Mood swings

Wat een week....
Onwerkelijk kijk ik terug op het afscheid van Coco. Elk moment van de dag wordt ik geconfronteerd met haar afwezigheid. Als ik werk ligt ze niet aan mijn voeten, als ik naar bed ga hoef ik haar niet de trap op te helpen, als ik wakker wordt kijk ik naar een lege plek. Geen 'Mogge Dootje, kom opstaan..'
Ik weet dat het slijt. Ik heb het al te vaak meegemaakt. Elke vriend heeft een speciaal plekje. Met elke hond heb ik een andere band. Sommige raken gevoeligere snaren dan de andere. Sommige laten diepere wonden na. Coco was er zo een. Net als Balou en Lotte.

Shanti troost en laat me lachen. Mijn clown. Ze is nadrukkelijk aanwezig, en dat doet me goed. Ze gaat mee naar boven, en we geven elkaar een dikke knuffel voor het slapen gaan. Ze neemt het me niet kwalijk als ik zeg 'trusten Doos'... maar duwt haar neus in mijn nek, rolt zich om met 4 voeten in de lucht en maakt het zich gemakkelijk. Ik glimlach door mijn tranen...Tuurlijk, sorrie Pruts.. stom van me.

Coco leeft verder...
Haar kleinkinderen hier zijn nu 3,5 week. Ze hebben een zware week achter de rug met diaree en braken. Pien is nog niet helemaal bekomen van het virus, maar de pups zijn er zo goed als over heen. Ze drinken nu maar 2x per dag bij Pien om hen niet opnieuw te besmetten, en om Pien te beschermen tegen uitdroging en roofbouw op haar lichaam. Gelukkig waren ze al zelf aan het leren eten, dus nu eten ze al 5x per dag vlees en geweekte puppy brokken.
Deze week van emotie, spanning, stress en heel veel hygiene, pups extra wegen (vallen ze niet teveel af?), bijvoeden, schoonmaken, etc hield ons wel van de straat. Maar sinds gisteren groeien alle pups weer, en Pien eet ook weer. Hopelijk hebben we het nu allemaal achter de rug...

Maar we kregen ook leuk nieuws:
Op 15 december zijn er 10 Coco-kleinkinderen in Duitsland geboren. Hoe dicht kunnen leven en dood bij elkaar horen?
Ook Veejee heeft gisteren op de echo haar buik vol pups laten zien, dus over 5 weken hopen we nog meer kleine Coco-kids te verwelkomen op deze wereld! En omstreeks de jaarwisseling mag Vincent nog eens een poging gaan doen om nog meer van die lieve leuke pups te verwekken. Dat zal een knallende dekking worden :-)

Ik realiseer me dat de nakomelingen van Coco inmiddels in grote getale over de hele wereld wonen... Van Noorwegen, tot Hongarije. En van Rusland tot de UK.
Veel van deze bijzondere Coco-kleinkids worden ook ingezet voor fokkerij, en zo zal mijn Coco over de hele wereld op heel veel stambomen terug te vinden zijn.
Dat maakt me trots, en dat geeft me een warm gevoel.
Ondertussen laten de Coco-kids hier thuis me dagelijks lachen. Chanel laat zien dat ze 99,9% op haar mama lijkt, zowel uiterlijk als innerlijk. Vincent is mijn vriendje... onbeschrijfelijk hoe ik 17 jaar na de geboorte van Balou weer zo'n lieve reu om me heen kan hebben.... Babs is zichzelf. Op haar manier doet ze haar eigen ding. Mijn Babs (alias Spekkie) zo dapper, zo lief, zo kwetsbaar.
En Shanti....mijn Prutske. Altijd vrolijk, zo lief en slim.
Ik ben zo blij dat ik Coco elke dag terug zie in deze 4 Coco-kids. Dat troost ook wel een beetje...maar neemt het gemis niet weg.

Coco en Coco-kids

Afscheid van Coco

Hoe neem je afscheid van je beste vriendin, van je soulmate, van je schaduw?

Uren zit ik bij je levenloze lichaam. 3 neuzen in mijn gezicht en mijn handen kroelen door de vachten van je kinderen. Mijn tranen worden weggepoetst door Vince.

Zondag kwam je nog de aandacht vragen van puppy bezoek, en leek er niets aan de hand. Maar toen we samen weer de rust vonden liet je merken dat het fout ging... heel fout.
Overleg met Walter, de diagnose, de afspraak om 'smiddags je bloed te laten onderzoeken om met zekerheid vast te stellen dat je nieren niet meer werken. Het telefoon gesprek sloeg in als een mokerslag. Nierfalen betekend het einde.

