Youandi Look a Lot Like Lady Lot. (later allemaal beoordeeld met HD TC....omgerekend naar de FCI norm: HD A!)
Lotte was de beste mama, en van deze 4 pups hebben zowel Coco als Demi later ook weer voor nageslacht gezorgt. Inmiddels zijn we alweer enkele generaties verder, en lopen er al (achter-)kleinkinderen van deze speciale dames rond die vele gezinnen voorzien van knuffels, vreugde en onvoorwaardelijke liefde... want ja, ál deze nakomelingen blinken uit in hun speciale zachte lieve karakter eigenschappen. Mensen die al eerder een OES hadden, bevestigen ongevraagd dat déze vriend(in) toch wel héél speciaal en 'anders' is.
Voor mij telkens weer een bevestiging dat de sprong in het diepe in 1998 de juiste keus was, waar niet ik alleen, maar vele gezinnen met mij nog dagelijks blij mee zijn.
In deze blog ben ik openhartig (that's me) en deel ik vóór- en tegenspoed. Voor mij geeft dat als voordeel dat ik niet alles 10x hoef te vertellen aan de telefoon :-) en dat iedereen op de hoogte is van de belangrijke zaken die in Villa Kakelbond spelen. Denk hierbij aan geboortes, overwinningen of het afscheid nemen van dierbare honden...
Zo deelde ik hier vorig jaar het afscheid van Raggles, Coco en Bo-Ghy. De zwangerschap (en later de geboorte van de pups) van Shanti & Vincent, en het behalen van diverse kampioens titels. Lief en leed, alles mag bekend zijn. Er gebeurd hier in Villa Kakelbond maar weinig wat niet gedeeld wordt....
Ik weet dat nogal ongebruikelijk is in de OES wereld, want goed nieuws wordt graag gedeeld...en slecht nieuws wordt veelal weggemoffeld. Zo hoorde ik onlangs van een eigenaar dat de slechte heup-uitslag van haar OES niet bekend mocht worden gemaakt(??) dat had de eigenaar van de vader van haar hond toch duidelijk verteld(!!) Dit werd wel zo opmerkelijk gevonden, dat de eigenaresse nader onderzoek heeft gedaan. Toen bleek dat er héél veel half-broertjes en -zusjes óók slechte heupen blijken te hebben. Jammer dat de papa wel als 'top reu' voor de 'hoofdprijs' wordt aangeprezen voor dekkingen....
Nahhh... Laat mij dan maar open en eerlijk zijn.
Ook al doet het soms wel erg veel pijn. Het is écht niet leuk als mensen -zonder de "ins en outs" te weten- mij veroordelen over bepaalde combinaties.... of vreselijke roddels laten rondgaan over het overlijden van mijn honden en leugens vertellen omdat ze de tekst van mijn blogs verdraaien... of beweren dat mijn website "fouten en leugens bevat" omdat records zojuist die dag verbroken zijn....
Het doet soms heel erg veel pijn ja. Zéker als het om mijn verdriet gaat. Ach toe maar, roddel maar. Get a life.
Nou ja, aangezien ik vóór- én tegenspoed in mijn blog deel: daar komt dan de laatste roddel:
van de 7 pups van Vincent en Shanti, zijn er inmiddels 4 af gerontgend. Allemaal hebben ze HD-A. NB; deze pups zijn dus middels strakke 'lijnteelt' teruggefokt op Lotte en Balou!) Ook 2 pups uit 2 andere combinaties van Vince hebben een HD-A beoordeling gekregen!
Verder zijn er (nog) geen honden beoordeeld. Ik ben trots op alle 'pups' die ervoor zorgen dat eigenaren blij zijn met een gezonde hond. Ik hoor van 'ervaren' mensen dat ze nog nooit zo'n slímme OES met de 'will to please" hebben gehad; dat maakt me trots.
Want een OES is een herders-hond: Een werkhond die kan dénken en úren lang met energie én kracht kan wérken met de 'will to please' voor zijn eigenaar. Dat kan hij alleen als hij gezond is in body en mind.
Ik besluit deze blog maar met het Franse gezegde: á Votre Santé!! (Op uw gezondheid!)
donderdag 1 juli 2010
Poohpooh.... waterpret, en andere pret
Tja, het lijkt soms wel alsof het alleen maar Pooh vóór en Pooh ná is.... maar mijn kleine meiske zet zichzelf dan ook wel enorm in de picture op het moment. Ze is nu net 7 maanden, en ik geniet elke dag van haar. Ze is zo'n enorm leuke pup.... Shanti was ook zo'n lief dol dwaas puppy... Maar in 2005 was ik mega druk met de verbouwing trokken Diesel (die hier toen tijdelijk was) en zij veel samen op. Vincent en Chanel hadden elkaar, en ik was gierend druk met mijn werk. Ze waren groot voordat ik er erg in had. En nu....ik geniet van Pooh! Lief, ondeugend, bijdehand en enorm foto geniek.
