Voorjaarskriebels

We tellen af, en kijken ernaar uit... het voorjaar komt eraan!

Babs heeft haar 'coupe de Printemps' alweer gekregen en ik ben m'n vakantie aan het plannen; over 2 weken vertrekken we met de camper weer naar de zon... aftellen.

Deze dagen brengen ook de herinneringen naar boven. De mooie en verdrietige herinneringen...

Sneeuwklokjes staan overal in bloei..... "de groetjes van Max"...

Max leefde na lange donkere winterdagen altijd weer op als in onze tuin (in Veen) weer duizenden sneeuwklokjes hun bloemetjes boven het gras uit lieten komen. Bij het zien van deze kleine dappere witte sneeuwklokjes komt er altijd weer een glimlach en een warm gevoel voor Max naar boven...alsof hij nog even de groetjes aan ons doet :-)

Max overleed tijdens zo'n 'opleving na de winter' in 2000 en een jaar later nam Lotte afscheid. Dat was in Maart 2001. Slechts 2 dagen later werd Muffin geboren... tussen mijn tranen door....

Vandaag.. vandaag zou Muffin 11 jaar zijn geworden.  Het is nog elke dag ongelovelijk dat ze er niet is. Alsof ze gewoon nog binnen kan komen lopen, en de bal voor mijn voeten kan neerleggen.

Over 2 weken gaan we op vakantie. Voor de eerste keer zonder Muffin.

Het voorjaar zet door, en de dames worden loops.... Pooh snapte eigenlijk nooit zo waarom Vincent haar zo leuk vond tijdens dergelijke periodes, maar deze keer is alles toch een beetje anders. Dwayne -onze kleuter- vindt het machtig interessant en verleidt de jonge dame met al zijn charmes. Hij doet zijn best, en het werkt! Pooh valt voor zijn charmes en blijkt een gewillige sloerie te worden als ze de Don Juan in het vizier krijgt. Gelukkig is haar loopsheid dan mooi voor de vakantie voorbij, want deze combi hebben we voor 2012 nog niet in de planning staan.

Ondertussen lach ik om het spel wat de honden samen spelen, en hoe ze reageren op de rollen die binnen de roedel toe-bedeeld zijn. Dwayne maakt alleen avances als Vincent buiten zicht is. Pooh durft zich alleen gewillig te gedragen als de andere dames niet in de buurt zijn. En Vincent heeft alleen neus voor Pooh als (loopse-) Shanti niet in de picture is... want er gaat toch niks 'boven de alpha dame'...

Het is voorjaar. Voorjaarskriebels.

Life goes on.

Toch klopt er iets niet.
Muffin had vandaag gewoon 11 jaar moeten worden.
Ik mis je Muf, xxx

Registratie

Een aantal jaren geleden heb ik mogen ervaren dat de chip registratie bij honden echt werkt. Babs was gaan dwalen op de parking van een show, terwijl ik stond te beppen met de buren bij de caravan. Ik had nergens erg in, en dacht dat Babs lekker onder 't bed lag te slapen. Totdat mijn telefoon ging,  en een mede exposant me vroeg "Inge, waar is jouw Babs..."

Ze was gevonden en naar het secretariaat gebracht en aldaar werd via haar chip haar roepnaam & mijn telefoonnummer opgezocht. Toen werd de link snel gelegd door de mede exposant dat dit dus mijn Babs was...

Enfin, ik druk dus iedere pupkoper op het hart om de hond bij de NDG aan te melden zodat de eigenaar in elke situatie snel gevonden kan worden. Maar ik realiseerde me afgelopen week opeens dat ik Dwayne nog nooit had geregistreerd. In alle landen doet de kennelclub dit, en is het een onderdeel van de standaard procedure bij het chippen van de pups. In NL dus niet. (vraag me niet waarom)

Gisteravond maar eens alle papieren erbij gepakt, en uit nieuwsgierigheid typte ik de chipnummers van de volwassen honden in... Chanel bleek een verkeerd telefoonnummer achter haar naam te hebben. Een typefout van 3 cijfers. Ahum, beetje slordig; Ik zou dus nooit gebeld worden als mensen haar zouden vinden. Shanti bleek er niet (meer) in te staan, en bij een check op de internationale versie van Europetnet bleek haar chip wel bij de Zweedse kennelclub geregistreerd te zijn. (Shanti is om administratieve redenen in 2007 enkele maanden in Zweden geregistreerd geweest)

Bizarre situatie...  ik kan nu niet meer achterhalen waar deze verkeerde meldingen vandaan komen, en het voegt ook weinig toe om dit te achterhalen. Maar het blijkt dus wel nuttig om af en toe eens de NDG registratie te controleren....

