Schaapdrijven

Zo'n jaar of 10 geleden kwam ik Mike vd Most tegen op een seminar, en raakten we aan de praat over werken met honden. Hij bleek enthousiast te zijn om Bobtails te willen (en kunnen!) testen op het 'herders instinct'. Niemand anders in Nederland deed dit, en ik was dan ook erg blij met zijn aanbod. In 2003 organiseerde ik voor het eerst de aanlegtest schaapdrijven. Met het succes dat Muffin een natuurtalent bleek te zijn. Nu, jaren later -en nav de roots van Dwayne- kwam die wens weer naar boven en heb ik contact met Mike gezocht... die meteen enthousiast was en mee wilde werken. Het werd een heel project, want alleen Dwayne testen zou me kostbaar worden. Dus na in mijn naaste omgeving eens wat mensen gepolst te hebben hadden we snel 15 honden bij elkaar om een weekend met schapen & gezelligheid te gaan organiseren. Want... als je dan toch naar Groningen moet voor zo'n evenement, dan maken we er een weekend van waarbij de 'bourgondische Youandi inslag' zeker niet onderschat mag worden.

Op 14/15 April was het dan zover; alle voorbereidingen getroffen, boodschappen gedaan voor lunch en andere pauzes. BBQ mee, camping en hotelkamers waren gereserveerd, en natuurlijk nog ff een deal gemaakt met St. Petrus om de weersverwachting positief bij te laten stellen; We waren er klaar voor.

Op vrijdagmiddag reden we met de Boppermobiel, afgeladen met 4 meiden en 9 honden, naar het noorden. Ursula kwam ook al bijtijds aan, waarna de bubbles open konden en de BBQ aanging. (NB de eigenaar van de camping vond het fantastisch en was aangenaam verrast over het aantal aanwezige honden en hoe goed ze zich gedroegen)

Op zaterdag verzamelden we bij Landgoed Nienoord en werden we hartelijk verwelkomd door Mike en de vrijwilligers op de schaapskooi. Na een duidelijke introductie & de nodige instructies gingen we naar een weiland waar ongeveer 20 schapen in een apparte afscheiding stonden. Terwijl de schapen ons nieuwsgierig stonden te observeren, gaf Mike een demo met zijn toppertje Kate (Border Collie) om commando's toe te lichten en mogelijkheden te tonen.

Onze Pooh mocht de spits afbijten (ja, daar sta ik dan met mijn grote mond...) Maar Pooh liet me niet voor schut staan en deed precies wat ze moest doen; Ze cirkelde om de schapen heen, lokte ze uit en blafte af en toe als ze niet naar haar zin reageerde... en maakte ook nog even ruzie met Kate toen die volgens haar in de weg lag bij 'haar schapen'. (poehpoeh!) Alle 15 honden kregen zo een eerste kans om kennis te maken met de schapen en hun 'eerste respons' te tonen. Bij sommigen viel het kwartje meteen -zoals Pooh, Doughnut, Joe, Spencer en Dwayne) Bij de andere Youandi boppers kwam dat pas bij de 2e kennismaking waarbij de schapen uit hun ren waren en er meer interactie was. Bij elke poging was Mike druk bezig om de hond te observeren en de eigenaar aanwijzingen te geven om met zijn/haar hond te werken. Immers het is en blijft de baas die bepaald wat de hond mag/moet doen.

Bijna alle honden zijn 2x bij de schapen geweest op die zaterdag en de sfeer zat er goed in. Alle 12 Youandi OES bleken voldoende tot uitmuntende werkinteresse te hebben, 2 van de andere 3 honden hadden er geen interesse en gingen liever een knuffel halen bij de baas of schapenpoep eten :-)

We sloten de dag af met een BBQ op de camping, waar we inmiddels met een aantal campers/ caravans ons fort hadden opgebouwd en de andere deelnemers met hun klapstoeltjes aan konden schuiven. Het weer zat nog steeds mee, en zelfs toen het wat later op de avond kouder werd zaten we met een extra 'blanky & borrel' nog steeds buiten. Toch maar op tijd naar bed, want zondag zouden we weer een hele dag in touw zijn met de honden en de schapen.

