Reality

Na de dagen van 'easy going business en boswandelen' staan we weer met 2 voeten op de grond... real life goes on.

We staan stil bij het afscheid van Harley. Hij was dan misschien wel geen Youandi, maar woonde wel bij dierbare vrienden met Youandi bopper(s) en had een speciaal plekje in m'n hart. Als een hond op 6 jaar overlijdt aan een aangeboren/ erfelijke afwijking dan zet het me weer even stevig op de grond. Dít is de verantwoordelijkheid die wij als fokkers hebben; gezonde honden fokken. Ik maak nu weer van dichtbij mee hoeveel verdriet het doet als een hond te jong komt te overlijden... en het sterkt me in mijn overtuiging om mijn selectie van ouderdieren te laten bepalen door gezondheid en karakter. Hoeveel gezinnen zitten er op een 'kampioen' te wachten? Wat doen 'kampioenen' voor onze populatie Old English Sheepdogs?

Na de weken van rust is ook mijn werk nu weer in volle gang en leef ik me heerlijk uit in projects, governances en meetings. (sorry, ik werk in een Global Company... dus alles in het Engels)

Afgelopen week was extra hectisch en ik merk aan de honden dat ze moeten inleveren. Zeker na de relaxte periode is het nu even wennen dat ik dagelijks (te)veel uur van huis ben voor werk.  Best lastig, want ik vind het héérlijk om me in mijn werk vast te bijten en resultaten te boeken met de transitie teams... aan de andere kant wil dat zeggen dat ik regelmatig in Utrecht en Eindhoven op kantoor moet zijn. Maar het gevolg is dat we weinig tijd hebben voor boswandelingen... want 'smorgens ben ik druk met mail, reports en conference calls. En als ik thuiskom na een middag op kantoor... is het alweer donker.

Dit resulteert dan in het feit dat Pooh en Dwayne elke avond door de kamer lopen te kwallen, spelen en springen. Ze hebben de grootste pret en dit gaat gepaard met veel kabaal op het moment dat ik moe en uitgeteld op de bank neerstort.

Gelukkig kunnen die 2 junioren elkaar dus prima vermaken, terwijl Babs tevreden voor de verwarming op haar bedje snurkt, Vincent bij mij op schoot klimt voor een innige knuffel, Chanel naast me op de bank neervlijdt en Shanti zich daartussen in propt voor een knuffel.

Nu breekt het weekend aan, en staat er weer genoeg honds-vermaak op de planning; Vincent en Shanti staan gepland voor 'regulier onderhoud', morgen komt Anita met Joe en zondag komt Pascalle met Pastou. En natuuuurlijk gaan we lekker naar het bos of naar de Maasduinen, net als vorig week. (zie foto's frontpage)
Leuk leuk leuk.... allemaal gezellig. En het weekend zal zo wel weer voorbij vliegen!

Nieuwjaar

We staan aan de frisse start van het nieuwe jaar. Nee, je krijgt geen terugblik-blog van mij... op de frontpage van de website staat een samenvatting van onze hoogte en diepte punten van 2011 en daar blijft het bij.

We blikken wel even terug op de afgelopen week. Ik werkte thuis, aangezien het griezelig stil was op de zaak en de meeste collega's met hun gezin van een korte vakantie genoten. Ik werk dan graag, kan eindelijk wat zaken afronden, opruimen, laptop een uitgebreide back-up laten draaien en wat archieveren.

Dus, lekker thuis met de honden. Het begon maandag...

2e kerstdag wakker worden in de camper die in Arcen geparkeerd stond. Midden in de bossen, op de oprit van het huis van mijn grote broer. Na het ontbijt nog even met de family-honden een flinke boswandeling gemaakt ookal regende het. Door de modder, de plassen en de regendruppels...  op zo'n moment twijfel ik echt of ik de andere 5 niet ook maar een makkelijke "coupe de printemps á la Babs" zal geven. Ondanks dat ik ze afdroog, gaan er nog steeds 6 natte vuile honden terug de camper in en rijd ik een uurtje of wat later in een zandwagen naar huis. We hebben een heerlijk rustige kerst gehad, en we zijn allemaal moe en voldaan.

