Zo... de wereld staat weer op zijn kop :-) De fora op internet staan er bol van, en diverse collega's bellen zelfs geschokt om te vertellen dat ze Zembla hebben gezien... heb je het niet gezien? kijk dan ff op uitzending gemist, het is echt de moeite waard.
Waar gaat dit over? Over rashonden fokkerij. Een jaar of wat geleden is er een behoorlijk ingrijpende uitzending van de BBC geweest, waarvan nu de (mildere) variant in Nederland is uitgezonden. Rashonden fokkerij wordt tegen tegen het licht gehouden, en de gebreken van oa de Bulldog en de Cavelier worden getoond. De schuld wordt toegeschreven aan de fokkers, de shows en de raad van beheer.
Is dit zo vreemd? Nee, vind ik niet. Want het is toch zo dat de meeste fokkers het niet zo nauw nemen met de gezondheid van de honden? Iedereen rent toch naar de poplulaire dekreu die veel wint op shows? (kijk naar onze OES: ik moet steeds meer moeite doen om een Reata-vrije stamboom te vinden.. en de inteelt op deze honden viert hoogtij momenteel... met alle gevolgen van dien) Combinaties waar erfelijke afwijkingen uit geboren zijn worden herhaald omdat de reu zo lekker dichtbij woont, of in eigen bezit is dus geen extra kosten met zich meebrengt!
Vraag aan de gemiddelde fokker waarom hij/zij een combinatie maakt. (waarom kies je deze reu op deze teef?) .. ze weten vaak het antwoord niet! Ik kreeg ooit een aanvraag van een clubfokker voor één van mijn jongens...mijn vraag waarom zijn keus op deze reu viel bleek al moeilijk, en de vraag wat hij wilde fokken (lees nastreef in de rasstandaard) en hoe hij met deze combinatie zijn 'ideaal beeld' dacht te bereiken bleek echt te hoog gegrepen. Maar gelukkig vond hij in de straal van 100km nog diverse andere 'passende' reuen waar zijn teef gedekt kon worden. (da's wel héél bijzonder... dat lukt mij nou nooit.) Antwoorden heb ik dan ook nooit gekregen.
Maar goed, ik dwaal af. De rashonden fokkerij selecteert niet op gezondheid, maar op uiterlijk. Tja, dat is deels wel logisch want we hebben een ras standaard waar een rashond aan moet voldoen. Helaas nemen veel fokkers dit al niet erg serieus (of kennen de rasstandaard niet eens) en anderen slaan er in door. Dat wordt dan op den duur ten koste van de honden doorgevoerd, en zo wordt een 'ideaal beeld' zo overtrokken dat een Bulldog zo'n korte neus krijgt dat hij niet meer kan ademen en een Cavelier zo'n kleine schedel dat zijn hersens in de knel komen. Is dit fout? Ja natuurlijk!! Ik kan hier heel boos om worden, en voor mij is het -net als de programma makers- onbegrijpelijk dat er fokkers willens en wetens doorfokken met dit soort gehandicapte honden. Zelfstandig dekken of bevallen kunnen ze niet meer.. dat gaat allemaal met KI en keizersnedes. Dan te bedenken dat ik al geen KI wil doen als het libido van de dekreu te wensen over laat, want als je dergelijke oer-driften kwijt raakt, moet je afvragen of je zo'n reu überhaupt in je bloedlijnen wil mengen. Daarnaast is het bij dergelijke rassen een feit dat de hond er fysiek er niet toe in staat is om de daad te verrichten. Waar is men in hemelsnaam mee bezig?
Dan wordt er natuurlijk door Zembla naar de Raad van Beheer gewezen, die bij ons als fokkers de naam: Raad van Begeer heeft. 75 euro per pup per stamboom mogen we betalen. Daarvoor krijgen we (steevast te laat als de pups het nest na 8 weken al verlaten hebben) een afstammings bewijs wat verteld dat beide ouders een stamboom hebben. Kan ik me hiermee onderscheiden? Nee. Want elke malloot die een reu en een teef van het zelfde ras op elkaar zet... kan stambomen krijgen voor de pups. De enige voorwaarde is dat de ouders een stamboom hebben. Oh ja, en sinds dit jaar mag je geen vader/dochter of broer/ zus combinatie meer maken. Maar als de ouders agressief zijn, HD hebben, hart afwijkingen, blind zijn en andere ellende hebben of al vererft hebben.... geen nood: de pups krijgen gewoon een stamboom.
Waarom doet de RvB hier niets aan? Omdat, áls er strenge regelgeving komt, dan zullen de 'slechte' fokkers weglopen en geen stambomen meer aanvragen. Zij verkopen hun pups zonder stamboom voor 75 euro minder op marktplaats, vraag genoeg. Daarmee loopt de RvB 2,5 miljoen euro inkomsten per jaar mis.
Dus: elke malloot kan stambomen aanvragen... en een stamboom heeft dus geen enkele waarde. Behalve dat het wat zegt over de afstamming, én we hebben het natuurlijk nodig om deel te mogen nemen aan wedstrijden (shows, IPO, GG). Dat noemen ze een patstelling... toch?
Maar... moeten we nu alleen de fokkers aanwijzen als schuldigen, of moeten we naar de RvB wijzen om hun gebrek aan beleid en winst oogmerk? Of..... begint alles bij de consument?
Waar vraag is, is aanbod. Zolang er mensen zijn die denken ff snel een puppy van marktplaats te halen... die het 'ideaal beeld' van zo'n roggelende snurkende Bulldog najagen... of een "Pim Fortuin hondje" willen, of een Paris Hilton Chihuahua moeten hebben ...en wel nu, op zondag middag!!! ...of onder de kerstboom..
Zolang er vraag is... is er aanbod. Stamboom of geen stamboom, het interesseert de mensen toch niets.
Zolang de RvB de kop in het zand blijft steken en iedereen te vriend wil houden, de rasvereniging geen onderscheid kan maken, maar door belangen verstrengeling het belang van de hond en het belang van het ras in het algemeen niet eens voorop kan stellen... het verenigings bestuur wordt in 99% van de gevallen door eigen ras-hobby-fokkers ingevuld... dus hoezo belangen verstrengeling? Ik ben zelf 5 jaar geleden de rasvereninging uitgedonderd omdat ik de toepassing van het beleid aan de kaak stelde... Dus wat verwachten we nu eigenlijk van zo'n kluppie? Zolang de kynologie bestaat uit hobbyisten die nu niet bepaald geroemd worden door hun management kwaliteiten of lange termijn beleid en -overzicht.... Zal alleen de consument het verschil kunnen maken, door selectief een pup aan te schaffen die verantwoord is gefokt uit gezonde ouders.
Dus Zembla: chapeau... Nederland is wakker geschud!!!! Laat de mensen maar eens vragen aan fokkers waarom deze hond pups moest krijgen, en waarom deze vader erbij is gezocht, en of de ouders wel gezond zijn etc etc
Met het huidige internet is zoveel informatie te verzamelen, waarom doen mensen dat niet?
Ik moet in 20 jaar de eerste pupkoper nog op de koffie krijgen die me vraagt 'waarom heb je deze vader bij deze moeder gezocht'... en dat terwijl je een vriendje in huis gaat halen, die toch een jaar of 12 een deel van je gezin zal worden.
maandag 13 december 2010
dinsdag 7 december 2010
Nina
Bijna 12 jaar geleden ging ik op vakantie naar Canada. Bo-Ghy ging met me mee, en de andere honden gingen uit logeren. Lotte mocht bij de zus van mijn vriendje logeren, en werd daar met open armen ontvangen. Ze liet daar zo'n goede indruk achter, dat al snel na de 2 weekse logeer partij het verzoek kwam voor een pupje.
Raggles beviel in 1999 van 11 pups, en een lief teefje ging bij Tania, Henry en de kids wonen. Nina werd een mooie dame en kreeg zelfs 2 nesten bij mij thuis, waarbij het niet allemaal volgens het boekje ging, maar ze bracht 2 geweldige pups op de wereld.
De relatie met het toenmalig vriendje hield geen stand, maar de vriendschap met Tania en Henry bleef. Raggles ging enkele keren bij Nina logeren als ik op vakantie ging, en na de brand in 2004 mocht ze zelfs 6 maanden in het gezin blijven om zo geen last te hebben van onze dakloze situatie en de bijkomende stress. Raggles en Nina, moeder en dochter hadden het prima naar hun zin samen. Nina werd de laatste jaren een wat oudere dame, maar kon nog steeds spelen en gek doen als een jonge hond. Afgelopen voorjaar kwam ze hier nog een weekje logeren. Ik dacht dat ze samen met Bo-Ghy de bejaarden soos zou vertegenwoordigen... maar nee hoor! Met pupje Pooh was het vreselijk leuk om te keten en door de tuin de racen! Forever young :-)
Enige tijd terug stond de wereld opeens op zijn kop toen ik hoorde dat Dennis (15 jarige zoon) een hersentumor blijkt te hebben. Afgelopen week werd hij geopereerd. Zoveel verdriet, spanning en angst. Afwachtend op een verder behandelplan mocht hij gisteren naar huis. De hele familie is nu even thuis, zonder de opnames en bezoeken aan het ziekenhuis.