Op dag 2 kwam er meer actie omdat de honden al beter begrepen wat ze konden en mochten doen. Diesel beet nu de spits af en bracht de schapen keurig binnen waarna Helen slechts het hek hoefde te sluiten :-) Ook de twijfelachtige talenten lieten nu zien dat ze echt wel meer in hun mars hebben, en de schapen hebben heel wat meters afgelegd doordat een OES ze 'even naar de andere kant bracht'.

De 2 diva's die dag 1 niets wilde doen, hielden ook dag 2 voet bij stuk. Zelfs met een wissel naar 't ander baasje/ bazinnetje.. Terwijl onze Balou die dag 1 met baasje niet zoveel deed, nu met zijn vrouwtje samen liet zien dat hij het best kon!

Onze Dwayne verloochende zijn roots niet, en ondanks zijn jonge leeftijd en het feit dat hij liever náást me werkt in plaats van aan de 'andere kant van de kudde', was ik verbluft om te zien wat hij deed en kon. Ook Pooh nam de schapen netjes mee en werkte zelfs op de juiste plaats tov de kudde en mij. Ze toonde rust en inzicht, we hadden alleen wat moeite met commando's op afstand (aangezien ze dat nooit geleerd heeft) Het was dus moeilijk om haar tijdens het werk te gaan laten liggen op 10 meter afstand van mij, met de schapen tussen ons in, om haar vervolgens de schapen weer rustig op te laten drijven naar mij toe. Maar... ze dééd het wel!!! (poehpoeh!)

Na deze drukke zondag waarbij de wind het toch wel erg frisjes maakte en onze gezichten allemaal gloeiden van de zon, straffe wind en vermoeidheid sloten we af met een glas prosecco in de zon waarna iedereen moe maar voldaan en mét een chique deelname certificaat weer naar huis kon.

Foto's van dit grandioze evenement staan op mijn website (foto's/ schaapdrijven). Ik wil nogmaals iedereen die meedeed enorm bedanken en ik ben apetrots dat al "mijn" honden dus nog steeds voldoende instinct hebben om hun originele werk te kunnen doen:

• Youandi Giorgio Armani (Diesel) met Helen
• Ch.Youandi Pompidou (Pastou) met Pascalle
• Youandi Napoleon Bonaparte (Joe) met Anita
• Youandi Meg Ryan (Megan) met Dion
• Youandi Zabaglione (Balou) met Diane & Ton
• Youandi Tiramisù (Kyona) met Marjo
• Youandi Dreams Come True (Froukje) met Ursula
• Youandi Catherine Zeta Jones (Anne) met Freeke
• Argovian Imported By Youandi (Doughnut) met Kim
• Sing a Song of Roseville (Bärli) met Diana
• ...en natuurlijk mijn eigen Pooh & Dwayne!

en natuurlijk dank aan het Sweet Expression's Team en met name Jessica met haar getalenteerde Spencer!

Flexibel

één van de Boedhistische wijsheden luidt: "waarom zou je je leven plannen; het loopt toch anders dan gepland". Jaja die Boedhisten zijn slimme mensen, maar dat wist ik al langer.

Als ik een vakantie plan, dan kan ik dat inmiddels standaard met een groot vraagteken doen. Want: niets is zeker, en met honden -die geleid worden door moeder natuur, en niet door agenda's- kan alles zomaar anders lopen. Dat was járen geleden al zo met Bonny, Lotte en Emily... en ook 5 jaar geleden wist Coco alle plannen last minute te wijzigen door pas met Pasen gedekt te willen worden in Engeland, terwijl alle berekeningen (lees: werk, oppas voor de thuisblijvers en de vakantie) op enkele dagen eerder waren ingesteld en geregeld. Alsof je, met een fulltime job en 7 honden thuis, op elk gewenst moment de deur zomaar achter je dicht zou kunnen trekken.. yeah, right!