Om alle enge scenario's maar meteen de kop in te drukken heb ik nu maar eens hondenpenningen laten maken. Dat is ook zo'n plan wat al jaren geduldig op de 'to do' lijstjes staat, maar never uitgevoerd is. Ja, Bo-Ghy had in 1999 wel zo'n penning toen hij mee naar Canada ging.

Als we met de camper op pad gaan hebben alle honden altijd een halsband om, en vanaf volgende week hangt daar bij alle 6 dus netjes een penning aan... met mijn telefoon nummer en mijn website adres én verwijzing naar de chipregistratie.

Mocht Babs dus nog eens rare fratsen uithalen, hoeft men dus niet eens eerst haar chip te lezen en op internet te zoeken... maar kan ik direct gebeld worden.

Wel een geruststellend idee om weer zelf in controll te zijn en niet afhankelijk van een website waar -zoals ik nu heb ondervonden- iedereen zomaar een willekeurig chipnummer kan intypen en een mutatie in naam, adres en/of telefoonnummer kan doorvoeren. Eigenlijk wel bizar dat dat kan. Misschien zijn die buitenlandse kennelclubs toch niet zo dom, om dit één op één aan de registratie te koppelen.....

brrrrrrrr...koud hè!

Brrrr wat is het koud! De honden genieten en vinden het heerlijk buiten. Ze rennen en spelen, rollebollen en dagen uit. Voor mij slechts de taak om steeds vers water te voorzien, want in een half uur is de waterbak voorzien van een dikke laag ijs. In het bos is het heerlijk rustig en wordt regelmatig gewandeld terwijl de honden schoon  blijven en ik geen gezeur aan mijn hoofd heb. Dus, de kou heeft vele voordelen!

2 weken geleden was het ook koud, en heb ik in een gekke bui de camper gestart en zijn we naar de Eiffel gereden. Slechts 1,5 uur van hier, en daar stond ik met mijn camper aan de rand van het bos. Heerlijk genieten, rust, en even helemaal ertussen uit. Het leven kan zo mooi zijn :-) De honden genoten van de boswandelingen, en op zulke momenten kom ik er eindelijk weer eens aan toe om een boek te lezen. Het leven is mooi.... Waarom doe ik dit niet vaker?

En dan zomaar tussen alle dagelijkse hectiek door zie ik dat Dwayne nu groter is dan Pooh. Hij moet tijdens boswandelingen echt een clip in zijn haar hebben want hij heeft al zo'n dikke pruik op zijn bol, dat hij weinig daglicht meer in zijn ogen kan vangen. Waar blijft de tijd?

Eigenlijk wel vreemd dat je aftelt naar een geboorte, en vanaf geboorte een pup wel groot 'kan kijken'. Dan vanaf ongeveer 10 weken denk je... ohhh wat leuk, en mag de tijd wel even stilstaan om de "baby" nog even langer "baby te laten zijn".

En dan is er opeens dat moment dat die kleine man een grote man is. Hij is zo groot als de kleinste dames en eigenlijk is hij nu opeens een volwaardige hond en moet ik hem gaan zien als een puber, in plaats van een baby.

Hij neemt de ruimte in van een volwaardige OES, maar hij vindt het nog steeds geweldig om zich als baby te laten wassen door de meiden. Vincent poetst elke avond zijn oren, als ze samen bij me op de bank liggen. En slapen...doet hij nog steeds ondersteboven met 4 voeten in de lucht en een grote blote baby buik in 't zicht.

Opeens ga ik hem als "kereltje" zien en wil ik niet meer dat hij mijn baby is. Maar ik ben hem aan het opmeten en aan het hopen dat hij snel doorgroeit om mijn nieuwsgierigheid te sussen.. zodat ik te weten kom hoe groot hij uiteindelijk zal gaan worden.

Het is spannend en is het zoooooo leuk om een pup te zien opgroeien, de wereld te zien ontdekken en zich te zien ontwikkelen. Ik geniet elke dag van hem en van de 5 andere honden. Elke dag weer.