Tania belde me gisteren avond, dat ze gesprokken was van Nina. Er was gedurende de afgelopen weken steeds goed voor Nina gezorgd, maar de afgelopen week wilde Nina niet meer eten, begon moeilijk op te staan en wilde amper meer mee naar buiten... Wat was ze blij toen Dennis gisteren thuis werd gebracht. Zijn bed staat in de kamer, en haar kussen schoof een stukje op. Maar Nina is Nina niet meer... in enkele dagen was ze afgetakeld en kreeg ze al medicatie van de dierenarts tegen stress en pijn.
We hebben samen gehuild aan de telefoon, en besloten om het nog enkele dagen aan te kijken. Iedereen is nu immers thuis, en misschien geeft deze 'rust' haar weer een oppepper.
Vanmorgen ging de telefoon. Nina is vannacht in haar slaap overleden. Om 2 uur vannacht werd Dennis wakker, en vertelde tegen zijn moeder dat Nina afscheid had genomen en nu bij Raggles is. Toen Dennis weer sliep, bleek dat Nina inderdaad overleden was.... heel rustig lag ze op haar kussen.
Och Nienemien.... wat zal je gemist worden. Dag lieve Nina.
Raggles beviel in 1999 van 11 pups, en een lief teefje ging bij Tania, Henry en de kids wonen. Nina werd een mooie dame en kreeg zelfs 2 nesten bij mij thuis, waarbij het niet allemaal volgens het boekje ging, maar ze bracht 2 geweldige pups op de wereld.
De relatie met het toenmalig vriendje hield geen stand, maar de vriendschap met Tania en Henry bleef. Raggles ging enkele keren bij Nina logeren als ik op vakantie ging, en na de brand in 2004 mocht ze zelfs 6 maanden in het gezin blijven om zo geen last te hebben van onze dakloze situatie en de bijkomende stress. Raggles en Nina, moeder en dochter hadden het prima naar hun zin samen. Nina werd de laatste jaren een wat oudere dame, maar kon nog steeds spelen en gek doen als een jonge hond. Afgelopen voorjaar kwam ze hier nog een weekje logeren. Ik dacht dat ze samen met Bo-Ghy de bejaarden soos zou vertegenwoordigen... maar nee hoor! Met pupje Pooh was het vreselijk leuk om te keten en door de tuin de racen! Forever young :-)
Enige tijd terug stond de wereld opeens op zijn kop toen ik hoorde dat Dennis (15 jarige zoon) een hersentumor blijkt te hebben. Afgelopen week werd hij geopereerd. Zoveel verdriet, spanning en angst. Afwachtend op een verder behandelplan mocht hij gisteren naar huis. De hele familie is nu even thuis, zonder de opnames en bezoeken aan het ziekenhuis.
Tania belde me gisteren avond, dat ze gesprokken was van Nina. Er was gedurende de afgelopen weken steeds goed voor Nina gezorgd, maar de afgelopen week wilde Nina niet meer eten, begon moeilijk op te staan en wilde amper meer mee naar buiten... Wat was ze blij toen Dennis gisteren thuis werd gebracht. Zijn bed staat in de kamer, en haar kussen schoof een stukje op. Maar Nina is Nina niet meer... in enkele dagen was ze afgetakeld en kreeg ze al medicatie van de dierenarts tegen stress en pijn.
We hebben samen gehuild aan de telefoon, en besloten om het nog enkele dagen aan te kijken. Iedereen is nu immers thuis, en misschien geeft deze 'rust' haar weer een oppepper.
Vanmorgen ging de telefoon. Nina is vannacht in haar slaap overleden. Om 2 uur vannacht werd Dennis wakker, en vertelde tegen zijn moeder dat Nina afscheid had genomen en nu bij Raggles is. Toen Dennis weer sliep, bleek dat Nina inderdaad overleden was.... heel rustig lag ze op haar kussen.
Och Nienemien.... wat zal je gemist worden. Dag lieve Nina.
zondag 5 december 2010
Sinterklaas
Oh kom er eens kijken, wat ik in mijn schoentje vind.... alles gekregen, van onze Chanel!
5 weken geleden zagen we 10 pups op de echo, en ik maakte me op voor een flink nest. Het is blijkbaar alles of niets in Villa kakelbont. Of géén pups (denk ff terug aan alle mislukte pogingen om Muffin & Stacey zwanger te krijgen) of we doen in 10-tallen. (Shanti & Pien in 2009) Nu de beurt aan Chanel.... maar Chanel doet alles op haar eigen manier. Relaxed, zelf verzekerd en kalm. Chanel kreeg 7 schitterende pups. Alles onder controle ;-)
Ja, het gebeurt... soms worden pups in de baarmoeder 'geresorbeerd'. Een soort miskraam waarbij het moederlichaam alle 'resten' van niet levensvatbare pups opruimt zonder dat daar sporen zichtbaar van zijn. Zo kunnen hele zwangerschappen 'oplossen in het niets'... het overkomt alle fokkers wel eens. En bij zeer secure echo's (zoals mijn d'arts die maakt) merk je dus dat er meer pups op de echo worden gezien, dan dat er uiteindelijk worden geboren. Dat is wel vreemd bij de bevalling, zeker bij zo'n dikke buik als Chanel dat je denkt dat er ook wel weer 10 pups in kunnen zitten.
Maar Chanel doet het slim, en ze zet 7 gezonde pups op de wereld. De geboorte gewichten van de pups zijn flink. De kleinste pup weegt 390 gram... dat is net zoveel als de gróótste pup uit het nest van haar zusje in 2009! (Maar ja, die had er ook 4 meer bij zich) nou, als je het mij vraagt.... dan heb ik liever 7 grote dikke sterke pups, dan 11 kleine kwetsbaardere pups!
Laat Chanel maar schuiven.... ze had een probleemloze bevalling en ze vond het prima dat Annemarie en Marjo erbij waren. Voor mij was het vreemd, maar wel erg gezellig. (Misschien wel iets te gezellig?) Tijdens en na de bevalling viel het gewoon op hoe rustig Chanel was. Ook nu, enkele dagen later merk ik continue hoe leuk ze het vindt en hoe ze geniet van de aandacht. Ze zorgt zo goed voor haar 7 kids, ik heb er geen omkijken naar!
Ik geef geen flesvoedingen, en ik hoef geen extra aandacht te geven aan 'kleine pupjes' die aangelegd moeten worden... alles gaat op rolletjes! De pups groeien lekker en Chanel voelt zich topfit. Wat een rijkdom!
Het is natuurlijk altijd jammer als er mensen teleurgesteld moeten worden. Er waren zoveel mensen die me de laatste maanden / weken benaderd hadden voor een pupje, dat ik nogal wat gezinnen teleur moet stellen. Zeker de mensen die wachtten op een reu moeten afzien.... met slechts 1 reu was de koek snel verdeeld. Gelukkig was er nog een zoon van Vincent in Zwitserland beschikbaar en als alles goed gaat komt die dan in Nederland wonen! Dat is dan wel weer erg leuk. Ook de teven waren snel verdeeld en alle gezinnen zijn enthousiast dat er over enkele weken een pupje de familie zal komen opvrolijken.
De namen, ja dat was natuurlijk een inkoppertje.... alle bijnamen komen deze keer uit het Sinterklaas gedoe! Wel lekker hoor! Ik kan me de lach van de buurvrouw al vooorstellen als ik over 6 weken "Péééépernooooootje" roep in de tuin.... Maar de stamboom namen worden anders, die komen uit het "droom thema".... het is ook een 'droom nest' elke fokker droomt er toch van om zo'n nest te hebben! :-)
Ik ben zo trots op Chanel.... én Doughnut natuurlijk!
5 weken geleden zagen we 10 pups op de echo, en ik maakte me op voor een flink nest. Het is blijkbaar alles of niets in Villa kakelbont. Of géén pups (denk ff terug aan alle mislukte pogingen om Muffin & Stacey zwanger te krijgen) of we doen in 10-tallen. (Shanti & Pien in 2009) Nu de beurt aan Chanel.... maar Chanel doet alles op haar eigen manier. Relaxed, zelf verzekerd en kalm. Chanel kreeg 7 schitterende pups. Alles onder controle ;-)
Ja, het gebeurt... soms worden pups in de baarmoeder 'geresorbeerd'. Een soort miskraam waarbij het moederlichaam alle 'resten' van niet levensvatbare pups opruimt zonder dat daar sporen zichtbaar van zijn. Zo kunnen hele zwangerschappen 'oplossen in het niets'... het overkomt alle fokkers wel eens. En bij zeer secure echo's (zoals mijn d'arts die maakt) merk je dus dat er meer pups op de echo worden gezien, dan dat er uiteindelijk worden geboren. Dat is wel vreemd bij de bevalling, zeker bij zo'n dikke buik als Chanel dat je denkt dat er ook wel weer 10 pups in kunnen zitten.