Afgelopen jaar maakte Shanti het natuurlijk wel érg spannend om alles op tijd gegereld te krijgen ivm de spannende inseminatie.... ja Shanti staat met stip op nummer 1 als het gaat om 'chaos creeëren'...!

Maar, zo in 't voorjaar van 2012 doen we daar bijna niet voor onder.

Marjo wil graag pupjes van onze Kyona, en na wat gepuzzel en gepeins... was de dekreu gevonden. Ik beloofde natuurlijk te helpen, en "een man een man, een woord een woord".
Chanel wordt dit voorjaar ook gedekt, en haar 'date' woont voor de verandering eens in Nederland. (nee, niet binnen de 100km grens..) Met deze plannen en beloftes werd het lastig om mijn vakantie te plannen. Maar uiteindelijk heb ik het dan toch maar gewaagd op de eerste 2 weken van april.

Zo zou ik op tijd thuis zijn voor Kyona haar dekking, het schaapdrijven op 14/15 april, de dekking van Chanel eind april, shows in mei, bevalling Kyona begin Juni, bevalling Chanel eind Juni.  Da's mooi gepland... toch?

Pooh werd begin maart loops.. half maart kwam Shanti.. en toen kreeg ik 't bericht dat Kyona loops was. Als ze "volgens mama-en-de-rest zou ovuleren" zou ze exact gedekt moeten worden als ik op vakantie én in Limoges op de show zou zijn met Pooh... ahhhh neeeeeeeee!!! 

Maar dat was nog niet alles; Chanel werd een dag later ook loops en zou dus slechts een dag later gedekt moeten worden.... Heel fijn én bedankt meiden. Hier gáát mijn 2 weekse vakantie in Frankrijk! Ok....Inge gaat dus geen 2 weken Frankrijk: Dan ga ik dus 1 week op vakantie, en moet ik dus met pasen weer thuis zijn.

Kyona wordt netjes in Eersel dmv de progesteron testen gecontroleerd op haar ovulatie, en Chanel zit met mij in Frankrijk, in de camper... mét Vincent... die op dit moment mijn enige houvast is om -met zijn inmiddels bewezen 'rots vaste neus'- het juiste dekmoment van Chanel te bepalen. 

Pooh is ingeschreven in Limoges voor de CACIB show. (NB 2 jaar geleden was ik daar ook, en won Vincent het CACIB en Chanel CACIB & BOB. De mooie bokalen waren gemaakt van porselein uit Limoges... en werden door Pooh dezelfde dag vernietigd door ze omver te lopen; kapot gevallen op de stenen.) Pooh had dus de missie om een nieuwe porseleinen bokaal te winnen. Maar of dit mogelijk zou zijn... dat hing nu af van Chanel!

Inmiddels had ik wel het één en ander geregeld met hulp van een bevriende fokker om te helpen bij de dekking van Kyona. (waar zouden we zijn zonder hulp van andere OES fokkers!!??) Maar Chanel moest wel op de juiste tijd bij haar date zijn...

Mijn 2 weken vakantie werd dus zowiezo al ingekort tot 1 week (dáárom zitten er dus dus wielen onder de camper... zodat ik kan gaan en staan waar ik wil, en wanneer ik dat wil...) en ik kon slechts hopen dat ik met Pooh nog in Limoges kon meedoen aan de show!

Gelukkig: Chanel doet alles volgens het boekje... althans, als ik Vincent mag geloven hoeft ze pas zondag gedekt te worden. Kyona is nog aan het bloedprikken en blijkt de eerste dame in 3 generaties te zijn met een latere cyclus en hoeft dus pas later deze week gedekt te worden. Niks mis mee, en gelukkig doen we daarom juist die progesteron test!