Eindelijk werd je rustig, viel je aan mijn voeten in slaap.
In mijn armen mee naar de auto, en een laatste reactie met intens oog contact toen ik je er bij de kliniek aangekomen er weer uit wilde tillen. Jij gaf aan dat er geen keus meer was, dus hebben we direct ingegrepen. Het is goed zo Coco-doos. Lieve lieve Coco-doos.

Dadelijk ga ik je wegbrengen, en vanmiddag zal je een plekje achter bij Lotte, Balou, Max, Bonny, Emme en Raggles krijgen.
Het speciale plekje in mijn hart zal er altijd voor je zijn. Ik zal je elke dag weer herkennen in je mooie kinderen.
11 jaar zijn voorbij gevlogen. Zoveel mooie herinneringen. Zoveel samen gedaan, samen beleefd, samen gezien. Als een schaduw was je bij me, als een stukje van mezelf. We hadden geen woorden nodig, we begrepen elkaar. Je was er gewoon altijd.
Ik kan nog niet bevatten wat het betekend dat je er niet meer zal zijn.
Dag meissie.

Schuldgevoel

De pups groeien lekker. Ze zijn nu 2 weken en de oogjes zijn open. Ook op geluid beginnen ze al te reageren, en ze stappen/vallen wat in de werpkist rond.
Omdat ze maar matig groeien, ben ik al 3 dagen bezig om ze een beetje bij te voeden met een mix van vlees en puppymelk. Dat bevalt ze prima, en ik zie de weegschaal dagelijks weer positief uitslaan. Ze maken wel een zooitje van dit vreetfestijn, maar mijn pret is er niet minder om!
De zondagen worden weer gevuld met puppy bezoek, en as zondag zal het ook weer een gezellige drukte zijn. Het nadeel van een 'winternest' t.o.v. een 'zomernest' is dat ook alle visite binnenshuis ontvangen moet worden.. 's Zomers is de tuin groot genoeg, kunnen de pups spelen en rennen op het gras... Maar nu zullen we wat moeten inschikken in het 'hondenhuis' of aankomend weekend zelfs nog in de puppy kamer.

Ondertussen gaat het dagelijkse leven ook weer door, en moest ik afgelopen week weer aan het werk. Met heel veel tegenzin, want tja.. ik heb het natuurlijk veel te druk om te werken. :-) Pups of geen pups, ik vermaak me prima thuis met 7 honden! Maar.. ook de boppers weten het: de hondenbrokjes moeten ook betaald worden, dus ging ik met afgelopen maandag ook weer trouw aan het werk voor onze `kost en inwoning`.

Afgelopen weken merkte ik wel dat Coco weer slechter is gaan eten, en dat ze daarmee haar pillen ook makkelijk vergeet op te eten. Dit resulteert natuurlijk in een terugval van haar conditie... Vanmorgen liep ze weer te mutsen met haar eten, en weigerde ze zelfs haar medicatie toen ik het haar alsnog wilde geven. Het werd een strijd, en uiteindelijk dreigde ik mijn zelfbeheersing te verliezen door haar dwarse gedrag, en heb ik haar zonder pardon naar buiten gestuurd.
Dan bekijk je het maar!!
oeps....Ik heb nog nooit een `aanvaring` met Coco gehad... in de 11 jaar dat ze bij me is. (ja, volgende week wordt ze 11!!!)

Vandaag stond ik met een collega even bij te kletsen, en hij vertelde me dat het werk zoveel van hem vergt, dat hij vanmorgen zijn schoenen in een hoek geschopt had... Hij was zelf verbaast, en realiseerde zich dat het mooi is geweest.. Het gaat te ver, het werk en de werkdruk vraagt teveel van ons.
Ik vertelde hem van de aanvaring met Coco vanmorgen... en ja, het werk vraagt teveel van ons. Tot hier en niet verder.

Coco heeft vanavond kippenbouillon over haar brokken gehad. Het was nog niet lekker genoeg, dus uiteindelijk heb ik zelfs wat puppy vleesvoeding voor haar ontdooit. Coco heeft uiteindelijk een halve bak leeggegeten (met haar pillen erbij)
Heb ik een schuldgevoel? Ja, absoluut. En wat hou ik toch veel van mijn Cocodoos! Zij neemt mij blijkbaar mijn ongeduld van vanmorgen niet eens kwalijk, en zonder enig verwijt ligt ze weer trouw aan mijn voeten. Sorry Coco.