Maar Chanel doet het slim, en ze zet 7 gezonde pups op de wereld. De geboorte gewichten van de pups zijn flink. De kleinste pup weegt 390 gram... dat is net zoveel als de gróótste pup uit het nest van haar zusje in 2009! (Maar ja, die had er ook 4 meer bij zich) nou, als je het mij vraagt.... dan heb ik liever 7 grote dikke sterke pups, dan 11 kleine kwetsbaardere pups!
Laat Chanel maar schuiven.... ze had een probleemloze bevalling en ze vond het prima dat Annemarie en Marjo erbij waren. Voor mij was het vreemd, maar wel erg gezellig. (Misschien wel iets te gezellig?) Tijdens en na de bevalling viel het gewoon op hoe rustig Chanel was. Ook nu, enkele dagen later merk ik continue hoe leuk ze het vindt en hoe ze geniet van de aandacht. Ze zorgt zo goed voor haar 7 kids, ik heb er geen omkijken naar!
Ik geef geen flesvoedingen, en ik hoef geen extra aandacht te geven aan 'kleine pupjes' die aangelegd moeten worden... alles gaat op rolletjes! De pups groeien lekker en Chanel voelt zich topfit. Wat een rijkdom!
Het is natuurlijk altijd jammer als er mensen teleurgesteld moeten worden. Er waren zoveel mensen die me de laatste maanden / weken benaderd hadden voor een pupje, dat ik nogal wat gezinnen teleur moet stellen. Zeker de mensen die wachtten op een reu moeten afzien.... met slechts 1 reu was de koek snel verdeeld. Gelukkig was er nog een zoon van Vincent in Zwitserland beschikbaar en als alles goed gaat komt die dan in Nederland wonen! Dat is dan wel weer erg leuk. Ook de teven waren snel verdeeld en alle gezinnen zijn enthousiast dat er over enkele weken een pupje de familie zal komen opvrolijken.
De namen, ja dat was natuurlijk een inkoppertje.... alle bijnamen komen deze keer uit het Sinterklaas gedoe! Wel lekker hoor! Ik kan me de lach van de buurvrouw al vooorstellen als ik over 6 weken "Péééépernooooootje" roep in de tuin.... Maar de stamboom namen worden anders, die komen uit het "droom thema".... het is ook een 'droom nest' elke fokker droomt er toch van om zo'n nest te hebben! :-)
Ik ben zo trots op Chanel.... én Doughnut natuurlijk!
maandag 22 november 2010
Jubilea
Ik ben niet zo van de data... ik vergeet verjaardagen van vrienden als ik geen reminder in mijn telefoon zet, en er niet op gezette tijden een alarm afgaat waarin staat dat een dierbare vriend/ vriendin jarig is. Honden staan niet in mijn digi calender... dus die verjaardagen worden stelselmatig overgeslagen (oh ja, Babs werd 9 jaar op 14 oktober...) Het leven is één groot feest, dus treuren we niet als er een hondenverjaardag zonder feestje voorbij gaat. Ik ben overigens erfelijk belast met deze minder attente eigenschap... bij ons in de familie gaan alle bijzondere data zonder extra aandacht voorbij en dus ik kan er niets aan doen.
Maar... terwijl ik deze blog website opende om een update te schrijven over mijn aankomend zwangerschapsverlof, zag ik dat dit het 150e Blog is wat ik hier schrijf. Nou, da's best een mijlpaal..toch?
Jaja, en dan natuurlijk het andere jubileum: op 17 November 1990 beviel Bonny (alias Surprise van 't Schokkerland) van 3 reuen en 5 teven... het allereerste Youandi nest. De Fun pups!
20 jaar geleden zaten mijn moeder en ik samen in/naast de werpkist... we wisten allebei "wel wat" van bevallingen. De co-fokker/ verkoper van Bonny was in geen velden of wegen te bekennen...ik had 1 bevalling eerder meegemaakt waarbij Bonny een jaar daarvoor pups zou krijgen bij haar co-fokker/ voormalig eigenaar. Men ging daar zo nonchalant mee omging dat het resulteerde in een bevalling die starte in mijn huis met: Inge (19 jaar en in paniek) Bonny (nog geen 2 jaar en in paniek) en Marieke 20 km verderop aan de telefoon vertellend dat ze éérst zoontje Hugo van school moest halen en over een uurtje of 2 Bonny & de inmiddels geboren pup & mij wel kon komen ophalen....
Enfin, op 17-11-1990 ging het gelukkig iets anders; Bonny zou bij mij thuis pupjes krijgen, en ik was 'voorbereid'. Mijn moeder was bij me, en samen wisten we best heel veel.
Als er een pup geboren werd wist ik hoe ik deze (samen met Bonny) moest schoonmaken, wegen, noteren en aanleggen. Bij de weeën wist mijn moeder mij te vertellen "dit zijn geen pers weeën Inge"...
Ïk: "Hoe weet jij dat mam?
Mam: "Ik heb 4 kinderen gebaard Inge! Ik weet hoe weeën komen en gaan."
Ja mam..... da's alweer 20 jaar geleden.....
Bonny perste met ons op commando... samen zaten we in die werpkist, en 8 kerngezonde pups werden geboren. Als laatste de reu met zwart aan het hoofd. JIJ BENT BALOU!!
Nog anderhalve week, en dan hoop ik in alle rust, met alle ervaring die ik in 20 jaar heb opgedaan, samen met Chanel het 20e nest op de wereld gaan zetten. (20 & 20...da's echt toeval!!)
Bevallingen zijn bijzonder. Ik kan er elke keer weer van genieten om moeder natuur haar werk te zien doen. Teven die veranderen in gedrag. 'weten' wat ze moeten doen. Ze spelen niet meer, ze 'mutsen'niet meer, ze zijn geen 'bitch' meer: ze zijn moeder. Kleine hulpeloze wezentjes die geboren worden, vechten om lucht te krijgen, nadat ze 9 weken in een baarmoeder zonder zuurstof hebben geleefd willen ze plots ademen. Wilskracht en instinkt zorgt ervoor dat kleine wezentjes gaan ademen en een tepel zoeken om te drinken. Ongelofelijk.
Elke keer weer. Al 20 keer ben ik verwonderd om al dit moois.
Deze keer heb ik beloofd om het 'te delen'. Stond ik 21 jaar geleden in paniek naast een teef met een pasgeboren pup... dat zal (als het aan mij ligt) niemand overkomen. De eigenaren van Kyona (zusje van Pooh) willen in de toekomst ooit een nestje fokken, dus komen ze deze bevalling stage lopen. Ervaren fokkers hebben volgens mij de plicht om de nieuwe garde op te leiden voor zover dat mogelijk is. Dus ja, het zal even wennen zijn voor mij om er iemand bij te hebben aangezien het altijd een 'intiem gebeuren' is tussen de teef, de pups en mij. Nu hebben we hulp, en dat lijkt me eigenlijk ook wel heel erg gezellig en leuk... om mijn enthousiasme te kunnen delen tijdens de nachtelijke uren. (want ja, de dames bevallen altijd 'snachts hier)
Oh ja, dan nog even kort de anecdote waarom ik eigenlijk deze blog opende om te gaan schrijven (onder een andere titel)
Ik loop op mijn werk alweer te roepen dat ik per 1 december met zwangerschaps verlof ga. Collega's die me langer kennen weten wat ik bedoel en vragen hoe het met Chanel gaat. Maar sinds 2 maanden werk ik voor een nieuwe club binnen ons bedrijf, en heb ik afgelopen week diverse mensen geshockeerd en in verwarring gebracht.
Tijdens de laatste team meeting kondigde ik tijdens de rondvraag mijn zwangerschapsverlof aan en daar kwamen diverse reacties op. Zoals: "uhhhh jij gaat over 2 weken met zwangerschaps verlof? uhhhhh ja uuuhhhhhh jeeeeeetje! Mijn vriendin liep er 6 weken voor de bevalling écht héél anders bij...."
Jaja, dat kan... nee, ik heb nergens last van hoor. Ik werk ook door tot het laatst, dat gaat best hoor! De meeting van 2 december ben ik alleen niet in Amsterdam, maar dan bel ik in. Míts ik niet nét midden in de weeën zit.
De notulist kent me langer, en noteert het zogenaamd keurig in de notulen..... :-)
Vandaag kwam één van de collega's naar me toe, en na een kletspraatje waarbij ik zijn blik al diverse keren had zien afdwalen vroeg hij uiteindelijk - terwijl hij naar mijn buik wees- "heb je daar écht een baby inzitten?"
Maar... terwijl ik deze blog website opende om een update te schrijven over mijn aankomend zwangerschapsverlof, zag ik dat dit het 150e Blog is wat ik hier schrijf. Nou, da's best een mijlpaal..toch?