Dus Pooh kon naar Limoges en ze won :-) helaas waren de mooie porseleine bokalen niet meer in het assortiment, en dus kreeg Pooh voor haar overwinning een metaal, gekleurd, afgrijselijk ding.

Enfin, ja Pooh won dus haar prijzen, maar gezien de concurentie daar is daar niet zoveel om trots op te zijn.

Vincent (en zelfs puppy Dwayne!) gaven aan dat het inmiddels wel tijd werd om Chanel te gaan dekken; dus na de show reden we plankgas naar Nederland. 'Slechts' 850km te gaan naar de reu... en nee, ik was dus 'not amused' toen de show organisatie me liet weten dat we pas om 17.30u van het showterrein af mochten.

Enfin, Chanel was vandaag volgens mij (en de mannen) wel 'op tijd' bij haar paashaas, en Kyona zal komende week zover wel zijn.... daar kunnen we nu rustig op wachten!

Lesson learned: wees flexibel en plan nooit een vakantie als je een teef wilt laten dekken...

Voorjaarskriebels

We tellen af, en kijken ernaar uit... het voorjaar komt eraan!

Babs heeft haar 'coupe de Printemps' alweer gekregen en ik ben m'n vakantie aan het plannen; over 2 weken vertrekken we met de camper weer naar de zon... aftellen.

Deze dagen brengen ook de herinneringen naar boven. De mooie en verdrietige herinneringen...

Sneeuwklokjes staan overal in bloei..... "de groetjes van Max"...

Max leefde na lange donkere winterdagen altijd weer op als in onze tuin (in Veen) weer duizenden sneeuwklokjes hun bloemetjes boven het gras uit lieten komen. Bij het zien van deze kleine dappere witte sneeuwklokjes komt er altijd weer een glimlach en een warm gevoel voor Max naar boven...alsof hij nog even de groetjes aan ons doet :-)

Max overleed tijdens zo'n 'opleving na de winter' in 2000 en een jaar later nam Lotte afscheid. Dat was in Maart 2001. Slechts 2 dagen later werd Muffin geboren... tussen mijn tranen door....

Vandaag.. vandaag zou Muffin 11 jaar zijn geworden.  Het is nog elke dag ongelovelijk dat ze er niet is. Alsof ze gewoon nog binnen kan komen lopen, en de bal voor mijn voeten kan neerleggen.

Over 2 weken gaan we op vakantie. Voor de eerste keer zonder Muffin.

Het voorjaar zet door, en de dames worden loops.... Pooh snapte eigenlijk nooit zo waarom Vincent haar zo leuk vond tijdens dergelijke periodes, maar deze keer is alles toch een beetje anders. Dwayne -onze kleuter- vindt het machtig interessant en verleidt de jonge dame met al zijn charmes. Hij doet zijn best, en het werkt! Pooh valt voor zijn charmes en blijkt een gewillige sloerie te worden als ze de Don Juan in het vizier krijgt. Gelukkig is haar loopsheid dan mooi voor de vakantie voorbij, want deze combi hebben we voor 2012 nog niet in de planning staan.

Ondertussen lach ik om het spel wat de honden samen spelen, en hoe ze reageren op de rollen die binnen de roedel toe-bedeeld zijn. Dwayne maakt alleen avances als Vincent buiten zicht is. Pooh durft zich alleen gewillig te gedragen als de andere dames niet in de buurt zijn. En Vincent heeft alleen neus voor Pooh als (loopse-) Shanti niet in de picture is... want er gaat toch niks 'boven de alpha dame'...

Het is voorjaar. Voorjaarskriebels.

Life goes on.