Yep.. het leven is mooi.

Reality

Na de dagen van 'easy going business en boswandelen' staan we weer met 2 voeten op de grond... real life goes on.

We staan stil bij het afscheid van Harley. Hij was dan misschien wel geen Youandi, maar woonde wel bij dierbare vrienden met Youandi bopper(s) en had een speciaal plekje in m'n hart. Als een hond op 6 jaar overlijdt aan een aangeboren/ erfelijke afwijking dan zet het me weer even stevig op de grond. Dít is de verantwoordelijkheid die wij als fokkers hebben; gezonde honden fokken. Ik maak nu weer van dichtbij mee hoeveel verdriet het doet als een hond te jong komt te overlijden... en het sterkt me in mijn overtuiging om mijn selectie van ouderdieren te laten bepalen door gezondheid en karakter. Hoeveel gezinnen zitten er op een 'kampioen' te wachten? Wat doen 'kampioenen' voor onze populatie Old English Sheepdogs?

Na de weken van rust is ook mijn werk nu weer in volle gang en leef ik me heerlijk uit in projects, governances en meetings. (sorry, ik werk in een Global Company... dus alles in het Engels)

Afgelopen week was extra hectisch en ik merk aan de honden dat ze moeten inleveren. Zeker na de relaxte periode is het nu even wennen dat ik dagelijks (te)veel uur van huis ben voor werk.  Best lastig, want ik vind het héérlijk om me in mijn werk vast te bijten en resultaten te boeken met de transitie teams... aan de andere kant wil dat zeggen dat ik regelmatig in Utrecht en Eindhoven op kantoor moet zijn. Maar het gevolg is dat we weinig tijd hebben voor boswandelingen... want 'smorgens ben ik druk met mail, reports en conference calls. En als ik thuiskom na een middag op kantoor... is het alweer donker.

Dit resulteert dan in het feit dat Pooh en Dwayne elke avond door de kamer lopen te kwallen, spelen en springen. Ze hebben de grootste pret en dit gaat gepaard met veel kabaal op het moment dat ik moe en uitgeteld op de bank neerstort.

Gelukkig kunnen die 2 junioren elkaar dus prima vermaken, terwijl Babs tevreden voor de verwarming op haar bedje snurkt, Vincent bij mij op schoot klimt voor een innige knuffel, Chanel naast me op de bank neervlijdt en Shanti zich daartussen in propt voor een knuffel.

Nu breekt het weekend aan, en staat er weer genoeg honds-vermaak op de planning; Vincent en Shanti staan gepland voor 'regulier onderhoud', morgen komt Anita met Joe en zondag komt Pascalle met Pastou. En natuuuurlijk gaan we lekker naar het bos of naar de Maasduinen, net als vorig week. (zie foto's frontpage)
Leuk leuk leuk.... allemaal gezellig. En het weekend zal zo wel weer voorbij vliegen!

Nieuwjaar

We staan aan de frisse start van het nieuwe jaar. Nee, je krijgt geen terugblik-blog van mij... op de frontpage van de website staat een samenvatting van onze hoogte en diepte punten van 2011 en daar blijft het bij.

We blikken wel even terug op de afgelopen week. Ik werkte thuis, aangezien het griezelig stil was op de zaak en de meeste collega's met hun gezin van een korte vakantie genoten. Ik werk dan graag, kan eindelijk wat zaken afronden, opruimen, laptop een uitgebreide back-up laten draaien en wat archieveren.

Dus, lekker thuis met de honden. Het begon maandag...

2e kerstdag wakker worden in de camper die in Arcen geparkeerd stond. Midden in de bossen, op de oprit van het huis van mijn grote broer. Na het ontbijt nog even met de family-honden een flinke boswandeling gemaakt ookal regende het. Door de modder, de plassen en de regendruppels...  op zo'n moment twijfel ik echt of ik de andere 5 niet ook maar een makkelijke "coupe de printemps á la Babs" zal geven. Ondanks dat ik ze afdroog, gaan er nog steeds 6 natte vuile honden terug de camper in en rijd ik een uurtje of wat later in een zandwagen naar huis. We hebben een heerlijk rustige kerst gehad, en we zijn allemaal moe en voldaan.