Dinsdag aan het werk, maar al snel blijkt dat zelfs conference calls gecancelled worden bij gebrek aan deelnemers en aangezien ik tegenwoordig actief ben in een project organisatie valt er weinig te doen doordat projecten stil gezet zijn in deze dagen... Het is heerlijk zonnig weer, en we kunnen dus makkelijk een uurtje naar het bos. Telefoon mee, honden in de auto en hup daar gaan we. Tegenover 'ons bos' ligt een vakantie park... en blijkbaar hadden alle vakantie gangers ook een boswandeling gepland.  In hun nette kloffie over de modderpaden... en zo'n uitbundige begroeting van Pooh en nieuwsgierige benadering van Dwayne vond niet iedereen even leuk. Ik werd knettergek van : "oh, wat veel honden. Is dat familie? Wat een hoop haar, da's wel veel werk zeker! Is dat Samson? waarom heeft die een strikje..Dat is zeker een meisje dan?" en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van kinderen die eerst gaan gillen en het dan raar vinden dat Vincent ff komt kijken waarom er wordt gegild, of de debiele Jack Russels die aan 7 meter levensgevaarlijk oprolbaar nylon draad lopen te snauwen en proberen aan te vallen als mijn honden netjes onder mijn appèl voorbij wandelen...

Woensdag was het nat en druilerig weer en ach, wat maakt mij het uit. Na wat werk gedaan te hebben, hup in de auto en allemaal mee naar het bos. Héérlijk rustig nu!! De honden konden lekker ongestoord snuffelen, rennen en ravotten, en ik kon eigenlijk wel lachen om hun zwarte snoeten en vieze poten. Geen toeristen, geen gezeur... gewoon weer "ons bos" voor ons alleen. Tja, je wilt de auto en de huiskamer daarna niet zien.... maar die poetsen we morgen wel weer schoon.

Donderdag ochtend stond ik op, en na de honden uitgelaten te hebben, ikke onder de douche, een kop koffie en rustig aan wakker worden (niemand die me voor de koffie hoeft te storen) valt me plotseling een witte vlek op de muur in de hal op. Ik kijk nog eens goed, en zie een meter daarnaast nog zo'n witte vlek. Ahum.... ik heb Dwayne de afgelopen dagen een paar keer verteld dat hij niet met zijn voorpoten aan de muur mag krabben.... en dit moet hij dan gisteravond hebben gedaan terwijl ik tv zat te kijken!

De muur van de hal was (ivm sluitpost op het verbouwingsbudget) 7 jaar geleden maar "ff geschilderd" in plaats van gestucked, en ik erger me eigenlijk al 7 jaar aan dat lelijke behang... Dwayne dus blijkbaar ook. Enfin, nu maar eens gaan verzinnen wat we ermee gaan doen.

Vrijdag liep ik zowaar weer in het bos, en was het redelijk mooi weer dus had ik niet zoveel zin om alle honden mee te nemen. Dwayne, Shanti en Chanel waren nu de gelukkigen die een rondje mee gingen. Het was gelukkig niet zo druk als dinsdag maar toch weer teveel van die 'boven-de-rivieren-toeristen' op ons pad. Mét zo'n ***Jack Russel natuurlijk. Shanti en Chanel zal het een worst wezen, en liepen met een ruime bocht om de indringers heen. Maar Dwayne had zich eerder deze week al verbaast over de geluiden die dergelijke mormels maakten en liep er nieuwsgierig op af. HAP zei de *****Jack Russel...

GIL zei Dwayne en sprong een meter achteruit. De *****hond werd zachtjes door papa verteld dat hij toch geen puppies mocht bijten... "wat doe je nou Bobbie?" En de kindertjes giegelden wat.

Nou heeft Dwayne niks opgelopen, alleen dat hij zoveelste OES is die voortaan JR's wel rauw zal lusten... maar ik vraag me toch af hoe deze familie zou hebben gereageerd als hun *****JR zo zonder enige reden zou worden gebeten door een andere hond. Zou de familie dan ook giechelen en vriendelijk vragen, "wat doet ie nou?"

Ach, de familie zal inmiddels wel weer vertrokken zijn naar hun finex wijkje, en de *****JR zal wel weer tot de volgende centre-parcs-midweek moeten wachten tot hij weer een bos van dichtbij ziet. Mijn Dwayne loopt daar dagelijks, en wordt vanaf nu dus ook maar ff onder appèl gezet als er weer zo'n *****hond te dicht bij ons in de buurt komt. Daarna mag hij weer lekker rennen en ravotten, snuffelen en spelen.