De maatregelen zijn inmiddels genomen, er is op het werk de afgelopen week al een verandering in gang gezet. En ja mijn boppers staan op de 1e plaats. Daar horen ze ook.

Puppy fotografie voor gevorderden

1 week zijn ze alweer, wat gaat de tijd snel. De attente site bezoekers hebben al gezien dat er nog maar 9 pups vermeld staan. Na 3 dagen bleek 1 pupje toch niet gezond te zijn. Dierenarts, antibiotica en TLC mochten niet baten. Binnen een paar uur schoot ze onder mijn handen door...
Uithuilen en doorgaan. Focus op het positieve: 9 gezonde pups en een super lieve en zorgzame Pien, die haar kinderen op en top verzorgt.

De puppy aanvragen komen met vliegende vaart per mail en telefoon binnen. Afgelopen dagen zijn de meeste nieuwe eigenaren al geweest, en was er genoeg te kletsen en te luisteren. Altijd weer leuk, en soms ontroerend om de verhalen te horen van de aspirant eigenaren; het wordt voor niemand de 1e Bobtail... dus de herinneringen en foto's zijn leuk om te delen.

Vandaag maar weer eens een poging gewaagd om het grut op de foto te zetten, om de wekelijkse update te verzorgen. Na 126 foto's was ik klaar, en kon ik met enige moeite er van elke pup wel 1 uitzoeken die goed is voor op de site. Het schaapje bleef geduldig liggen, maar de pups waren maar amper in toom te houden!
Ik wilde geen lelijke flits-foto's.. dus met wat extra spotlight toch geprobeert om ze te portretteren. Leuk hoor, als je zo'n fotografie opleiding doet. Maar wel jammer dat ik nog steeds in een frustratie fase zit waarbij ik weet wat ik wil, hoge eisen stel, en dus niet oplever wat ik eigenlijk zou willen opleveren. Tel daarbij op dat ik nu wat meer aan mijn camera klooi dan de gemiddelde Kodak-snapshot-fotograaf, en met mijn stomme kop vergeet instellingen terug te zetten. (ja, dat was les 1 van de gevorderde cursus: 'zorg dat je altijd een ritueel hanteert, en je camera altijd terugzet in de basis instellingen voordat je hem opbergt' ) ahum.... bij het bekijken van de 126 foto's vond ik ze zo korrelig... juist, stond dus nog op 1600 ISO.
Ik doe het de pupjes maar niet aan om nogmaals met schaap te moeten poseren... volgende week zal ik beter opletten.

De 10 van Pien

Ze zijn er!!
Die dikke buik van Pien verborg 10 mooie pups die op de 24e november -natuurlijk 's nachts- geboren zijn.
Pien toonde vanaf het eerste moment haar schitterende moeder instinct en was helemaal blij maar haar eerst geboren zoon: 'Pino'. Na een uurtje kwam haar 2e pup, dochter 'Mona'. Uiteindelijk, na een probleemloze bevalling, waren er om 8 uur 's morgens 10 pups en lag Pien apetrots haar kroost te voeden en te poetsen. Wat een rijkdom!

Het thema voor de stambomen wordt "toetjes" en daarvoor heb ik al heel leuke en mooie namen. De roepnamen in het nest liggen ook alweer vast... Als we haar eerste zoon dan toch Pino noemen, dan heten de broertjes als snel Bert en Ernie. Voor de dames waren we wat beperkt in de Sesamstraat namen, en bleef het bij Zoe, Cute en Cookie. Maar Winnie en Pooh kunnen natuurlijk ook wel meedoen, en dan hebben we in het kader van de toetjes uiteraard Mona en het als laatst geboren pupje: ons Toetje!

Alle pups wegen tussen de 350 en 450 gram en groeien allemaal al keurig 10% per dag. Alleen kleine Winnie heeft een inhaal race te lopen. Ze kwam op de wereld met slechts 220gram. Ze is wel een sterk en levenslustig pupje, en met wat extra hulp heeft ze in 36 uur al 25% bij haar geboorte gewicht weten te groeien.