Dinsdag aan het werk, maar al snel blijkt dat zelfs conference calls gecancelled worden bij gebrek aan deelnemers en aangezien ik tegenwoordig actief ben in een project organisatie valt er weinig te doen doordat projecten stil gezet zijn in deze dagen... Het is heerlijk zonnig weer, en we kunnen dus makkelijk een uurtje naar het bos. Telefoon mee, honden in de auto en hup daar gaan we. Tegenover 'ons bos' ligt een vakantie park... en blijkbaar hadden alle vakantie gangers ook een boswandeling gepland.  In hun nette kloffie over de modderpaden... en zo'n uitbundige begroeting van Pooh en nieuwsgierige benadering van Dwayne vond niet iedereen even leuk. Ik werd knettergek van : "oh, wat veel honden. Is dat familie? Wat een hoop haar, da's wel veel werk zeker! Is dat Samson? waarom heeft die een strikje..Dat is zeker een meisje dan?" en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van kinderen die eerst gaan gillen en het dan raar vinden dat Vincent ff komt kijken waarom er wordt gegild, of de debiele Jack Russels die aan 7 meter levensgevaarlijk oprolbaar nylon draad lopen te snauwen en proberen aan te vallen als mijn honden netjes onder mijn appèl voorbij wandelen...

Woensdag was het nat en druilerig weer en ach, wat maakt mij het uit. Na wat werk gedaan te hebben, hup in de auto en allemaal mee naar het bos. Héérlijk rustig nu!! De honden konden lekker ongestoord snuffelen, rennen en ravotten, en ik kon eigenlijk wel lachen om hun zwarte snoeten en vieze poten. Geen toeristen, geen gezeur... gewoon weer "ons bos" voor ons alleen. Tja, je wilt de auto en de huiskamer daarna niet zien.... maar die poetsen we morgen wel weer schoon.

Donderdag ochtend stond ik op, en na de honden uitgelaten te hebben, ikke onder de douche, een kop koffie en rustig aan wakker worden (niemand die me voor de koffie hoeft te storen) valt me plotseling een witte vlek op de muur in de hal op. Ik kijk nog eens goed, en zie een meter daarnaast nog zo'n witte vlek. Ahum.... ik heb Dwayne de afgelopen dagen een paar keer verteld dat hij niet met zijn voorpoten aan de muur mag krabben.... en dit moet hij dan gisteravond hebben gedaan terwijl ik tv zat te kijken!

De muur van de hal was (ivm sluitpost op het verbouwingsbudget) 7 jaar geleden maar "ff geschilderd" in plaats van gestucked, en ik erger me eigenlijk al 7 jaar aan dat lelijke behang... Dwayne dus blijkbaar ook. Enfin, nu maar eens gaan verzinnen wat we ermee gaan doen.

Vrijdag liep ik zowaar weer in het bos, en was het redelijk mooi weer dus had ik niet zoveel zin om alle honden mee te nemen. Dwayne, Shanti en Chanel waren nu de gelukkigen die een rondje mee gingen. Het was gelukkig niet zo druk als dinsdag maar toch weer teveel van die 'boven-de-rivieren-toeristen' op ons pad. Mét zo'n ***Jack Russel natuurlijk. Shanti en Chanel zal het een worst wezen, en liepen met een ruime bocht om de indringers heen. Maar Dwayne had zich eerder deze week al verbaast over de geluiden die dergelijke mormels maakten en liep er nieuwsgierig op af. HAP zei de *****Jack Russel...

GIL zei Dwayne en sprong een meter achteruit. De *****hond werd zachtjes door papa verteld dat hij toch geen puppies mocht bijten... "wat doe je nou Bobbie?" En de kindertjes giegelden wat.

Nou heeft Dwayne niks opgelopen, alleen dat hij zoveelste OES is die voortaan JR's wel rauw zal lusten... maar ik vraag me toch af hoe deze familie zou hebben gereageerd als hun *****JR zo zonder enige reden zou worden gebeten door een andere hond. Zou de familie dan ook giechelen en vriendelijk vragen, "wat doet ie nou?"

Ach, de familie zal inmiddels wel weer vertrokken zijn naar hun finex wijkje, en de *****JR zal wel weer tot de volgende centre-parcs-midweek moeten wachten tot hij weer een bos van dichtbij ziet. Mijn Dwayne loopt daar dagelijks, en wordt vanaf nu dus ook maar ff onder appèl gezet als er weer zo'n *****hond te dicht bij ons in de buurt komt. Daarna mag hij weer lekker rennen en ravotten, snuffelen en spelen.

