Ik ontvang inmiddels commentaar over het gebrek aan updates op mijn blog... oke, sorry iedereen heeft gelijk en ik besteed te weinig tijd aan mijn blog.
De afgelopen maanden hakten er nogal in, en soms wordt het allemaal wat veel. Voor sommige mensen is het moeilijk te bevatten, en ik ben niet alledaags in de verwerking van mijn emoties.... Ik probeer mijn leven (weer) op de rit te krijgen. De tranen om Coco vloeien opeens weer dagelijks; mijn god wat mis ik haar. Vincent wordt regelmatig per ongeluk Bo-Ghy genoemd, en de roedel lijkt nog steeds incompleet in mijn ogen. Toen iemand onlangs vroeg hoeveel honden ik heb, moest ik lang nadenken en betrapte ik mezelf erop dat ik 'terugtelde' van 8 naar 6.
Emoties. Ze vreten energie.
Ondertussen is Pooh alweer 5 maanden oud en een heerlijke deugniet. Van haar broertjes en zusjes ontvang ik regelmatig leuke updates en foto's. Ik vind het heerlijk om al die enthousiaste reacties te krijgen!
De Franzozen zijn onlangs 1 jaar geworden, en ik merk dat ik met alle 7 puppy eigenaren regelmatig contact onderhoud en de verjaardags wensen werden op 5 mei ook onderling uitgewisseld. Leuk leuk leuk!
Ik merk dat ik soms verzuim vlot te reageren op hun mails, en dat het soms best veel is om frequent contact te onderhouden met 14 puppy eigenaren. (Want ja, in 2009 zijn er in de 2 nesten 15 pups geboren) Hoe doen al die fokkers met jáárlijks 2, 3 of 4 nesten dat dan in hemelsnaam?
Ondertussen zijn we weer naar een paar shows geweest, en hebben zowel Vincent als Chanel hun Duitse Club kampioen titel, én de Duitse 'VDH' kampioen titel binnen gesleept. (De VDH is net als de Nederlandse raad van Beheer) Beiden hebben ze nu 5 titels, en daar ben ik best een beetje trots op. Ze moeten immers nog 3 jaar worden!
De shows worden tegenwoordig allemaal met de camper bezocht; het is zo relaxed om 'smorgens niet te haasten, maar de avond voorafgaand aan de show al de kilometers te rijden. Alle boppers gaan mee, en niemand hoeft een lange dag alleen thuis te zijn. 's Morgens sta ik niet om 5 uur, maar om 7 uur op. En zo sta ik dan toch om 8 uur fris en uitgeslapen op de show. Zo ook afgelopen week in Dortmund...
Het begon thuis al met regen, regen, regen.... De regenradar liet zien dat het in Dortmund niet regende, en ik besloot dus om 6 uur al te vertrekken. Bij aankomst bleek het inderdaad droog te zijn, maar helaas mocht ik geen parking op bij de Westfalen hallen. Ik had moeten reserveren (had ik niet gedaan vanwege de extreme extra kosten die ze daarvoor wilden doorbelasten) en nu had ik dus pech. Elke parking die ik bezocht, werd door een gestapo parkwachter bewaakt en ik kwam er niet op. Ik mocht wel op een héél-ver-weg-parking gaan staan. (20 minuten lopen van de hallen) Uiteindelijk was ik de parkwachters te slim af, en stond ik op een afgelegen parking slechts 100 meter van de hallen af geparkeerd en kon ik genieten van een rustige avond.
De show was niet echt succesvol, maar wel gezellig. Ach, da's ook wat waard. ;-)
We waren vroeg klaar en het was lekker weer. Het bleek dat mijn parking ontdekt was, en er werd mij 'vriendelijk' verzocht om elders te parkeren. Dus toch maar naar parking C2.... hélemaal ver weg. Daar was wel lekker de ruimte, en Pooh had al snel vrienden gemaakt met wat Border Collies waar ze heerlijk mee kon rennen en keten.