Ze is een klein spookje, en vreet enorm veel kattekwaad uit. Eerder kon ik al melden dat ze de gaskabel van de camper had doorgevreten, dat al mijn meubilair enigzins verfraaid is, of schreef ik over haar voorliefde om karton in de huiskamer te verscheuren... Daarmee stopt het nog niet. Het papier en karton is inmiddels al bijna normaal, en ik kijk er niet eens meer van op als ze weer een folder te grazen neemt.
De afgelopen dagen werk ik veel van huis uit, en gisteren was zij sneller bij de post dan ik. Even later kwam ze keurig met een blauwe enveloppe in haar bek aanlopen.... de helft was al op. Gelukkig doe ik mijn aangifte digitaal en vraag ik me af waarom de belastingdienst nog steeds bomen om laten hakken voor dergelijke dubbel-op-rommel. Pooh was het blijkbaar met me eens.
In de camper is ze altijd super braaf en lief. Tijdens het rijden zit ze graag uit het raampje te kijken, en kan uren naar windmolens en ander verkeer zitten kijken. Als ze het beu is, zit ze gewoon aan tafel.
Ze is een klein spookje, en vreet enorm veel kattekwaad uit. Eerder kon ik al melden dat ze de gaskabel van de camper had doorgevreten, dat al mijn meubilair enigzins verfraaid is, of schreef ik over haar voorliefde om karton in de huiskamer te verscheuren... Daarmee stopt het nog niet. Het papier en karton is inmiddels al bijna normaal, en ik kijk er niet eens meer van op als ze weer een folder te grazen neemt.
De afgelopen dagen werk ik veel van huis uit, en gisteren was zij sneller bij de post dan ik. Even later kwam ze keurig met een blauwe enveloppe in haar bek aanlopen.... de helft was al op. Gelukkig doe ik mijn aangifte digitaal en vraag ik me af waarom de belastingdienst nog steeds bomen om laten hakken voor dergelijke dubbel-op-rommel. Pooh was het blijkbaar met me eens.
In de camper is ze altijd super braaf en lief. Tijdens het rijden zit ze graag uit het raampje te kijken, en kan uren naar windmolens en ander verkeer zitten kijken. Als ze het beu is, zit ze gewoon aan tafel.
Als ze moe is gaat ze slapen, en dan ligt ze lang uit op een bankje. Afgelopen reis vanuit Denemarken lag ze ook zo lief.... maar blijkbaar was de key card van de Laguna uit mijn handtas gevallen, en haar tanden stonden in het hoesje toen ik het later thuis bij het opruimen van de camper vond. Niets aan de hand.... totdat ik een dag later, 100 km verderop naast de Laguna stond, en de sleutel werkt niet meer. Ik haalde hem uit het hoesje.... oeps... er was meer beschadigd dan alleen het hoesje. Met wat gefröbel lukte het toch om de deur open te maken en de card werkte wel op het contact, dus kon ik toch naar huis rijden en heb ik nu de reserve sleutel in gebruik...
Pooh is ook de wereld aan het ontdekken. Onlangs had ze grote bewondering voor de motor grasmaaier... Tja, als winterpupje krijg je dat niet mee in je socialisatie natuurlijk. Als snel vond ze het een uitvinding waar ze achteraan kan jagen, haar speelgoed voor kan leggen en met mij mee kan wandelen.
Een ander leuke uitvinding is met droog weer de planten wat extra water verzorgen. Tuurlijk is het leuk om met het water te spelen, maar het is nog leuker om daarna door het zand te rollen...
Met het warme weer gaan we graag naar de Maasduinen, waarvan de foto's ook op mijn nieuws site staan. Maar sinds enkele jaren zet ik ook graag overdag een kleuterbadje neer voor de boppers zodat ze in de tuin kunnen afkoelen. In oude blogs kan je terugzien en lezen hoe Bo-Ghy ervan genoot om zijn poten te koelen, en zijn neus onder water te steken. Shanti doet hetzelfde, en Muffin vind het heerlijk om te spetteren. Vincent, Chanel en Babs vinden er niks aan. Net als hun moeder Coco, die bleef er ook altijd wijs bij uit de buurt. Maar Pooh vond het vanmiddag gewéldig... wat een nieuwe uitvinding, wat een lol!
Ik was aan het werk en zat in een conference call met diverse collega's, toen ik plotseling Pooh met het bad in haar bek door de tuin zag marcheren! ....hoe krijgt ze dat nou voor elkaar?
Na afloop van de call kon ik gaan kijken wat er was gebeurd..... juist 2 grote gaten op de bodem, en 2 bandjes lek. Bedankt Pooh!
Vanavond dan toch maar weer de spoeier aangezet... camera in de aanslag...
Ik blijf lachen....ze blijft foto geniek. het enige wat me nog niet gelukt is, is om haar op de foto te zetten als ze naar haar konijnen vriendjes zit te staren. We hebben wilde konijnen achter in de tuin. Reuze leuk!!! een stuk of 4 jonge beestjes, die nergens bang voor zijn en hun spelletje vertonen voor ons. Pooh weet dat ze niet achter ze aan moet rennen, en kan uren naar ze kijken.