Zaterdag liep ik door de regen met Pooh en Dwayne samen ff een rondje modderbos (daarna zouden ze allebei toch in bad gaan) en kwamen we een echtpaar met Boxer tegen. Ik hield Pooh even bij me, omdat ze als zo'n malloot op een hond kan afstuiteren terwijl Dwayne al kwispelend kennis ging maken. Het echtpaar lijnde de hond aan, en ik zei dat ze dat niet voor mijn honden hoefden te doen. De hond bleek bang voor vuurwerk en kon snel vluchten als hij werd opgejaagd maar werd maar al te graag door zijn baasjes los gelaten waarna Dwayne, Pooh en de Boxer heerlijk over de zandverstuiving hebben lopen rauzen. Zo hoort het toch... Honden mogen gewoon hond zijn en moeten vrij in het bos kunnen spelen met anderen :-)

Ik wens alle Youandi vrienden een heerlijk honds 2012!

Harmony

Waarom zitten er maar 24 uur in een etmaal, en waarom maar 7 dagen in week? Mijn leventje is redelijk georganiseerd, en alles verloopt volgens schema waardoor alle werkzaamheden die te maken hebben met honden, werk, huis, tuin en oh ja we hebben ook nog een sociaal leven, conform schema.

Als daar dan plotseling een studie bijkomt, tja dan wordt het ingewikkeld en wordt het improviseren!

Gelukkig is ook die studie weer achter de rug en wacht ik nu geduldig op de uitslag van het examen. (en hoop ik maar dat ik geslaagd ben, anders moeten we nog eens gaan studeren voor een herexamen)

En vandaag kan ik eindelijk ook zeggen dat de kerstkaarten tóch weer op de post zijn... Dacht ik eerst om dit jaar toch maar voorbij te laten gaan omdat mijn hoofd er niet naar staat, de tijd er niet is om het allemaal weer te organiseren, de extra kosten, etc... Na het ontvangen van de eerste kaarten vond ik het dan toch maar wel weer leuk om kaarten te sturen naar al die leuke lieve mensen die een 'pup' van me hebben en al die dierbare vrienden en vriendinnen die er altijd zijn in voor- en tegenspoed. Het is leuk om kaartjes te krijgen, dus doe ik weer vol overtuiging mee om TPG te sponsoren en zijn er weer +/- 100 kaarten geprint, geschreven en gepost.

En dan, zo op die lange avonden na de dagen met regen waarop je eigenlijk liever niet buiten wilt komen door het hondenweer, dan moet ik lachen om 6 gekke lieve honden die zelfs op donkere avonden een zonnetje in huis zijn.

Babs, inmiddels onze "grand dame" heeft het dikke luxe bed van haar papa gekregen. Ik was vergeten dat ik het had, maar kwam het plots tegen bij het opruimen van de zolder. Babs is in haar nopjes met haar 'nieuwe' bed, maar overdag ligt ze liever op de bank want dan heeft ze meer zicht over de huiskamer. En als de openhaard brandt, dan schuift ze wat op (dus náást het kussen) en komt ze dichterbij het vuur liggen omdat dat wel lekker warm en gezellig is.

Shanti, Chanel en Vincent wisselen de bank graag af, maar er zijn momenten - vooral na een drukke dag waarbij ze weinig aandacht hebben gehad- dat ze er geen probleem van maken om de bank te delen. Tijdens spitsuur -dus met Pooh en Dwayne erbij- kunnen we denk ik wel in het Guiness book of records: 5 OES + Inge op de bank, waarbij we het allemaal reuze gezellig en knus hebben.

Pooh heeft patent op het hoekje van de bank en is niet weg te krijgen van haar plek waarbij ze haar koppie graag op mijn voeten legt als we samen lekker bank-hangen. Het liefste neemt ze haar kluif mee naar haar domein, maar oh wee als de kluif van de bank af valt! ..dan ligt ie op Babs haar bed en dat is een risico volle onderneming om de kluif terug te veroveren.... (hetgeen ze na een strategisch overwogen moment in een flits toch weer voor elkaar krijgt)

En Dwayne... ja onze Dwayne, daar kan ik een boek over volschrijven. Ik zou zo maar kunnen geloven dat hij een reïncarnatie is van een hond die hier ooit gewoond heeft. Hij heeft geen uitleg nodig, past zich moeiteloos aan bij de rest, snapt alles wat ik hem vraag en komt graag elke avond een uurtje of wat knuffelen op de bank. De rest van de avond ligt hij liever op een koel plekje op de plavuizen. De vanzelfsprekendheid en het vertrouwen waarmee hij zich tegen Vincent aan nestelt om samen te slapen is zo vertederend...  