De volgende dag zouden we om 1 uur pas aan de beurt zijn. Ik zag het niet zitten om de trolly met tafel etc dat hele eind mee te sjouwen; Vincent was immers los geborsteld, en een bench is ook niet echt nodig voor mijn manneke. We wandelden dus samen, ik met de borsteltas aan mijn schouder en Vincent met zijn laarzen aan, naar de hal. Deze show hadden we meer succes en tevreden wandelden we na de keuring weer terug. Nadat we alle spulletjes hadden ingepakt wilde ik vertrekken en dan zouden we mooi op tijd weer thuis zijn.
Toen ik de camper startte was er niets aan de hand, maar toen ik weg wilde rijden bleek de Boppermobiel geen touren te maken.... hij rolde stationair 10 meter van de parking af.... en deed verder niets. Oeps...
Stoppen, starten, nogmaals gas geven. Niets.
Nogmaals; niets. In z'n achteruit stationair 10 meter weer terug laten rollen op de parkeerplaats.
De melding op het dashboard gaf een rood lichtje 'EDS'. Volgens het instructie boekje heeft dat te maken met de brandstof inspuiting, en moet je direct- en niet boven de 2500 touren- naar de dealer rijden voor een schone filter. ahum... 2500 touren? Ik ben al blij met 100 touren! Dat is dus niet de oplossing. Ook overleg met mijn slimme broer bracht weinig anders dan de ANWB te bellen.
Na wat omwegen - hoe meld je een belgische camper bij de ANWB aan.... juist door ter plaatse te verzekerings bewijzen door te faxen. Ahum.... nou heb ik wel van álles in mijn camper zitten, maar helaas geen fax- kwam de ADAC. Ik zag me al helemaal afgesleept worden met de honden... oke, ik krijg vervangend vervoer, maar voordat ik dit gezelschap thuis heb....?
De monteur kreeg eerst de slappe lach van de aanblik Vincent en Pooh als bestuurder en bijrijder. Hij vond het geen probleem om met zijn hoofd onder het dashboard Chanel van bovenaf in zijn nek, en Pooh van opzij als supervisors te hebben. De poging om met de computer de storing uit te lezen mislukte hierdoor.... maar toonde hem wel de werkelijke storing.
Meneer ADAC vroeg met een grote lach of ik mijn honden ook wel eens wat te eten gaf...... één van de schatjes had namenlijk de gas kabel doorgeknabbeld. (..)
Voor mij betekende dit eerst ongeloof, toen verbazing, en vervolgens alleen maar de slappe lach. De kabel kon makkelijk hersteld worden, en 10 minuten later reed de Boppermobiel op eigen kracht we de parking af.
Eenmaal op de snelweg kroop Pooh naast me op de stoel en pakte ze een zwart touwtje.... oh... juist. Dat was dus de oplaad kabel van mijn TomTom. Die was ook al gehalveeerd, en ze kwam me even haar troffee tonen, want deze schade had ik nog niet gezien! ;-)
Dank je Pooh.... volgende keer lig je dus toch weer in de bench als je alleen blijft.
Ik laat de honden uit zonder lijn, en heb dan wel wireless internet... maar een wireless camper is toch niet zo'n goed idee!
zaterdag 15 mei 2010
dinsdag 20 april 2010
Vrijheid....blijheid....
Onze eerste vakantie in de Boppermobiel zit erop; in 1 woord samengevat: Super! ..Om toch wat meer inside info te verstrekken zal ik dan toch maar een fatsoenlijk blog over onze reis schrijven, da’s wel zo leuk ;-)
De voorbeidingen stonden in het teken van het afscheid van mijn Bo-Ghy.... zo onverwacht. Wat een impact, wat een verdriet... Wat zou hij het leuk hebben gevonden om weer mee te mogen, en wat had ik me erop verheugd dat we –door de aanschaf van de motorhome- voortaan met z’n állen op vakantie zouden gaan. Niemand hoeft meer uit logeren, ze kunnen nu allemaal mee!!! Doordat hij de laatste vakanties meestal al uit logeren ging, was het gemis tijdens de reis niet zo aanwezig en wen nu ik gefaseerd aan ons afscheid met even zoveel tranen...