Jaja, en dan natuurlijk het andere jubileum: op 17 November 1990 beviel Bonny (alias Surprise van 't Schokkerland) van 3 reuen en 5 teven... het allereerste Youandi nest. De Fun pups!
20 jaar geleden zaten mijn moeder en ik samen in/naast de werpkist... we wisten allebei "wel wat" van bevallingen. De co-fokker/ verkoper van Bonny was in geen velden of wegen te bekennen...ik had 1 bevalling eerder meegemaakt waarbij Bonny een jaar daarvoor pups zou krijgen bij haar co-fokker/ voormalig eigenaar. Men ging daar zo nonchalant mee omging dat het resulteerde in een bevalling die starte in mijn huis met: Inge (19 jaar en in paniek) Bonny (nog geen 2 jaar en in paniek) en Marieke 20 km verderop aan de telefoon vertellend dat ze éérst zoontje Hugo van school moest halen en over een uurtje of 2 Bonny & de inmiddels geboren pup & mij wel kon komen ophalen....
Enfin, op 17-11-1990 ging het gelukkig iets anders; Bonny zou bij mij thuis pupjes krijgen, en ik was 'voorbereid'. Mijn moeder was bij me, en samen wisten we best heel veel.
Als er een pup geboren werd wist ik hoe ik deze (samen met Bonny) moest schoonmaken, wegen, noteren en aanleggen. Bij de weeën wist mijn moeder mij te vertellen "dit zijn geen pers weeën Inge"...
Ïk: "Hoe weet jij dat mam?
Mam: "Ik heb 4 kinderen gebaard Inge! Ik weet hoe weeën komen en gaan."
Ja mam..... da's alweer 20 jaar geleden.....
Bonny perste met ons op commando... samen zaten we in die werpkist, en 8 kerngezonde pups werden geboren. Als laatste de reu met zwart aan het hoofd. JIJ BENT BALOU!!
Nog anderhalve week, en dan hoop ik in alle rust, met alle ervaring die ik in 20 jaar heb opgedaan, samen met Chanel het 20e nest op de wereld gaan zetten. (20 & 20...da's echt toeval!!)
Bevallingen zijn bijzonder. Ik kan er elke keer weer van genieten om moeder natuur haar werk te zien doen. Teven die veranderen in gedrag. 'weten' wat ze moeten doen. Ze spelen niet meer, ze 'mutsen'niet meer, ze zijn geen 'bitch' meer: ze zijn moeder. Kleine hulpeloze wezentjes die geboren worden, vechten om lucht te krijgen, nadat ze 9 weken in een baarmoeder zonder zuurstof hebben geleefd willen ze plots ademen. Wilskracht en instinkt zorgt ervoor dat kleine wezentjes gaan ademen en een tepel zoeken om te drinken. Ongelofelijk.
Elke keer weer. Al 20 keer ben ik verwonderd om al dit moois.
Deze keer heb ik beloofd om het 'te delen'. Stond ik 21 jaar geleden in paniek naast een teef met een pasgeboren pup... dat zal (als het aan mij ligt) niemand overkomen. De eigenaren van Kyona (zusje van Pooh) willen in de toekomst ooit een nestje fokken, dus komen ze deze bevalling stage lopen. Ervaren fokkers hebben volgens mij de plicht om de nieuwe garde op te leiden voor zover dat mogelijk is. Dus ja, het zal even wennen zijn voor mij om er iemand bij te hebben aangezien het altijd een 'intiem gebeuren' is tussen de teef, de pups en mij. Nu hebben we hulp, en dat lijkt me eigenlijk ook wel heel erg gezellig en leuk... om mijn enthousiasme te kunnen delen tijdens de nachtelijke uren. (want ja, de dames bevallen altijd 'snachts hier)
Oh ja, dan nog even kort de anecdote waarom ik eigenlijk deze blog opende om te gaan schrijven (onder een andere titel)
Ik loop op mijn werk alweer te roepen dat ik per 1 december met zwangerschaps verlof ga. Collega's die me langer kennen weten wat ik bedoel en vragen hoe het met Chanel gaat. Maar sinds 2 maanden werk ik voor een nieuwe club binnen ons bedrijf, en heb ik afgelopen week diverse mensen geshockeerd en in verwarring gebracht.
Tijdens de laatste team meeting kondigde ik tijdens de rondvraag mijn zwangerschapsverlof aan en daar kwamen diverse reacties op. Zoals: "uhhhh jij gaat over 2 weken met zwangerschaps verlof? uhhhhh ja uuuhhhhhh jeeeeeetje! Mijn vriendin liep er 6 weken voor de bevalling écht héél anders bij...."
Jaja, dat kan... nee, ik heb nergens last van hoor. Ik werk ook door tot het laatst, dat gaat best hoor! De meeting van 2 december ben ik alleen niet in Amsterdam, maar dan bel ik in. Míts ik niet nét midden in de weeën zit.
De notulist kent me langer, en noteert het zogenaamd keurig in de notulen..... :-)
Vandaag kwam één van de collega's naar me toe, en na een kletspraatje waarbij ik zijn blik al diverse keren had zien afdwalen vroeg hij uiteindelijk - terwijl hij naar mijn buik wees- "heb je daar écht een baby inzitten?"
woensdag 10 november 2010
van Bleiswijk tot Betuwe...
Afgelopen zaterdag was ik met Vincent op de show in Bleiswijk. Dat is op zich best bijzonder, aangezien we meer in het buitenland dan in NL showen om de bekende redenen. Deze show was er een Finse (onbekende) keurmeester en ik had eigenlijk Doughnut ingeschreven. Later toch nog maar even bij een bevriende Finse fokker geinformeerd naar deze keurmeester en toen ik hoorde dat ze van grote grove honden hield... leek het me beter om onze skinny Doughnut nog wat extra tijd te gunnen en dan maar te wisselen met Vincent. Daar waren we dan... ook de zus van Pooh deed mee in de jeugdklasse en allemaal met veel succes. Vincent won het CAC en CACIB... zijn eerste in Nederland :-) Sjaan werd 2e, wat een keurige prestatie is van deze kleine meid.
Ik was natuurlijk met de camper gegaan, zodat ik rustig en niet voor dag en dauw op hoefde te staan, en geen oppas thuis hoef te regelen voor de thuisblijvers. Dus ook geen haast om naar huis te gaan, en de BOB OES aangemoedigd in de erering. Ook wel eens leuk om weer eens te zien hoe dat in ons kikkerlandje gaat.... juist ja, in schril contrast met de meeste buitenlandse show was het ook een koel kikker gebeuren zonder enige flair of "show". (wel met mooie winnaars overigens)
Daarna naar huis... ik reed nog maar 10 km op de A12, toen ik teveel rode achterlichtjes zag per vierkante meter wegdek.... file. Even later hoorde ik op het 6 uur nieuws dat er een auto uit de bocht was gevlogen met explosieven aan boord... hmm jaja, is dit Nederland? De vertaging zou ongeveer een uur zijn.
Om 7 uur was ik ongeveer 500 meter opgeschoven en hoorde ik op het nieuws dat de A12 nog steeds dicht was vanwege een 'verdacht pakketje' in een geschaarde auto. Hmm... dat klinkt toch alweer anders... Niet dat het wat uitmaakt: ik kon niet voor- of achteruit.
Om 8 uur hoorde ik (weer 300 meter verder) dat de andere rijbaan richting Den Haag weer open was... en om half 9 kwam ook onze eindeloze rij weer in beweging.... ik was inmiddels zo gaar als een pakkie boter, en wilde het liefste onderuit zakken en ff niks meer doen. Maar ja, ik moest nog steeds 150 km naar huis rijden.
Geen nood, we zijn met de camper, alles bij ons... dus het boek met camperplaatsen open geslagen op zoek naar een leuke plek waar we konden overnachten. Dat valt tegen in ons kikkerlandje! Heeft elk zichzelf respecterend dorpje in Frankrijk en Duitsland een camper plaats... NL dus niet. De plaatsen die ze hebben zijn onderdelen van campings, en dus na 1-11 gesloten. Gelukkig zijn er uitzonderingen (niet veel) en vond ik een leuk plekkie in de betuwe. Daar kon ik smorgens ook mooi met de boppers wandelen, en zo zou ons weekend nóg leuker worden. Zo gezegd zo gedaan.
De camperplaats bleek bij een oud kasteel te zijn, alleen het kasteel was al 300 jaar geleden verdwenen. Maar het werd in stand gehouden doordat men de slotgrachten bewaard had. Toch wel bijzonder... het lijkt wel Denemarken! (NB: die maken ook van 'niets' iets héél bijzonders door te beweren dat "misschien Hans Chr. Anderson waarschijnlijk in dat huis geboren is... en daarom is het nu een monument...)