Dwayne heeft het inmiddels ook voor elkaar om 'snachts boven te mogen slapen. Tegen alle pedagogische kennis in vind ik het wel zo gezellig om hem mee te laten hobbelen als we naar boven gaan en dus lig ik tegenwoordig tussen 2 snurkende honden in... die kleine kabouter doet niet onder voor Shanti en beiden kunnen snurken als grote kerels. Misschien moet ik de keuze om honden boven te laten slapen toch nog maar eens heroverwegen?

6 gezonde lieve honden, die leven in perfecte harmonie. Wat een rijkdom.

Vrienden, échte vrienden om mee te lachen en elkaar te steunen in zware tijden. Wat een rijkdom.

Ik wens iedereen heel fijne feestdagen.

Poetsen voor gevorderden

Zo'n enkele keer per jaar krijg ik de neiging om de witte tornado uit te hangen, en moet alles schoon. Gelukkig duurt zo'n bui nooit lang, hooguit enkele dagen, en het gaat het vanzelf weer over... De schade blijft meestal beperkt tot een schoon huis, blinkende camper of 6 tiptop verzorgde honden.

Ik had gisteren wel een beetje spijt dat ik Vincent niet voor de "champions-of-champions show" in Brussel had ingeschreven (slechts enkele Top-OES waren daarvoor uitgenodigd, waaronder Vincent. Ik heb destijds bewust besloten niet te gaan omdat mijn hoofd er toen helemaal niet naar stond) 
Maar,  na vanmorgen lekker uitgeslapen te zijn en de mooie zonnige november dag te zien, had ik helemáál geen spijt meer en was ik blij om op deze zonnige dag wat quality time thuis door te brengen.

Vandaag ga ik poetsen... het huis mag wel eens lekker schoon. Volgens Feng Shui zegt dat heel veel over je gemoedstoestand, en dat geloof ik ook wel. De emmer sop werd gevuld, de tuindeuren gingen wagenwijd open, radio 538 op volume 7 en zo begon het met de luxaflex waar een jaar stof kon worden uitgesopt, ramen zemen, oude magazines en showcatalogie weggedonderen, alle honden bedden in de was... en zo gaat het maar door.

Bij het uitsoppen van de boekenkast en het afstoffen van alle boeken die daar al enige tijd stof staan te happen lag Shanti natuurlijk pontificaal in de weg en werd het voor mij een hink-stap-sprong actie om de boeken van de kast, op de tafel te laten landen. Daar even later af te stoffen en vervolgens via een reversed hink-stap-sprong constructie weer schoon op de juiste plank terug te plaatsen.

Ondertussen vond Dwayne het nodig om de emmer sop van dichtbij te bekijken... Maar helaas houdt met zijn poten op de rand zelfs de Leifheit emmer het niet droog....  Dus met dank aan onze kabouter draaiden we de planning om, en werd de huiskamer éérst gedweild.

Bij het afstoffen gebruik ik een plumeau, die ik blijkbaar in een onbewaakt ogenblik (tijdens het dweilen dus) uit het oog was verloren. Ik zag nog net een kabouter op 4 voeten met de plumeau in zijn bek de kamer uitrennen, en kon (na een sprintje om mijn camera te pakken) de volgende foto in de tuin maken....

Hoeveel plezier kan je hebben als je aan het schoonmaken bent... nou ik verzeker je: heel veel!! Heb zó ontzettend gelachen vandaag... en mijn  huiskamer is weer lekker fris en schoon. Wat wil je nog meer?

Volgens het Feng Shui boek wat ik lang geleden heb gelezen,  geven schone ramen je een 'helder beeld op de buitenwereld', opgeruimde schone kasten geven een 'opgeruimd gevoel' en oude rommel weggooien 'maakt je los van oude ballast'. 

Hoe dan ook, ik had vandaag ook een hele dag op de show in Brussel kunnen zijn geweest met Vince... Nee, ik geloof toch echt dat dit leuker was :-)