Toch klopt er iets niet.
Muffin had vandaag gewoon 11 jaar moeten worden.
Ik mis je Muf, xxx

Registratie

Een aantal jaren geleden heb ik mogen ervaren dat de chip registratie bij honden echt werkt. Babs was gaan dwalen op de parking van een show, terwijl ik stond te beppen met de buren bij de caravan. Ik had nergens erg in, en dacht dat Babs lekker onder 't bed lag te slapen. Totdat mijn telefoon ging,  en een mede exposant me vroeg "Inge, waar is jouw Babs..."

Ze was gevonden en naar het secretariaat gebracht en aldaar werd via haar chip haar roepnaam & mijn telefoonnummer opgezocht. Toen werd de link snel gelegd door de mede exposant dat dit dus mijn Babs was...

Enfin, ik druk dus iedere pupkoper op het hart om de hond bij de NDG aan te melden zodat de eigenaar in elke situatie snel gevonden kan worden. Maar ik realiseerde me afgelopen week opeens dat ik Dwayne nog nooit had geregistreerd. In alle landen doet de kennelclub dit, en is het een onderdeel van de standaard procedure bij het chippen van de pups. In NL dus niet. (vraag me niet waarom)

Gisteravond maar eens alle papieren erbij gepakt, en uit nieuwsgierigheid typte ik de chipnummers van de volwassen honden in... Chanel bleek een verkeerd telefoonnummer achter haar naam te hebben. Een typefout van 3 cijfers. Ahum, beetje slordig; Ik zou dus nooit gebeld worden als mensen haar zouden vinden. Shanti bleek er niet (meer) in te staan, en bij een check op de internationale versie van Europetnet bleek haar chip wel bij de Zweedse kennelclub geregistreerd te zijn. (Shanti is om administratieve redenen in 2007 enkele maanden in Zweden geregistreerd geweest)

Bizarre situatie...  ik kan nu niet meer achterhalen waar deze verkeerde meldingen vandaan komen, en het voegt ook weinig toe om dit te achterhalen. Maar het blijkt dus wel nuttig om af en toe eens de NDG registratie te controleren....

Om alle enge scenario's maar meteen de kop in te drukken heb ik nu maar eens hondenpenningen laten maken. Dat is ook zo'n plan wat al jaren geduldig op de 'to do' lijstjes staat, maar never uitgevoerd is. Ja, Bo-Ghy had in 1999 wel zo'n penning toen hij mee naar Canada ging.

Als we met de camper op pad gaan hebben alle honden altijd een halsband om, en vanaf volgende week hangt daar bij alle 6 dus netjes een penning aan... met mijn telefoon nummer en mijn website adres én verwijzing naar de chipregistratie.

Mocht Babs dus nog eens rare fratsen uithalen, hoeft men dus niet eens eerst haar chip te lezen en op internet te zoeken... maar kan ik direct gebeld worden.

Wel een geruststellend idee om weer zelf in controll te zijn en niet afhankelijk van een website waar -zoals ik nu heb ondervonden- iedereen zomaar een willekeurig chipnummer kan intypen en een mutatie in naam, adres en/of telefoonnummer kan doorvoeren. Eigenlijk wel bizar dat dat kan. Misschien zijn die buitenlandse kennelclubs toch niet zo dom, om dit één op één aan de registratie te koppelen.....

brrrrrrrr...koud hè!

Brrrr wat is het koud! De honden genieten en vinden het heerlijk buiten. Ze rennen en spelen, rollebollen en dagen uit. Voor mij slechts de taak om steeds vers water te voorzien, want in een half uur is de waterbak voorzien van een dikke laag ijs. In het bos is het heerlijk rustig en wordt regelmatig gewandeld terwijl de honden schoon  blijven en ik geen gezeur aan mijn hoofd heb. Dus, de kou heeft vele voordelen!

2 weken geleden was het ook koud, en heb ik in een gekke bui de camper gestart en zijn we naar de Eiffel gereden. Slechts 1,5 uur van hier, en daar stond ik met mijn camper aan de rand van het bos. Heerlijk genieten, rust, en even helemaal ertussen uit. Het leven kan zo mooi zijn :-) De honden genoten van de boswandelingen, en op zulke momenten kom ik er eindelijk weer eens aan toe om een boek te lezen. Het leven is mooi.... Waarom doe ik dit niet vaker?