Zaterdag liep ik door de regen met Pooh en Dwayne samen ff een rondje modderbos (daarna zouden ze allebei toch in bad gaan) en kwamen we een echtpaar met Boxer tegen. Ik hield Pooh even bij me, omdat ze als zo'n malloot op een hond kan afstuiteren terwijl Dwayne al kwispelend kennis ging maken. Het echtpaar lijnde de hond aan, en ik zei dat ze dat niet voor mijn honden hoefden te doen. De hond bleek bang voor vuurwerk en kon snel vluchten als hij werd opgejaagd maar werd maar al te graag door zijn baasjes los gelaten waarna Dwayne, Pooh en de Boxer heerlijk over de zandverstuiving hebben lopen rauzen. Zo hoort het toch... Honden mogen gewoon hond zijn en moeten vrij in het bos kunnen spelen met anderen :-)

Ik wens alle Youandi vrienden een heerlijk honds 2012!

Harmony

Waarom zitten er maar 24 uur in een etmaal, en waarom maar 7 dagen in week? Mijn leventje is redelijk georganiseerd, en alles verloopt volgens schema waardoor alle werkzaamheden die te maken hebben met honden, werk, huis, tuin en oh ja we hebben ook nog een sociaal leven, conform schema.

Als daar dan plotseling een studie bijkomt, tja dan wordt het ingewikkeld en wordt het improviseren!

Gelukkig is ook die studie weer achter de rug en wacht ik nu geduldig op de uitslag van het examen. (en hoop ik maar dat ik geslaagd ben, anders moeten we nog eens gaan studeren voor een herexamen)

En vandaag kan ik eindelijk ook zeggen dat de kerstkaarten tóch weer op de post zijn... Dacht ik eerst om dit jaar toch maar voorbij te laten gaan omdat mijn hoofd er niet naar staat, de tijd er niet is om het allemaal weer te organiseren, de extra kosten, etc... Na het ontvangen van de eerste kaarten vond ik het dan toch maar wel weer leuk om kaarten te sturen naar al die leuke lieve mensen die een 'pup' van me hebben en al die dierbare vrienden en vriendinnen die er altijd zijn in voor- en tegenspoed. Het is leuk om kaartjes te krijgen, dus doe ik weer vol overtuiging mee om TPG te sponsoren en zijn er weer +/- 100 kaarten geprint, geschreven en gepost.

En dan, zo op die lange avonden na de dagen met regen waarop je eigenlijk liever niet buiten wilt komen door het hondenweer, dan moet ik lachen om 6 gekke lieve honden die zelfs op donkere avonden een zonnetje in huis zijn.

Babs, inmiddels onze "grand dame" heeft het dikke luxe bed van haar papa gekregen. Ik was vergeten dat ik het had, maar kwam het plots tegen bij het opruimen van de zolder. Babs is in haar nopjes met haar 'nieuwe' bed, maar overdag ligt ze liever op de bank want dan heeft ze meer zicht over de huiskamer. En als de openhaard brandt, dan schuift ze wat op (dus náást het kussen) en komt ze dichterbij het vuur liggen omdat dat wel lekker warm en gezellig is.

Shanti, Chanel en Vincent wisselen de bank graag af, maar er zijn momenten - vooral na een drukke dag waarbij ze weinig aandacht hebben gehad- dat ze er geen probleem van maken om de bank te delen. Tijdens spitsuur -dus met Pooh en Dwayne erbij- kunnen we denk ik wel in het Guiness book of records: 5 OES + Inge op de bank, waarbij we het allemaal reuze gezellig en knus hebben.

Pooh heeft patent op het hoekje van de bank en is niet weg te krijgen van haar plek waarbij ze haar koppie graag op mijn voeten legt als we samen lekker bank-hangen. Het liefste neemt ze haar kluif mee naar haar domein, maar oh wee als de kluif van de bank af valt! ..dan ligt ie op Babs haar bed en dat is een risico volle onderneming om de kluif terug te veroveren.... (hetgeen ze na een strategisch overwogen moment in een flits toch weer voor elkaar krijgt)

En Dwayne... ja onze Dwayne, daar kan ik een boek over volschrijven. Ik zou zo maar kunnen geloven dat hij een reïncarnatie is van een hond die hier ooit gewoond heeft. Hij heeft geen uitleg nodig, past zich moeiteloos aan bij de rest, snapt alles wat ik hem vraag en komt graag elke avond een uurtje of wat knuffelen op de bank. De rest van de avond ligt hij liever op een koel plekje op de plavuizen. De vanzelfsprekendheid en het vertrouwen waarmee hij zich tegen Vincent aan nestelt om samen te slapen is zo vertederend...  