Enfin, het was leuk... ik stond onder de bomen, tussen de herfstbladeren en vanaf deze plek startte ook de wandelroute langs de 'gracht'. Ik baalde er voor de zoveelste keer van dat ik mijn camera thuis vergeten was, want het was een leuk en sfeervol herfstplaatje (op de zonnige zondag ochtend)
's Morgens vond Pooh het al nodig om toch wel te grommen en te blaffen naar wat vroege vogels die daar langs wandelden of fietsten. Om 9 uur vond ik het welletjes en zijn we maar opgestaan. Ik trek op zo'n moment mijn jas over mijn pyjama aan, en doe mijn fleurige bloemen-crocs aan (was 'n speciaal kado van mijn Schonnige Zusje) ik open de deur en kijk of 'de kust veilig is'. Als dat zo is, mogen er 6 malloten naar buiten rollebollen... en kom ik daar alias "ma flodder" achteraan. Toen we net allemaal buiten stonden, bleek ik een echtpaar met hond over het hoofd te hebben gezien... die waren zich rotgeschrokken. (nu nog de vraag: van de Bopper invasie, of van mij?)
ik riep de honden terug en de mensen liepen door.
Na het ontbijt en een douche besloot ik maar eens gek te doen, en de grachten route met 6 honden te gaan bewandelen. Ik had geen idee waar we uit zouden komen, want door de bossen en de kronkelige slootjes kon ik dat niet inschatten. Geen nood, alleen te hopen dat we geen lange einden langs een drukke weg moeten gaan lopen... want daar wordt ik niet vrolijk van met 6 honden aan de riem. Maar, het bleek dolle pret en de "grachten" bleken leuke slootjes te zijn met dito wandelpaden er langs. Toch altijd weer spannend om Babs op het pad te houden, en te zorgen dat ze niet de bocht afsnijdt of een onverwachte maneuvre maakt en in de sloot belandt... Na ongeveer een half uur kwamen we de ultieme uitdaging tegen....
de sloot ging rechtdoor naar een soort vennetje en het pad maakte een U-bocht, met behulp van een soort eenden trappetje moesten we over de sloot naar de andere "wal" om daar de tocht te vervolgen. Laat me ff uitleggen hoe dat bruggetje eruitzag: de sloot was 4 meter breed. de brug eroverheen bestond uit planken van 30cm breed, en aan 1 zijde een leuning op ongeveer 60 cm. de planken verschilden van hoogte: dus aan de kant was het een opstap van pad naar plank van 20cm, daarna planken van 1 meter, en weer een opstap van 20cm, daarna nog zo'n opstap... en na 1 meter weer een afstap van 20 cm etc. Het geheel was van hout en door alle nattigheid en alg aanslag was het oppervlak spekglad.
Ja, met 1 OES is dat al een uitdaging om daarover heen te komen, en een normaal mens had dan wellicht ook rechtsomkeert gemaakt. Ik niet dus maar ik heb ook niet maar 1 OES. :-)
Ik heb maar één uitdaging dacht ik... Babs. Pooh is een atleet en de anderen rennen ook over berg richeltjes in de Franse Verdon dus dat is geen probleem. Babs kreeg haar riem vastgeklikt als 'veiligheids gordel' en ik gaf de anderen het commando "loop maar door!!". Ik heb nl liever dat zij al aan de overkant zijn, in plaats van dat er dadelijk één zo gek is om Babs en mij in te willen halen op die 30cm breedte..
Alles goed, en de meute kwam in beweging totdat Chanel halverwege dacht: ff teruglopen naar Inge... Ze liep voorop en duwde Vincent terug en Pooh stuiterde heen en weer over de planken... Ahum, geen succes dus, dadelijk duwen ze elkaar naar beneden met dat ge-jojo. "Plan B" zou hopelijk wel werken: alle 5 zit en blijf. Babs en ik gaan eerst naar de overkant.
Nu weet ik dat Babs ook in de bergen destijds prima op mijn stem vertrouwde, en zelf met de juiste inspanning haar voetjes op de juiste plek neerzette. De laatste maanden gaat haar zicht erg hard achteruit (wat mij zowiezo al erg veel zorgen baart) dus was ik extra allert. Alle -voor haar- bekende commando's kwamen weer te pas: OPletten Babs, OPletten.... bij elke opstap, en afstap... KIJKEN Babs... als ik wil dat ze zich focust.
Helaas, Babs stapte mis!! ..en ik moest mijzelf staande houden op de gladde planken, en ook 30-kilo-Babs vast houden aan de riem, en proberen haar kont te grijpen om haar achterpootjes ook weer op de brug te hijsen. Gelukt! pffffffffffffffffff
Stapje voor stapje.. OPletten Babs, goedzo meisje... KIJKEN waar je loopt Babs... goedzo, grooooote Babsebabs...zo kwamen we aan de overkant terwijl 5 brave Boppers aan de andere kant bleven wachten. Oké jongens, KOM MAAR! Binnen 2 tellen waren Vincent, Chanel en Pooh bij me. Shanti denderde achter Muffin aan, maar oeps... Muffin durft nooit over stijgers of planken bruggen te lopen..... en ook nu realiseerde mijn "die-hard OES", mijn "alfa bitch", ja, die "onoverwinnerlijke stoere tomboy teef" zich plots dat ze geen grond onder haar voeten had, verstijfde midden op de brug. Doordat Muffin vanuit galop opeens plat op haar buik dook en zich niet meer bewoog, knalde Shanti achterop... ze probeerde nog uit te wijken, maar helaas... de leuning zat op 60cm dus te hoog om een hond tegen te houden. Ik zag Shanti wegschuiven, zich met de voorpootjes nog proberen vast te klauwen aan de planken... PLONS. Daar lag Shanti in de sloot. Ze kon meteen staan, en zocht naar een mogelijkheid waar ze de kant op kon klauteren (dat viel nog niet mee) Dus ik stond in dubio: Muffin kan er in haar paniek zo achteraan kukelen... of moet ik eerst Shanti helpen.
Nu is Shanti een eerste klas waterrat dus dat komt wel goed, en koos ik om Muffin (45 kilo verkrampte OES) van de brug af te helpen. Goedzo Muf, kom maar.... (riem aan haar halsband geklikt, en kordaat verteld dat ze NU mee moet komen) kom maar, ja zo.... dooooooorlopen.... goedzo Mufmuf... kommaar kommaar kommaar... goedzo....dát is braaaaaaf....
Nadat ik Muffin die 2 meter in 10 minuten had laten overbruggen, bleek Shanti ook al weer op de kant te staan. Vol met bagger uit die sloot natuurlijk!!! Maar, ik had al mijn Oesjes op het droge :-) Ik stond te schateren met de boppers om me heen.. die vonden het allemaal wel een lollig avontuur, en ik vroeg me af hoezeer ik de slappe lach had gekregen als ik dit in gezelschap van anderen had mogen aanschouwen...
Daarna nog ongeveer een half uurtje gewandeld tot we weer bij de camper kwamen. Her en der lagen flinke plassen, en was het pad ondergelopen door de regen (blijkbaar lopen er toch niet zoveel mensen over dit gedeelte van de route...) met als gevolg dat Shanti de bagger in de plassen al wat uit haar vacht spoelde, en de anderen er bijna net als Shanti uitzagen. Ook mijn Timberlands werden aan de waterdichtheid test onderworpen... helaas, tijd om nieuwe te kopen (en droge sokken te zoeken bij terugkomst)
Nee, geen foto toestel bij me dus... maar wel een smartphone met camera. Gelukkig hadden de honden voldoende geduld, en is het me zelfs gelukt om met deze 'geavanceerde' techniek toch het moment te kunnen delen: (NB, Shanti zit voor de kijkers rechts...)
Ik was natuurlijk met de camper gegaan, zodat ik rustig en niet voor dag en dauw op hoefde te staan, en geen oppas thuis hoef te regelen voor de thuisblijvers. Dus ook geen haast om naar huis te gaan, en de BOB OES aangemoedigd in de erering. Ook wel eens leuk om weer eens te zien hoe dat in ons kikkerlandje gaat.... juist ja, in schril contrast met de meeste buitenlandse show was het ook een koel kikker gebeuren zonder enige flair of "show". (wel met mooie winnaars overigens)
Daarna naar huis... ik reed nog maar 10 km op de A12, toen ik teveel rode achterlichtjes zag per vierkante meter wegdek.... file. Even later hoorde ik op het 6 uur nieuws dat er een auto uit de bocht was gevlogen met explosieven aan boord... hmm jaja, is dit Nederland? De vertaging zou ongeveer een uur zijn.
Om 7 uur was ik ongeveer 500 meter opgeschoven en hoorde ik op het nieuws dat de A12 nog steeds dicht was vanwege een 'verdacht pakketje' in een geschaarde auto. Hmm... dat klinkt toch alweer anders... Niet dat het wat uitmaakt: ik kon niet voor- of achteruit.
Om 8 uur hoorde ik (weer 300 meter verder) dat de andere rijbaan richting Den Haag weer open was... en om half 9 kwam ook onze eindeloze rij weer in beweging.... ik was inmiddels zo gaar als een pakkie boter, en wilde het liefste onderuit zakken en ff niks meer doen. Maar ja, ik moest nog steeds 150 km naar huis rijden.