En dan zomaar tussen alle dagelijkse hectiek door zie ik dat Dwayne nu groter is dan Pooh. Hij moet tijdens boswandelingen echt een clip in zijn haar hebben want hij heeft al zo'n dikke pruik op zijn bol, dat hij weinig daglicht meer in zijn ogen kan vangen. Waar blijft de tijd?

Eigenlijk wel vreemd dat je aftelt naar een geboorte, en vanaf geboorte een pup wel groot 'kan kijken'. Dan vanaf ongeveer 10 weken denk je... ohhh wat leuk, en mag de tijd wel even stilstaan om de "baby" nog even langer "baby te laten zijn".

En dan is er opeens dat moment dat die kleine man een grote man is. Hij is zo groot als de kleinste dames en eigenlijk is hij nu opeens een volwaardige hond en moet ik hem gaan zien als een puber, in plaats van een baby.

Hij neemt de ruimte in van een volwaardige OES, maar hij vindt het nog steeds geweldig om zich als baby te laten wassen door de meiden. Vincent poetst elke avond zijn oren, als ze samen bij me op de bank liggen. En slapen...doet hij nog steeds ondersteboven met 4 voeten in de lucht en een grote blote baby buik in 't zicht.

Opeens ga ik hem als "kereltje" zien en wil ik niet meer dat hij mijn baby is. Maar ik ben hem aan het opmeten en aan het hopen dat hij snel doorgroeit om mijn nieuwsgierigheid te sussen.. zodat ik te weten kom hoe groot hij uiteindelijk zal gaan worden.

Het is spannend en is het zoooooo leuk om een pup te zien opgroeien, de wereld te zien ontdekken en zich te zien ontwikkelen. Ik geniet elke dag van hem en van de 5 andere honden. Elke dag weer.

Yep.. het leven is mooi.

Reality

Na de dagen van 'easy going business en boswandelen' staan we weer met 2 voeten op de grond... real life goes on.

We staan stil bij het afscheid van Harley. Hij was dan misschien wel geen Youandi, maar woonde wel bij dierbare vrienden met Youandi bopper(s) en had een speciaal plekje in m'n hart. Als een hond op 6 jaar overlijdt aan een aangeboren/ erfelijke afwijking dan zet het me weer even stevig op de grond. Dít is de verantwoordelijkheid die wij als fokkers hebben; gezonde honden fokken. Ik maak nu weer van dichtbij mee hoeveel verdriet het doet als een hond te jong komt te overlijden... en het sterkt me in mijn overtuiging om mijn selectie van ouderdieren te laten bepalen door gezondheid en karakter. Hoeveel gezinnen zitten er op een 'kampioen' te wachten? Wat doen 'kampioenen' voor onze populatie Old English Sheepdogs?

Na de weken van rust is ook mijn werk nu weer in volle gang en leef ik me heerlijk uit in projects, governances en meetings. (sorry, ik werk in een Global Company... dus alles in het Engels)

Afgelopen week was extra hectisch en ik merk aan de honden dat ze moeten inleveren. Zeker na de relaxte periode is het nu even wennen dat ik dagelijks (te)veel uur van huis ben voor werk.  Best lastig, want ik vind het héérlijk om me in mijn werk vast te bijten en resultaten te boeken met de transitie teams... aan de andere kant wil dat zeggen dat ik regelmatig in Utrecht en Eindhoven op kantoor moet zijn. Maar het gevolg is dat we weinig tijd hebben voor boswandelingen... want 'smorgens ben ik druk met mail, reports en conference calls. En als ik thuiskom na een middag op kantoor... is het alweer donker.