Dwayne heeft het inmiddels ook voor elkaar om 'snachts boven te mogen slapen. Tegen alle pedagogische kennis in vind ik het wel zo gezellig om hem mee te laten hobbelen als we naar boven gaan en dus lig ik tegenwoordig tussen 2 snurkende honden in... die kleine kabouter doet niet onder voor Shanti en beiden kunnen snurken als grote kerels. Misschien moet ik de keuze om honden boven te laten slapen toch nog maar eens heroverwegen?

6 gezonde lieve honden, die leven in perfecte harmonie. Wat een rijkdom.

Vrienden, échte vrienden om mee te lachen en elkaar te steunen in zware tijden. Wat een rijkdom.

Ik wens iedereen heel fijne feestdagen.

Poetsen voor gevorderden

Zo'n enkele keer per jaar krijg ik de neiging om de witte tornado uit te hangen, en moet alles schoon. Gelukkig duurt zo'n bui nooit lang, hooguit enkele dagen, en het gaat het vanzelf weer over... De schade blijft meestal beperkt tot een schoon huis, blinkende camper of 6 tiptop verzorgde honden.

Ik had gisteren wel een beetje spijt dat ik Vincent niet voor de "champions-of-champions show" in Brussel had ingeschreven (slechts enkele Top-OES waren daarvoor uitgenodigd, waaronder Vincent. Ik heb destijds bewust besloten niet te gaan omdat mijn hoofd er toen helemaal niet naar stond) 
Maar,  na vanmorgen lekker uitgeslapen te zijn en de mooie zonnige november dag te zien, had ik helemáál geen spijt meer en was ik blij om op deze zonnige dag wat quality time thuis door te brengen.

Vandaag ga ik poetsen... het huis mag wel eens lekker schoon. Volgens Feng Shui zegt dat heel veel over je gemoedstoestand, en dat geloof ik ook wel. De emmer sop werd gevuld, de tuindeuren gingen wagenwijd open, radio 538 op volume 7 en zo begon het met de luxaflex waar een jaar stof kon worden uitgesopt, ramen zemen, oude magazines en showcatalogie weggedonderen, alle honden bedden in de was... en zo gaat het maar door.

Bij het uitsoppen van de boekenkast en het afstoffen van alle boeken die daar al enige tijd stof staan te happen lag Shanti natuurlijk pontificaal in de weg en werd het voor mij een hink-stap-sprong actie om de boeken van de kast, op de tafel te laten landen. Daar even later af te stoffen en vervolgens via een reversed hink-stap-sprong constructie weer schoon op de juiste plank terug te plaatsen.

Ondertussen vond Dwayne het nodig om de emmer sop van dichtbij te bekijken... Maar helaas houdt met zijn poten op de rand zelfs de Leifheit emmer het niet droog....  Dus met dank aan onze kabouter draaiden we de planning om, en werd de huiskamer éérst gedweild.

Bij het afstoffen gebruik ik een plumeau, die ik blijkbaar in een onbewaakt ogenblik (tijdens het dweilen dus) uit het oog was verloren. Ik zag nog net een kabouter op 4 voeten met de plumeau in zijn bek de kamer uitrennen, en kon (na een sprintje om mijn camera te pakken) de volgende foto in de tuin maken....

Hoeveel plezier kan je hebben als je aan het schoonmaken bent... nou ik verzeker je: heel veel!! Heb zó ontzettend gelachen vandaag... en mijn  huiskamer is weer lekker fris en schoon. Wat wil je nog meer?

Volgens het Feng Shui boek wat ik lang geleden heb gelezen,  geven schone ramen je een 'helder beeld op de buitenwereld', opgeruimde schone kasten geven een 'opgeruimd gevoel' en oude rommel weggooien 'maakt je los van oude ballast'. 

Hoe dan ook, ik had vandaag ook een hele dag op de show in Brussel kunnen zijn geweest met Vince... Nee, ik geloof toch echt dat dit leuker was :-)

blije Youandi

Wat een leuk weekend hadden we... daar wordt ik blij van!