Met 6 Boppers vertrok ik; de eerste reisbestemming was Limoges in Frankrijk. Na een tussenstop in de Champagne streek -waarbij helaas ‘s avonds bij aankomst én ‘smorgens bij ons vertrek de caves nog gesloten waren- kwamen we vrijdag avond in Limoges aan. Vincent & Chanel waren voor de CACIB show ingeschreven. Chanel had nog 1 CACIB nodig om ’n titel af te ronden en de Limousin is een geweldige omgeving om vakantie te vieren. Vincent werd beste reu met CAC & CACIB, en Chanel won CACIB met Best of Breed, en was ze met deze overwinning tevens internationaal kampioen!
Onze reis vervolgde daags daarna richting Treignac, waar we een camperplaats aan een bergbeekje troffen. Boven onze verwachting.... dit was pas leuk! De boppers konden los rennen er was plaats genoeg. Op een hectare grond stonden 4 campers verspreid: de honden konden pootje baden, rondjes rennen, lekker lui naast mij in de zon -of onder de camper in de schaduw-gaan liggen waar ze wilden.
De dagen stonden in het teken van zon, rust, wandelen, touren, slapen, lezen en samen genieten. De Limousin is zo mooi en de aangrenzende Dordogne gaf nog meer zon dus werd ook bezocht. Muffin, Shanti en ik hebben onze wandeltochten na een (te lange) rust periode hervat, en af en toe heb ik samen met Muffin wat fietsroutes gedaan. (de fiets was niet voor niets meegenomen toch?) Al met al hebben we heel wat kilometertjes en uurtjes gezweet... en zou je denken dat er héél wat caloriëren verbrand zijn. Helaas, m’n broekriem gaat nog steeds geen gaatje minder :-( Ahum, dat zal waarschijnlijk wel komen door de ruime compensatie van ‘Vin et Fromage’ in de middag.... en vlak het heerlijke boeuf d’Limousin niet uit wat er ‘s avonds gegeten werd. Nou ja, we hebben immers vakantie?
...En dan was het Pooh haar eerste echte vakantie. Natuurlijk al eerder met de camper op pad geweest, maar nu voor het eerst écht... het begon met een bench in de garage voor haar. Veilig tijdens het rijden, en als ik op de show was dan kon ze niets slopen als ze ‘alleen’ in de camper was... Na 2 dagen is de bench maar snel opgevouwen en ligt Pooh’tje tijdens het rijden een grote bopper languit op de ‘Bo-Ghy-Bank’ te slapen en 's nachts ligt ze tussen Muffin en Babs in te snurken. De rest van de vakantie was er ook geen reden om haar in een bench te leggen... Gróóóóóote brave bopper!!!
Doen we nog meer rare dingen tijdens onze vakantie?... oh ja.... ik bestelde elke dag 2 baquette’s. Niet dat ík zoveel stokbrood eet!!! Nee, iedereen die ooit met een OES in France is geweest, weet dat er meer brood dan gemiddeld doorheen gaat; Op elke camperplaats waar we waren, oogden we veel bekijks.(???) 5 brave boppers liggen tijdens het ontbijt (niet-aangelijnd) in een straal van 2 meter om mij heen en 1 klein boppertje ligt daartussen (wel vast, dmv een lange lijn). Deze 6 neuzen liggen te wachten totdat ik mijn ontbijt op heb, en het 2e stokbrood in 6 stukken zal verdelen. (Volgens Muffin is dit echt lekkerder dan welk koekje of kluifje dan ook!)