Dit resulteert dan in het feit dat Pooh en Dwayne elke avond door de kamer lopen te kwallen, spelen en springen. Ze hebben de grootste pret en dit gaat gepaard met veel kabaal op het moment dat ik moe en uitgeteld op de bank neerstort.

Gelukkig kunnen die 2 junioren elkaar dus prima vermaken, terwijl Babs tevreden voor de verwarming op haar bedje snurkt, Vincent bij mij op schoot klimt voor een innige knuffel, Chanel naast me op de bank neervlijdt en Shanti zich daartussen in propt voor een knuffel.

Nu breekt het weekend aan, en staat er weer genoeg honds-vermaak op de planning; Vincent en Shanti staan gepland voor 'regulier onderhoud', morgen komt Anita met Joe en zondag komt Pascalle met Pastou. En natuuuurlijk gaan we lekker naar het bos of naar de Maasduinen, net als vorig week. (zie foto's frontpage)
Leuk leuk leuk.... allemaal gezellig. En het weekend zal zo wel weer voorbij vliegen!

Nieuwjaar

We staan aan de frisse start van het nieuwe jaar. Nee, je krijgt geen terugblik-blog van mij... op de frontpage van de website staat een samenvatting van onze hoogte en diepte punten van 2011 en daar blijft het bij.

We blikken wel even terug op de afgelopen week. Ik werkte thuis, aangezien het griezelig stil was op de zaak en de meeste collega's met hun gezin van een korte vakantie genoten. Ik werk dan graag, kan eindelijk wat zaken afronden, opruimen, laptop een uitgebreide back-up laten draaien en wat archieveren.

Dus, lekker thuis met de honden. Het begon maandag...

2e kerstdag wakker worden in de camper die in Arcen geparkeerd stond. Midden in de bossen, op de oprit van het huis van mijn grote broer. Na het ontbijt nog even met de family-honden een flinke boswandeling gemaakt ookal regende het. Door de modder, de plassen en de regendruppels...  op zo'n moment twijfel ik echt of ik de andere 5 niet ook maar een makkelijke "coupe de printemps á la Babs" zal geven. Ondanks dat ik ze afdroog, gaan er nog steeds 6 natte vuile honden terug de camper in en rijd ik een uurtje of wat later in een zandwagen naar huis. We hebben een heerlijk rustige kerst gehad, en we zijn allemaal moe en voldaan.

Dinsdag aan het werk, maar al snel blijkt dat zelfs conference calls gecancelled worden bij gebrek aan deelnemers en aangezien ik tegenwoordig actief ben in een project organisatie valt er weinig te doen doordat projecten stil gezet zijn in deze dagen... Het is heerlijk zonnig weer, en we kunnen dus makkelijk een uurtje naar het bos. Telefoon mee, honden in de auto en hup daar gaan we. Tegenover 'ons bos' ligt een vakantie park... en blijkbaar hadden alle vakantie gangers ook een boswandeling gepland.  In hun nette kloffie over de modderpaden... en zo'n uitbundige begroeting van Pooh en nieuwsgierige benadering van Dwayne vond niet iedereen even leuk. Ik werd knettergek van : "oh, wat veel honden. Is dat familie? Wat een hoop haar, da's wel veel werk zeker! Is dat Samson? waarom heeft die een strikje..Dat is zeker een meisje dan?" en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van kinderen die eerst gaan gillen en het dan raar vinden dat Vincent ff komt kijken waarom er wordt gegild, of de debiele Jack Russels die aan 7 meter levensgevaarlijk oprolbaar nylon draad lopen te snauwen en proberen aan te vallen als mijn honden netjes onder mijn appèl voorbij wandelen...

Woensdag was het nat en druilerig weer en ach, wat maakt mij het uit. Na wat werk gedaan te hebben, hup in de auto en allemaal mee naar het bos. Héérlijk rustig nu!! De honden konden lekker ongestoord snuffelen, rennen en ravotten, en ik kon eigenlijk wel lachen om hun zwarte snoeten en vieze poten. Geen toeristen, geen gezeur... gewoon weer "ons bos" voor ons alleen. Tja, je wilt de auto en de huiskamer daarna niet zien.... maar die poetsen we morgen wel weer schoon.