Het begon vrijdag met het geweldige nieuws dat Claire zwanger is. Ze is een kleindochter van Bo-Ghy en de papa van dit aankomend nest is onze eigen Vincent. Eigenlijk een zelfde soort combi als met Jodie en Vincent dus... helemaal leuk en we kijken vol verwachting uit naar deze nieuwe wereldwondertjes. (NB de pups worden in de kennel van Mark & Roosmarie geboren)

Dan stonden we zaterdag voor dag en dauw weer te tollen naast het bed... om op tijd in Luxemburg te staan waar Pooh en Pastou waren ingeschreven. Pastou had nog 1 CAC nodig om zijn kampioenstitel af te ronden. En zoals anderen vaak mazzel hebben om alleen in hun klasse te staan, zo heeft Pascalle steeds de 'pech' dat er mooie concurentie staat.. soms wint ze met Pastou en soms ook niet. Nu won ze wel, en mag Pastou zich kampioen noemen. Dat is wel een feestje waard!!

Pooh werd 2e in haar klasse, maar de CACIB overwinning van Pastou over de kampioenen met de 'bekende handlers' maakte alles goed!

Een andere zoon van Vincent maakte zijn debuut in de jeugdklasse in Duitsland. De nu nét 10 maanden oude Bailey won op zijn 1e show zijn eerste JCAC voor de Duitse jeugd titel. Harstikke leuk voor zijn Zwitserse fokker en Duitse eigenaresse en ik geniet met gepaste trots er wel van mee.

En nadat ik onze trotse papa Vincent gisteren dan een paar uur op tafel had liggen om te borstelen, konden we op Facebook allerlei foto's voorbij zien komen van diverse Youandi kids die in Noord - en Zuid Nederland genoten van de wandelingen in bossen en heide. Wat leuk om ze zo te zien genieten en wat heerlijk om die "eigen snoeten" in een groep wolbalen te herkennen. Een foto van Ozzy bezorgde me een rilling, omdat ik direct zijn papa Bo-Ghy in hem herkende!! Ozzy is inmiddels ook al een oude man, en bijna 10 jaar geleden ook bij Mark & Roosmarie geboren. 

Wat fijn om te zien dat Youandi Boppers en hun kids het zo goed hebben. Dáár doen we het voor, dáár wordt ik blij van! 

Turbulente tijden

De dagen vliegen weer voorbij, maar laten we toch even proberen gepaste aandacht te geven wat bijzondere momenten.

De pups hebben allemaal een geweldig gezin gevonden. Wat voor mij anders was dan wat ik de laatste jaren gewent ben, is dat de de pups niet meteen allemaal bij de geboorte besproken waren. 2 heel wijze gezinnen besloten een jaartje te wachten omdat ze 100% klaar willen zijn als de pup komt, en daar nu de situatie niet naar was. Ik ben alleen maar blij als mensen zo bewust en wel overwogen de keus maken. Maar dit betekende voor mij redelijk rustige zondagen, waarbij geen 7 gezinnen de deur plat liepen. Om me heen zie ik fokkers die hun pups van 4 en 5 maanden oud nog proberen te plaatsen, maar ik kan me gelukkig prijzen met alweer 7x een 'perfect match' tussen pups en gezinnen.

Alles valt op zijn plaats, en zelfs het 'laatste' pupje blijkt qua karakter exact de juiste pup te zijn voor de familie waar ze de zon hopelijk weer kan gaan laten schijnen na een heel zwaar jaar.

Dan vierden we afgelopen week ook de 10e verjaardag van Babs. Het is bijna niet meer voor te stellen dat het al bijna 10 jaar geleden is dat haar leven aan een zijden draadje hing nadat de buurhonden haar gebeten hadden. Wie had in die zware weken na het ongeluk, met operaties, intense zorg en doorzettingsvermogen durven hopen dat ze ooit haar 10e verjaardag zou vieren?  Vandaag de dag is ze een vrolijke oude dame, steelt ze ieders hart met haar 'bear-looks' en haar 'três volumineus' uiterlijk.. :-)

Tevens beangstigd haar 10e verjaardag me ook; Coco werd 10, maar net geen 11 jaar. Afgelopen maart werd Muffin 10...