Tja, en Pooh heeft ook hier weer een stukje opvoeding meegenomen.... De eerste ochtend nam ze blij het (overeenkomstig -maatje -puppy -bekje) stukje stokbrood van me aan. Vol wantrouwen ( ja-ik-ben-natuurlijk-wel-een kleinkind-van-Coco-dus-ik-eet-niet-zo-maar-alles) liet ze het even vallen om het rustig te besnuffelen voordat ze zou besluiten om het op te eten of niet. Jammer dan. Hap-slik-weg. (Met dank aan Muffin). Beteuterd zat de kleine meid te kijken... en ik was bijna in staat om haar snel een ander stukje stokbrood te geven. Toch maar niet gedaan, want ook Pooh moet leren in de roedel te leven... en haar ‘prooi’ voor zichzelf te houden! De les was snel geleerd... de 2e dag liet Pooh zich haar stokbroodje niet meer afpakken, en zocht snel een veilig plekje om haar stukje brood op te peuzelen terwijl niemand het van haar kon afpakken.
Nog wat andere educatieve tips die Pooh heeft opgedaan: nooit denken dat alles wat groen is, gras is..... dat kan je een nat vachtje opleveren! Bij de kikkerpoel in Barlieu dacht ze tijdens een spelletje met de grote Boppers een uitwijk manoeuvre te kunnen maken..... PLONS. (gelukkig was het lekker warm, en was ze zo weer opgedroogd) Of wat dacht je na enkele dagen tóch maar eens te durven grommen tegen Muffin, die jouw stokbroodje denkt te kunnen komen stelen?... FOUT! Als pup moet je nooit tegen de alfa bitch grommen.... net als dat Emily dat voorheen deed, laat Muffin nu duidelijk de huisregels gelden, en moet de familie naar haar luisteren. Streng doch rechtvaardig wordt Pooh zo opgenomen in de roedel...
Daarentegen is Vincent is wel leuk om mee te spelen hoor; hij is net zo’n kleuter als Pooh, en samen kunnen ze als konijnen heen en weer hoppen rondom de meegenomen ballen en knuffelbeesten. Ze spelen tikkie-met-verlos en het is dikke pret als Pooh en Vince samen en knuffel uit elkaars bek willen stelen. Ik zit in de zon te lezen, maar leg graag mijn boek neer om naar dit heerlijk tafereel te kijken: het diepe gegrom vanuit Vincent’s 45 kilo wegende torso, en het kleine grommetje vanuit Pooh haar puppy-lijfje wat uit alle macht probeert om Vincent omver te trekken en het geknor vanuit het varken wat ze samen beiden proberen te veroveren! Gevolg; mijn slappe lach en een overwinning voor Pooh, die vervolgens een ererondje om de camper loopt met haar 'trofee' in haar bek... om vervolgens weer ‘aangevallen’ te worden door Vincent die de 2e ronde wint... etc etc..
Nou ja, dan moest Pooh natuurlijk nog mee over de markten en diverse culturele activiteiten om wat onder de mensen te komen. Poeh poeh.... wat een onzin voor Pooh. Mensen zijn pas leuk als ze knuffelen en roepen: ohhhhhhh très chantil!!!! Dan kan je tegen ze opspringen en laten zien hoe leuk je bent.... verder is het maar saai om aan de riem te lopen.
Enfin, tijdens deze vrijheid-blijheid vakantie zijn we er wel achter gekomen, dat we dus écht zonder problemen met alle Boppers met vakantie kunnen. Op de ‘vrije’camperplaatsen in Frankrijk maakt het niemend wat uit hoeveel mensen of honden je meeneemt, en je komt zo ook nog eens op de mooiste plekjes van la Douce France....
Bij thuiskomst zag ik het trieste bericht dat Fleur (Youandi Flibertygibbet) naar de rainbowbridge is gegaan. Fleur was bijna 15 jaar. Wat een gemis in het gezin na zoveel jaar. Eddy, Anita, Britt en Rick.....dank voor zoveel jaar jullie liefde en goede zorgen voor onze "Fleuremuts". Ik hoop dat de talloze mooie herinneringen aan haar snel een glimlach bij jullie zullen terugbrengen.
Het wordt veel te druk daar aan die rainbow brigde...
zondag 4 april 2010
Bo-Ghy
Voorjaar 1998: hiep hiep hoera, Gini was zwanger!! Zwanger ja, maar helaas maar van 1 pupje. Op 28 Mei 1998 werd hij geboren. Een reu van 300gram.