De andere honden vinden het ook wel weer machtig mooi; Chanel reageert net als bij de pups van Shanti... ze blijft maar vanachter het hekje gluren, en als ze haar kans schoon ziet glipt ze naar binnen om de kids te bewonderen.
Shanti vindt het maar raar... ze wil wel overal bij zijn, en kan uren naar Pien kijken en geeft af en toe een wijze zucht als de pups onrustig zijn en Pien even wat hulp van mij nodig heeft. Oma Coco doet de marketing bij de visitie, het zijn haar kleinkinderen, en ja ze worden allemaal net zo leuk en lief en mooi als zij.
Vincent kwam wel even kijken, maar nah... da's te klein, niks voor hem.
Babs en Bo-Ghy blijven op veilige afstand in de huiskamer; de bank en het Bo-Ghy-Bed laat je immers niet onbemand achter. En wat gaat er nou boven een zachte slaapplaats met een lekkere kluif?
Muffin vindt het allemaal maar niks. Wie gaat er mee buitenspelen?

de laatste loodjes

We zijn vol spanning aan het aftellen tot Pien haar pups op de wereld zal gaan zetten. Dit is de 18e keer dat er pups geboren gaan worden in huize Youandi, en ik blijf het elke keer weer leuk en spannend vinden. Voor Pien is het de eerste keer, en doordat Pien natuurlijk in het dagelijks leven niet bij mij in de roedel woont, zal het voor mij ook een beetje anders zijn dan dat het bv de laatste keer met Shanti was.
Voor mij is een bevalling iets bijzonders, spannend en 'heel intiems' wat ik samen met de teef intens beleef. Meestal bevallen de dames snachts, en is het dus alleen zij en ik in de werpkist. Samen zuchten, aanmoedigen, belonen, steunen, vertrouwen, helpen.
De rest van de wereld bestaat voor ons dan gewoon even niet.

Pien haar buik is tonnetje rond, en in omvang al 2cm meer dan dat Shanti op het laatst was. Overal voel ik pupjes bewegen en draaien... hoeveel zouden eruit komen?

Vandaag ben ik Pien in etappes aan het uitkammen (ze heeft zoveel vacht, en een beetje minder ondervacht is wel fijn de komende weken) en later vandaag nog even lekker in bad zodat ze straks schoon en fris haar in haar kraambed ligt.
Ze geniet enorm van alle aandacht en laat trots haar buik zien en voelen. Ze waggelt als een eend door de tuin, maar was vanmorgen niet te flauw om toch even de bal af te willen pakken van Muffin! Verder ligt ze het liefst aan mijn voeten (waar ik ook ben) en zoekt graag de lekkerste botjes uit om er vervolgens onder tafel luidruchtig op te gaan liggen kluiven.
Heel relaxed allemaal. Dus we wachten de komende dagen maar gewoon rustig af totdat Pien aangeeft dat de weeen beginnen...

Wandelen

zomaar... in een opwelling kwam het idee naar boven. Ja, eerlijk is eerlijk.. het begon bij de eigenaren van het laatste nest (de Fransozen) die samen gingen wandelen. Al snel borrelde het idee bij mij op om dan ook maar wat andere Youandi boppers uit te nodigen. Maar, met het idee dat ik ivm het aankomende nest over 10 dagen weer aan huis gebonden ben, was het wel kort dag. Dus eind oktober ging de mail eruit, en afgelopen week hadden we de locatie en deelnemers in beeld. Dus vandaag gingen we met 13 Youandi honden wandelen. Helaas moesten enkele baasjes last minute afbellen door de griep, of zware regen (bij hen in de regio.. niet hier in het zonnige zuiden!)

Ik was vorige week al eens in de Maasduinen geweest als verkennings tocht, en vandaag was het dan wel wat minder zonnig, maar daardoor ook minder bezoekers. Hierdoor hadden onze harige modder en zandmonsters minder publiek, en dat is op zo'n moment wel prettig!
De groep bestond uit allemaal familie, en dat was af en toe wel herkenbaar (mama, kijk deze lijkt op onze Kyda... Ja klopt, dat is de dochter van Kyda!)
En ook de ervaringen (lees: streken) van de half broertjes en zusjes konden zo eens mooi worden uitgewisseld :-)

Ik heb genoten! Dit is leuker dan welke kampioens titel dan ook.... Al die pups, nu inmiddels (half-)volwassen honden.... gezinnen waar mijn pups deel van uitmaken, en elke dag plezier ervaren van mijn boppers. Ik ben trots. Ja ik ben heel trots op alle Youandi Honden die hier ooit geboren zijn.

Volgende keer zal ik eerder starten met de planning, en dan zullen er hopelijk nog meer mensen en honden kunnen deelnemen. Dank aan iedereen die er bij was vandaag: ik vond het geweldig dat jullie er waren!

ps, op de nieuws-pagina kan je door-klikken naar het foto album