Nu de pups weg zijn keert ons normale leven terug en loop ik weer (of nog steeds?) hard tegen de leegte op die Muffin heeft achtergelaten. Nu Jodie weer naar huis is lopen er 'slechts' 5 volwassen Boppers rond. Het is leeg en stil in huis. Ik kan me voorstellen dat dit voor buitenstaanders vreemd klinkt; hoe kan het stil en leeg zijn in een huis met zoveel honden? Nou, toch wel dus.

Afgelopen week zijn we dan na meer dan 3 maanden ook weer eens naar een show geweest. Ik had er geen bal zin in, en vroeg me echt af waarom ik het deed. Waarom ga ik op mijn ene vrije dag na een drukke werkweek naar een happening waar ik mensen tegenkom die ik helemaal niet aardig vind en/of mensen die er totaal andere meningen op na houden dan ik? Waarom zoek ik die haat en nijd op, geef ik 150 euro uit aan inschrijfgeld terwijl ik weet dat de keurmeesters in veel gevallen niet geleid worden door de rasstandaard maar door politiek?

Enfin, ik had ingeschreven dus toch maar gegaan. Om 5 uur liep de wekker af, om 6 uur zat ik in de auto, en om 7 uur stond ik op de parkeerplaats van de Westfalen hallen in Dortmund. Pooh won beide dagen haar klasse. Dat maakt het dan toch wel weer erg leuk :-) Maar als ik in Vincent zijn keurrapport lees dat de keurmeester hem een 'quality dog of smaller type' vindt..... dan vraag ik me af wie ze voor ogen had toen ze dit schreef?

De roddels vliegen in de rondte op zo'n show, en je ziet & hoort weer wat er her en der gebeurd in OES Nederland. nahhhhh... dan weet ik het weer zeker: ik wil daar niets mee te maken hebben. Dus ik schrijf slechts heel selectief in voor shows want ja; ik vind het wel belangrijk dat mijn honden zich (blijven) meten aan de raspopulatie. We fokken immers conform de rasstandaard, en een OES moet er uit zien als een OES. Nu en over 10 jaar. De enige plaats waar je kan 'meten' of je nog op de goede weg zit, zijn de shows.

Dus blijft het een kunst om de keurmeesters te vinden die geen 'handlers' keuren, of de 'best geknipte hond' selecteren... maar keurmeesters die de rasstandaard kennen en een gezonde, compacte & goed gebouwde OES (die ook nog eens moeiteloos kan bewegen) kunnen herkennen.

En voor de echte lol en gezelligheid... zijn we nu een trip met 3 meiden en 8 honden naar de Deense clubshow aan het voorbereiden. Eind November gaan we lekker een lang weekend nar Copenhagen voor een écht gezellige show, met fantastische Denen, leuke honden,  Christmas shoppen en héél véél lol!!!

Skol! :-)

Gebakjes

...En zo zitten we op een zondag middag lekker buiten. De visite heeft gebak meegebracht... lekker hoor!

Niet echt in lijn met ons idee om wat kilo's kwijt te raken, maar 'nee zeggen' is zo onaardig, dus een prima excuus om lekker mee te smikkelen.

Dan, na enige tijd puppy knuffen, foto's maken, bijkletsen en andere 'socializing activities' etc nemen we afscheid en zwaai ik de visite uit en sluit ik de poort weer af. Ik kom terug bij de tuintafel, en ik zwéér toch dat daar nog 1 appelgebakje lag toen ik net wegliep.... Nu niet meer dus.

De "Sherlock Holmes" in mij laat me de situatie snel reconstrueren:

Shanti was daar, Pooh ook. Nah...brutaal als beide meiden zijn, denk ik toch niet dat zij op de tuintafel zijn geklommen om het gebakje te jatten.

De puppies lagen buiten, juist vlak náást de tafel. Maar nuh.... die kunnen dat toch niet doen met hun krappe 4 weken leeftijd.

Vincent en Chanel waren daar ook. Tja, die twee staan erom bekend dat ze alles jatten wat los en vast zit! .. en die waren er vanmorgen ook wel érrug dichtbij toen de kaas plotseling van mijn broodje verdwenen was!

Vincent blijft volhouden dat het de puppies waren. (Yeah right) Chanel steunt hem overigens volledig in deze visie en geeft hem zelfs een alibi!

Nou ja... Ik ben weer beschermd voor de toename van 500 extra calorieen= 1 kilo= "mijnbroekzitweertestrak", en de dader van de gebakjes diefstal zullen we waarschijnlijk nooit meer achterhalen.