Donderdag ochtend stond ik op, en na de honden uitgelaten te hebben, ikke onder de douche, een kop koffie en rustig aan wakker worden (niemand die me voor de koffie hoeft te storen) valt me plotseling een witte vlek op de muur in de hal op. Ik kijk nog eens goed, en zie een meter daarnaast nog zo'n witte vlek. Ahum.... ik heb Dwayne de afgelopen dagen een paar keer verteld dat hij niet met zijn voorpoten aan de muur mag krabben.... en dit moet hij dan gisteravond hebben gedaan terwijl ik tv zat te kijken!

De muur van de hal was (ivm sluitpost op het verbouwingsbudget) 7 jaar geleden maar "ff geschilderd" in plaats van gestucked, en ik erger me eigenlijk al 7 jaar aan dat lelijke behang... Dwayne dus blijkbaar ook. Enfin, nu maar eens gaan verzinnen wat we ermee gaan doen.

Vrijdag liep ik zowaar weer in het bos, en was het redelijk mooi weer dus had ik niet zoveel zin om alle honden mee te nemen. Dwayne, Shanti en Chanel waren nu de gelukkigen die een rondje mee gingen. Het was gelukkig niet zo druk als dinsdag maar toch weer teveel van die 'boven-de-rivieren-toeristen' op ons pad. Mét zo'n ***Jack Russel natuurlijk. Shanti en Chanel zal het een worst wezen, en liepen met een ruime bocht om de indringers heen. Maar Dwayne had zich eerder deze week al verbaast over de geluiden die dergelijke mormels maakten en liep er nieuwsgierig op af. HAP zei de *****Jack Russel...

GIL zei Dwayne en sprong een meter achteruit. De *****hond werd zachtjes door papa verteld dat hij toch geen puppies mocht bijten... "wat doe je nou Bobbie?" En de kindertjes giegelden wat.

Nou heeft Dwayne niks opgelopen, alleen dat hij zoveelste OES is die voortaan JR's wel rauw zal lusten... maar ik vraag me toch af hoe deze familie zou hebben gereageerd als hun *****JR zo zonder enige reden zou worden gebeten door een andere hond. Zou de familie dan ook giechelen en vriendelijk vragen, "wat doet ie nou?"

Ach, de familie zal inmiddels wel weer vertrokken zijn naar hun finex wijkje, en de *****JR zal wel weer tot de volgende centre-parcs-midweek moeten wachten tot hij weer een bos van dichtbij ziet. Mijn Dwayne loopt daar dagelijks, en wordt vanaf nu dus ook maar ff onder appèl gezet als er weer zo'n *****hond te dicht bij ons in de buurt komt. Daarna mag hij weer lekker rennen en ravotten, snuffelen en spelen.

Zaterdag liep ik door de regen met Pooh en Dwayne samen ff een rondje modderbos (daarna zouden ze allebei toch in bad gaan) en kwamen we een echtpaar met Boxer tegen. Ik hield Pooh even bij me, omdat ze als zo'n malloot op een hond kan afstuiteren terwijl Dwayne al kwispelend kennis ging maken. Het echtpaar lijnde de hond aan, en ik zei dat ze dat niet voor mijn honden hoefden te doen. De hond bleek bang voor vuurwerk en kon snel vluchten als hij werd opgejaagd maar werd maar al te graag door zijn baasjes los gelaten waarna Dwayne, Pooh en de Boxer heerlijk over de zandverstuiving hebben lopen rauzen. Zo hoort het toch... Honden mogen gewoon hond zijn en moeten vrij in het bos kunnen spelen met anderen :-)

Ik wens alle Youandi vrienden een heerlijk honds 2012!