Geen nood, we zijn met de camper, alles bij ons... dus het boek met camperplaatsen open geslagen op zoek naar een leuke plek waar we konden overnachten. Dat valt tegen in ons kikkerlandje! Heeft elk zichzelf respecterend dorpje in Frankrijk en Duitsland een camper plaats... NL dus niet. De plaatsen die ze hebben zijn onderdelen van campings, en dus na 1-11 gesloten. Gelukkig zijn er uitzonderingen (niet veel) en vond ik een leuk plekkie in de betuwe. Daar kon ik smorgens ook mooi met de boppers wandelen, en zo zou ons weekend nóg leuker worden. Zo gezegd zo gedaan.
De camperplaats bleek bij een oud kasteel te zijn, alleen het kasteel was al 300 jaar geleden verdwenen. Maar het werd in stand gehouden doordat men de slotgrachten bewaard had. Toch wel bijzonder... het lijkt wel Denemarken! (NB: die maken ook van 'niets' iets héél bijzonders door te beweren dat "misschien Hans Chr. Anderson waarschijnlijk in dat huis geboren is... en daarom is het nu een monument...)
Enfin, het was leuk... ik stond onder de bomen, tussen de herfstbladeren en vanaf deze plek startte ook de wandelroute langs de 'gracht'. Ik baalde er voor de zoveelste keer van dat ik mijn camera thuis vergeten was, want het was een leuk en sfeervol herfstplaatje (op de zonnige zondag ochtend)
's Morgens vond Pooh het al nodig om toch wel te grommen en te blaffen naar wat vroege vogels die daar langs wandelden of fietsten. Om 9 uur vond ik het welletjes en zijn we maar opgestaan. Ik trek op zo'n moment mijn jas over mijn pyjama aan, en doe mijn fleurige bloemen-crocs aan (was 'n speciaal kado van mijn Schonnige Zusje) ik open de deur en kijk of 'de kust veilig is'. Als dat zo is, mogen er 6 malloten naar buiten rollebollen... en kom ik daar alias "ma flodder" achteraan. Toen we net allemaal buiten stonden, bleek ik een echtpaar met hond over het hoofd te hebben gezien... die waren zich rotgeschrokken. (nu nog de vraag: van de Bopper invasie, of van mij?)
ik riep de honden terug en de mensen liepen door.
Na het ontbijt en een douche besloot ik maar eens gek te doen, en de grachten route met 6 honden te gaan bewandelen. Ik had geen idee waar we uit zouden komen, want door de bossen en de kronkelige slootjes kon ik dat niet inschatten. Geen nood, alleen te hopen dat we geen lange einden langs een drukke weg moeten gaan lopen... want daar wordt ik niet vrolijk van met 6 honden aan de riem. Maar, het bleek dolle pret en de "grachten" bleken leuke slootjes te zijn met dito wandelpaden er langs. Toch altijd weer spannend om Babs op het pad te houden, en te zorgen dat ze niet de bocht afsnijdt of een onverwachte maneuvre maakt en in de sloot belandt... Na ongeveer een half uur kwamen we de ultieme uitdaging tegen....
de sloot ging rechtdoor naar een soort vennetje en het pad maakte een U-bocht, met behulp van een soort eenden trappetje moesten we over de sloot naar de andere "wal" om daar de tocht te vervolgen. Laat me ff uitleggen hoe dat bruggetje eruitzag: de sloot was 4 meter breed. de brug eroverheen bestond uit planken van 30cm breed, en aan 1 zijde een leuning op ongeveer 60 cm. de planken verschilden van hoogte: dus aan de kant was het een opstap van pad naar plank van 20cm, daarna planken van 1 meter, en weer een opstap van 20cm, daarna nog zo'n opstap... en na 1 meter weer een afstap van 20 cm etc. Het geheel was van hout en door alle nattigheid en alg aanslag was het oppervlak spekglad.
Ja, met 1 OES is dat al een uitdaging om daarover heen te komen, en een normaal mens had dan wellicht ook rechtsomkeert gemaakt. Ik niet dus maar ik heb ook niet maar 1 OES. :-)
Ik heb maar één uitdaging dacht ik... Babs. Pooh is een atleet en de anderen rennen ook over berg richeltjes in de Franse Verdon dus dat is geen probleem. Babs kreeg haar riem vastgeklikt als 'veiligheids gordel' en ik gaf de anderen het commando "loop maar door!!". Ik heb nl liever dat zij al aan de overkant zijn, in plaats van dat er dadelijk één zo gek is om Babs en mij in te willen halen op die 30cm breedte..
Alles goed, en de meute kwam in beweging totdat Chanel halverwege dacht: ff teruglopen naar Inge... Ze liep voorop en duwde Vincent terug en Pooh stuiterde heen en weer over de planken... Ahum, geen succes dus, dadelijk duwen ze elkaar naar beneden met dat ge-jojo. "Plan B" zou hopelijk wel werken: alle 5 zit en blijf. Babs en ik gaan eerst naar de overkant.
Nu weet ik dat Babs ook in de bergen destijds prima op mijn stem vertrouwde, en zelf met de juiste inspanning haar voetjes op de juiste plek neerzette. De laatste maanden gaat haar zicht erg hard achteruit (wat mij zowiezo al erg veel zorgen baart) dus was ik extra allert. Alle -voor haar- bekende commando's kwamen weer te pas: OPletten Babs, OPletten.... bij elke opstap, en afstap... KIJKEN Babs... als ik wil dat ze zich focust.
Helaas, Babs stapte mis!! ..en ik moest mijzelf staande houden op de gladde planken, en ook 30-kilo-Babs vast houden aan de riem, en proberen haar kont te grijpen om haar achterpootjes ook weer op de brug te hijsen. Gelukt! pffffffffffffffffff
Stapje voor stapje.. OPletten Babs, goedzo meisje... KIJKEN waar je loopt Babs... goedzo, grooooote Babsebabs...zo kwamen we aan de overkant terwijl 5 brave Boppers aan de andere kant bleven wachten. Oké jongens, KOM MAAR! Binnen 2 tellen waren Vincent, Chanel en Pooh bij me. Shanti denderde achter Muffin aan, maar oeps... Muffin durft nooit over stijgers of planken bruggen te lopen..... en ook nu realiseerde mijn "die-hard OES", mijn "alfa bitch", ja, die "onoverwinnerlijke stoere tomboy teef" zich plots dat ze geen grond onder haar voeten had, verstijfde midden op de brug. Doordat Muffin vanuit galop opeens plat op haar buik dook en zich niet meer bewoog, knalde Shanti achterop... ze probeerde nog uit te wijken, maar helaas... de leuning zat op 60cm dus te hoog om een hond tegen te houden. Ik zag Shanti wegschuiven, zich met de voorpootjes nog proberen vast te klauwen aan de planken... PLONS. Daar lag Shanti in de sloot. Ze kon meteen staan, en zocht naar een mogelijkheid waar ze de kant op kon klauteren (dat viel nog niet mee) Dus ik stond in dubio: Muffin kan er in haar paniek zo achteraan kukelen... of moet ik eerst Shanti helpen.
Nu is Shanti een eerste klas waterrat dus dat komt wel goed, en koos ik om Muffin (45 kilo verkrampte OES) van de brug af te helpen. Goedzo Muf, kom maar.... (riem aan haar halsband geklikt, en kordaat verteld dat ze NU mee moet komen) kom maar, ja zo.... dooooooorlopen.... goedzo Mufmuf... kommaar kommaar kommaar... goedzo....dát is braaaaaaf....
Nadat ik Muffin die 2 meter in 10 minuten had laten overbruggen, bleek Shanti ook al weer op de kant te staan. Vol met bagger uit die sloot natuurlijk!!! Maar, ik had al mijn Oesjes op het droge :-) Ik stond te schateren met de boppers om me heen.. die vonden het allemaal wel een lollig avontuur, en ik vroeg me af hoezeer ik de slappe lach had gekregen als ik dit in gezelschap van anderen had mogen aanschouwen...
Daarna nog ongeveer een half uurtje gewandeld tot we weer bij de camper kwamen. Her en der lagen flinke plassen, en was het pad ondergelopen door de regen (blijkbaar lopen er toch niet zoveel mensen over dit gedeelte van de route...) met als gevolg dat Shanti de bagger in de plassen al wat uit haar vacht spoelde, en de anderen er bijna net als Shanti uitzagen. Ook mijn Timberlands werden aan de waterdichtheid test onderworpen... helaas, tijd om nieuwe te kopen (en droge sokken te zoeken bij terugkomst)
Nee, geen foto toestel bij me dus... maar wel een smartphone met camera. Gelukkig hadden de honden voldoende geduld, en is het me zelfs gelukt om met deze 'geavanceerde' techniek toch het moment te kunnen delen: (NB, Shanti zit voor de kijkers rechts...)
donderdag 4 november 2010
Zwangerschaps perikelen
Vorige week kwamen ze direct in beeld; héél veel pups in de buik van Chanel. Ook wist ik het al in het weekend daarvoor.... ik wil ze toch eerst op de echo zien voordat ik een dame zwanger verklaar en het aan de grote klok ga hangen.
Bonny was de eerste. Na de dekking kon ze al zo typisch gaan zetten... haar achterpoot wat naar buiten gedraait, als of haar buik wat ruimte nodig had. Jaja, 3 minuten na de dekking zit die buik echt nog niet in de weg hoor :-) 21 dagen na de dekking stopte ze met eten, en na een week begon ze weer aan haar dagelijkse maaltijd. Echo's waren er niet in 1990. Ik mocht met haar in Utrecht langskomen op de universiteit en 5 co-assistenten voelde aan haar buik en verklaarde haar zwanger.
Toen Emily in 1995 haar eerste nest kreeg, vertoonde ze ongeveer dezelfde verschijnselen. Niet zo sterk als Bonny, maar de hormonen maakte het eten in 4e week wel lastig. Ik had inmiddels de dierenkliniek in Sleeuwijk ontdekt, en daar werd toen 28 dagen na de dekking de 1e echo gemaakt van Youandi-pups-in-de-maak.
Lotte (dochter van Bonny) vertoonde dezelfde extreme symptomen, en ook Coco en Shanti vertelde mij keurig op de 21e dag dat er pups op komst waren. En ook Chanel doet mee aan deze familie gewoonte.
Een half jaar geleden werd ze in de hectiek gedekt en mijn hoofd stond er helemaal niet naar. We waren te laat voor het optimale dek-moment (36 uur na de ovulatie) en toen we na 28 dagen een echo gingen maken zei ik al: Chanel heeft mij niet kunnen overtuigen dat ze zwanger is, misschien dat de echo het tegendeel bewijst...? Maar nee, Chanel en mijn observatie hadden het bij het juiste eind: niet zwanger. Afgelopen week liepen de kliniek binnen met eigenlijk alleen maar de vraag: laat ze maar zien, en vertel maar hoeveel. Nou, dat hebben we geweten! Héél veel dus...
Wat Bonny, Lotte en Coco niet hadden, maar deze generatie wel heeft is het gebrek aan eetlust na de 28e dag. Shanti was de eerste; vanaf de 21e dag tot aan de dag van de bevalling kreeg ze geen hap door haar keel. Ze rende naar haar bak, maar bij de aanblik van eten stond ze te kokhalzen. Ander voer, extra aandacht, boullion... niks hielp. Ze was mager toen ze beviel van 10 pups. In de eerste weken daarna vrat ze als een leeuw, maar gaf ze ook melk waardoor ze geen grammetje bij kwam. Ongelovelijk dat de natuur niet beter voor de moeder dieren zorgt.. pupjes zijn eigenlijk net parasieten: ze nemen wat ze nodig hebben, en groeien ten koste van alles.
Pien had het niet zo erg, maar heeft wel lopen vervelen met eten. Haar lichaam had genoeg reserves, en ze gaf wat minder melk waardoor ik met bijvoeding voor dde pups de perfecte balans kon maken. Pien oke, pups oke!
Nu dan Chanel.... ik was voorbereid door de ervaring met haar zus en half-zus, dus Chanel had in de laatste 2 maanden express wat overgewicht opgebouwd. Die reserves was ze overigens op dag 28 wel weer kwijt na een week niet eten. Maar, ze is in topconditie. Chanel smokkelt overigens wel een beetje... want koekjes eet ze wel.
Inmiddels is ze 33 dagen en ze probeert echt wel te eten, maar smorgens komt ze met veel aanmoediging van mij en jaloerse blikken van de anderen niet verder dan 1/3 bak voer. Aangezien we écht heel veel pups op de echo hebben gezien (minstens 10!) heeft het mijn hoogste prioriteit dat Chanel alle voedingstoffen binnen krijgt; zoveel als wat maar mogelijk is. Want, of haar misselijkheid nu blijft of niet... vanaf 7 weken zal ze al zo zwaar zijn door al die pups die ze draagt, dat haar maag überhaupt geen plaats meer heeft, waardoor eten al moeilijk zal worden. (ja, dmv veel kleine maaltijden per dag... maar dan nog!) Dus hebben we nu al de complete truckendoos opengetrokken: Chanel eet 's avonds Energique. Dat vind ze geweldig en ze staat (soms tegen heug en meug) door te eten. Dit is te lekker om te laten staan, en zo vreet ze binnen enkele minuten 2000KCal naar binnen.
Haar buik groeit nu al... ongelovelijk! Haar ribben staan al uit, en haar taille is verdwenen. Normaal zie ik dit pas rond de 6e week. Bij haar dus al voordat ze 5 weken is.... dat beloofd nog wat!
Bonny was de eerste. Na de dekking kon ze al zo typisch gaan zetten... haar achterpoot wat naar buiten gedraait, als of haar buik wat ruimte nodig had. Jaja, 3 minuten na de dekking zit die buik echt nog niet in de weg hoor :-) 21 dagen na de dekking stopte ze met eten, en na een week begon ze weer aan haar dagelijkse maaltijd. Echo's waren er niet in 1990. Ik mocht met haar in Utrecht langskomen op de universiteit en 5 co-assistenten voelde aan haar buik en verklaarde haar zwanger.
Toen Emily in 1995 haar eerste nest kreeg, vertoonde ze ongeveer dezelfde verschijnselen. Niet zo sterk als Bonny, maar de hormonen maakte het eten in 4e week wel lastig. Ik had inmiddels de dierenkliniek in Sleeuwijk ontdekt, en daar werd toen 28 dagen na de dekking de 1e echo gemaakt van Youandi-pups-in-de-maak.
Lotte (dochter van Bonny) vertoonde dezelfde extreme symptomen, en ook Coco en Shanti vertelde mij keurig op de 21e dag dat er pups op komst waren. En ook Chanel doet mee aan deze familie gewoonte.
Een half jaar geleden werd ze in de hectiek gedekt en mijn hoofd stond er helemaal niet naar. We waren te laat voor het optimale dek-moment (36 uur na de ovulatie) en toen we na 28 dagen een echo gingen maken zei ik al: Chanel heeft mij niet kunnen overtuigen dat ze zwanger is, misschien dat de echo het tegendeel bewijst...? Maar nee, Chanel en mijn observatie hadden het bij het juiste eind: niet zwanger. Afgelopen week liepen de kliniek binnen met eigenlijk alleen maar de vraag: laat ze maar zien, en vertel maar hoeveel. Nou, dat hebben we geweten! Héél veel dus...
Wat Bonny, Lotte en Coco niet hadden, maar deze generatie wel heeft is het gebrek aan eetlust na de 28e dag. Shanti was de eerste; vanaf de 21e dag tot aan de dag van de bevalling kreeg ze geen hap door haar keel. Ze rende naar haar bak, maar bij de aanblik van eten stond ze te kokhalzen. Ander voer, extra aandacht, boullion... niks hielp. Ze was mager toen ze beviel van 10 pups. In de eerste weken daarna vrat ze als een leeuw, maar gaf ze ook melk waardoor ze geen grammetje bij kwam. Ongelovelijk dat de natuur niet beter voor de moeder dieren zorgt.. pupjes zijn eigenlijk net parasieten: ze nemen wat ze nodig hebben, en groeien ten koste van alles.
Pien had het niet zo erg, maar heeft wel lopen vervelen met eten. Haar lichaam had genoeg reserves, en ze gaf wat minder melk waardoor ik met bijvoeding voor dde pups de perfecte balans kon maken. Pien oke, pups oke!
Nu dan Chanel.... ik was voorbereid door de ervaring met haar zus en half-zus, dus Chanel had in de laatste 2 maanden express wat overgewicht opgebouwd. Die reserves was ze overigens op dag 28 wel weer kwijt na een week niet eten. Maar, ze is in topconditie. Chanel smokkelt overigens wel een beetje... want koekjes eet ze wel.
Inmiddels is ze 33 dagen en ze probeert echt wel te eten, maar smorgens komt ze met veel aanmoediging van mij en jaloerse blikken van de anderen niet verder dan 1/3 bak voer. Aangezien we écht heel veel pups op de echo hebben gezien (minstens 10!) heeft het mijn hoogste prioriteit dat Chanel alle voedingstoffen binnen krijgt; zoveel als wat maar mogelijk is. Want, of haar misselijkheid nu blijft of niet... vanaf 7 weken zal ze al zo zwaar zijn door al die pups die ze draagt, dat haar maag überhaupt geen plaats meer heeft, waardoor eten al moeilijk zal worden. (ja, dmv veel kleine maaltijden per dag... maar dan nog!) Dus hebben we nu al de complete truckendoos opengetrokken: Chanel eet 's avonds Energique. Dat vind ze geweldig en ze staat (soms tegen heug en meug) door te eten. Dit is te lekker om te laten staan, en zo vreet ze binnen enkele minuten 2000KCal naar binnen.
Haar buik groeit nu al... ongelovelijk! Haar ribben staan al uit, en haar taille is verdwenen. Normaal zie ik dit pas rond de 6e week. Bij haar dus al voordat ze 5 weken is.... dat beloofd nog wat!
dinsdag 19 oktober 2010
Hongarije
Na een idiote 40 urige werk week die ik in 3 dagen had weten te proppen, konden we afgelopen donderdag middag richting Hongarije vertrekken. De reis is bijna 1200km, en is met de camper niet in 1 dag te doen. Dus donderdag maar alvast 400km tot in Zuid Duitsland, en vrijdag de rest. Na alle drukte van de afgelopen dagen was ik moe en telde ik de kilometers af naar de camperplaats die me was aanbevolen door mede exposanten. Het zou een prima plek zijn waar ook de honden goed konden worden uitgelaten. (érg belangrijk!) Bij aankomst bleek het een populaire en drukbezochte plaats te zijn, maar we konden op het achterste veld nog wel aansluiten in de rij campers. Het was donker, maar het was duidelijk dat de beste plaatsen vooraan bij het water waren. Het was heerlijk rustig....todat de goederentrein voorbij kwam. Ik was te moe om me er druk om te maken, en nadat we wat gegeten hadden plofte ik bewusteloos in mijn bed. Helaas blééf die trein maar voorbijkomen (voor mijn gevoel elke 3 minuten) en vanaf 6 uur kwam het verkeer op gang en bleken we onder de brug van een drukke toegangs weg te staan. Om half 7 dus maar opgestaan en snel verder gaan rijden. Toen de zon op was zijn we ergens op een zonnige parking rustig gaan ontbijten en waren we wel al lekker wat kilometers opgeschoten. Om 4 uur kwamen we aan in een fort (het Monostori Eröd)... een hystorische plek vol vergane glorie. Er stonden 4 andere campers uit Duitsland, Zweden en Oostenrijk. Zo’n klein gezelschap schept een band en we hadden het erg gezellig samen. Ik was nog steeds moe..nadat ik Shanti had gewassen, gedroogd en deels geborsteld had kroop ik om half 10 alweer onder mijn dubbele dekbed, want erg warm was het buiten niet!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!
Om 7 uur liep de wekker weer af, honden werden uitgelaten en de catalogus opgehaald. Er bleken maar 3 OES ingeschreven, een gewijzigde keurmeester, en 53 honden vóór ons in de ring. De temparatuur viel mee (het was een buitenshow) en gelukkig was het droog. Alle tijd dus voor een warme douche, een ontbijt en Shanti te borstelen. Na héél lang wachten (waarbij het tóch wel erg frisjes werd..) waren we dan eindelijk om 2 uur smiddags aan de beurt. Shanti zou dit op haar sloffen moeten kunnen winnen, maar je weet het maar nooit... de andere teef had op wonderbaarlijke wijze ook onlangs andere show overwinningen in deze contrijen op haar naam gezet, dus afwachten wat er zou gaan gebeuren. De Hongaren die Corinna (de dochter van Shanti & Vince) hebben, en de bevriende Hongaren met de mooie Bobtails hadden niet ingeschreven vanwege de keurmeesters. Nou, ik snap nu waarom. Shanti kreeg het CAC (omdat ze als enige in de openklas stond) en verloor het CACIB vervolgens van de teef in de kampioensklasse... terwijl zelfs ik als mede exposant zó al 2 gigantische rasfouten van die hond kan noemen... Je hoeft niet van mijn Shanti te houden, om te kunnen weten dat ze geen echte ‘ras fouten’ heeft. Dus hoe kan dit?
De eigenaren van Corinna waren gekomen om te kijken (NB ze waren 160km komen rijden om Shanti & mij te komen supporteren, ondanks het feit dat ze dus zelf niet hadden ingeschreven) en tractereerden mij op een authentieke Hongaarse maaltijd die ze bereidden in mijn camper. Dit maakte de hele dag weer goed! Buiten werd het al weer erg fris, dus zaten we gezellig met 4 personen en 6 honden in de camper. Dit pastte prima... zolang we maar niet wilde opstaan of verplaatsen! Want, zoals we het gewent zijn van Bobtails.... ze lagen allemaal onder de tafel, of waren in het gangpad aangeschoven. :-) Na het heerlijke en gezellige eten gingen de Hongaren weer naar huis en dook ik weer vroeg mijn bed in.
Zondag ochtend liep de wekker weer om 7 uur af. Opstaan is nog nooit mijn sterktste kant geweest, en ik besloot spontaan dat ik best een uurtje later kon opstaan. Shanti was immers al helemaal klaar, dus als het moest kon ik haar in een half uur kant en klaar in de ring zetten. (de eerste keuringen beginnen om pas 10 uur) Het bleek mistig te zijn, en daardoor was het campeer veld ook erg vochtig. Shanti liep zowiezo al met haar laarzen aan om schoon te blijven, maar de anderen lopen natuurlijk ‘au naturel’. Mijn buren en ik hadden al eerder opgemerkt dat er ‘as’ op het veld lag. (Was hier eerder een soort heide-brand geweest, of campeerden wij hier legaal in de uitstrooi tuin van het locale crematorium?) Eerder maakte het ons niet zoveel uit... het was immers droog. Maar kan je je voorstellen hoe 5 OES er uitzien nadat ze door dit klamme zooitje hadden lopen rennen? Pooh moet smorgens écht even haar energie kwijt... die was dus zwart van tóp tot teen. Muffin, Vince en Chanel waren zwart van neus tot oren, en van tenen tot oksels.... wat was ik blij met Babs die door haar korte vachtje alleen maar zwarte voetjes had en Shanti die aan de riem met laarzen aan had gelopen. Ongeveer 2 minuten nadat de 6 boppers weer binnen waren gekomen zag mijn hele camper er net zo vies uit als de voeten en de smoel van Vincent... Als Shanti nu op de grond zou gaan liggen, zou ze helemaal goor zijn. Dus gauw de (schone-)bench uitgeklapt en Shanti er in. Mijn Duitse buurvrouw met Aussies kon wel janken toen ze haar show honden én haar caravan van binnen zag nadat haar man de honden uit had gelaten...
Uiteindelijk bleek dat vandaag zelfde keurvolgorde als de 1e dag werd gehanteerd, alleen nu met een andere keurmeester die wat meer vaart maakte. In alle rust dus Shanti klaar gemaakt, terwijl de andere honden lagen te drogen in de opkomende zon, in de hoop dat de zwarte as ook uit hun vacht zou vallen. Er was vandaag een andere reu, en nu ook 1 tussenklas teef ingeschreven. Dus ook vandaag maar weer slechts 4 OES op een CACIB show! Ik kende ook deze keurmeester niet en we zouden wel zien wat het vandaag zou worden. Helaas, ook deze keurmeester vond de andere teef de beste en Shanti kreeg weer het CAC voor haar deelname in de openklasse, net als de jonge teef zonder vacht in de tussenklasse. Wat een theater. Zo wordt je dus Hongaars kampioen.... je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. De échte prijzen zijn al vergeven, en zo komt het dus dat er op een centraal gelegen dubbele CACIB show (bijna op ‘t 3 landenpunt van Oostenrijk, Slowakije en Hongarije) maar 3 of 4 OES komen: de mooie honden blijven thuis omdat er toch niks echt te winnen valt.
Ik mocht tijdens deze show ook nog getuige zijn van de selectie van de Eukanuba world challenge award; de top 10 honden van Hongarije waren uitgenodigd om te strijden voor die ene prijs: de Hongaarse kennelclub vertegenwoordigen in de USA. De mooie OES (NB: deed niet mee aan de CACIB show!) de schitterende Beardie, de tóp Tibetaan en nog wel meer écht mooie honden stonden hier opgesteld. Iedereen wist al vooraf wie de winnaar zou zijn.... en jawel, ze kregen allemaal gelijk. De Komondor mag naar de USA. Een vieze, slecht gepresenteerde en stinkende hond, die ook zéker niet de beste vertegenwoordiger van zijn eigen ras, is wordt door de Hongaarse keurmeesters als gedelegeerde naar de USA gestuurd om te strijden voor “topdog of the world”. Jammer, wat een gemiste kans voor Hongarije... waar zoveel écht mooie honden lopen!
We zijn na deze vertoning maar gaan inpakken en zijn naar een camperplaats net over de grens in Oostenrijk gereden. Een heerlijke plek met veel ruimte en alle voorzieningen... met groen gras, netjes gemaaid en de honden konden hier heerlijk rennen en keten. Alle energie die ze eerder vandaag hadden opgehouden kwam er nu ineens uit. Het is frisjes buiten, dus de kachel in camper staat aan...en ik draai een blik erwtensoep open.
Een show in Hongarije: 2400 kilometer gereden...90 Euro inschrijfgeld betaald, 250 Euro aan diesel uitgegeven, 2 CAC’s voor de Hongaarse titel erbij... en weer één illusie armer. Maar wel een paar leuke dagen gehad, in goed gezelschap, een mooie omgeving waarin we lekker gewandeld hebben, en eindelijk weer een boek uitgelezen!