Gini was een super mama, maar toch groeide hij niet. Hij viel af, en na 2 dagen zat ik bij de dierenarts met een bijna-dood-pupje. Gini’s melk bleek niet goed te zijn, en mijn pupje zou de stille hongerdood sterven. Tevreden met een volle buik, maar sterven door gebrek aan voedingstoffen. Sondes, kunstmatige melk en later flesvoedingen lieten hem weer groeien en zo liep er enkele weken later een vrolijke pup door mijn huiskamer te drentelen.
Hij was ver vóór zijn geboorte al beloofd, en belofte maakt schuld. Dus “Beau” ging bij zijn nieuwe familie wonen toen hij 8 weken was. Tranen...veel dikke tranen om dit kleine manneke dat me zo bezig had gehouden, en een speciaal plekje in mijn hart had veroverd. Hij was de kleinzoon van mijn Balou, die een aantal maanden voor zijn geboorte zo plots was overleden.
Na 2 weken kwam het bericht dat hij zich bezeerd had en mank liep. Nog geen week later zag ik hem. Doodmoe, uitgeput, apathisch. Hij ging met me mee naar een dierenarts, en nadat ik daar de diagnose had gehoord.... bleef hij bij mij. Ik noemde hem Bo-Ghy, naar het olifantje in Emmen wat destijds zijn poot brak. Bo-Ghy betekend “grote man” in India. Balou zijn koosnaampje was “mijn grote man”
Röntgenfoto’s lieten zien dat Bo-Ghy zijn hak afgebroken was. (hoe???) zijn achilles-pees had zijn afgebroken stukje bot omhoog getrokken en zo was het (misvormd) alweer aan elkaar aan het groeien. Het was immers al zeker een week geleden dat hij mank was gaan lopen volgens de familie waar hij die tijd was geweest. Enkele dierenartsen hebben de foto’s bekeken en uiteindelijk werd besloten om het bot niet nogmaals te breken, maar ‘in te gipsen’ en dmv het gips in de juiste positie te gaan laten vergroeien. Dit betekende 6 weken gips (= 3 x gips pootje verversen want Bo-Ghy groeide en daardoor werd zijn gips te klein) en daarna een aantal maanden revalideren. Ik vroeg tijdens de diagnose aan de artsen: “is dit eerlijk? Kan hij ooit nog een gezonde hond worden, die rent en speelt? Of loopt hij zo ook nog zijn heupen kapot? Want als hij geen eerlijke toekomst heeft, dan stoppen we nu...” De artsen gaven me genoeg argumenten en hoop om door te gaan. Dus gingen we door.
Bo-Ghy mocht niet spelen, niet rennen, maar werd liefdevol door Max, Emme, Raggles en Lotte opgenomen in de roedel. Na 6 weken gips, enkele maanden samen ploeteren, revalideren en trainen (bv opnieuw leren lopen op 4 poten) ging de kogel door de kerk: Wat mijn gevoel al lang wist, sprak ik eindelijk uit; Bo-Ghy gaat nooit meer weg. Hij blijft bij ons. Ik moest ondertussen natuurlijk wel gewoon gaan werken en had helemaal geen tijd voor een pup, en dus ging hij naar Oma’s dag opvang... ‘s morgens voor mijn werk bracht ik hem bij mijn moeder, en na mijn werk haalde ik hem weer op. Zij leerde hem spelen met Mistral (zijn neefje, de Briard) en socialiseerde hem zo goed als nog mogelijk was. Bo-Ghy was een vrolijke pup, en was helemaal dol met de pups die 6 maanden later geboren werden. Kleine Coco was zijn “zussie” en samen ontdekte ze de wereld.
Toen hij anderhalf was, ging hij met me mee naar Canada. De vakantie was al geboekt, maar wat moest ik in zo’n mooi land gaan doen zonder hond? Het had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk vloog ‘mijn grote man’ mee naar Toronto. De vlucht ging prima, en wat hebben we samen genoten in al die Provencial parcs!!! We hebben een echte grizzly beer gezien (en zijn er samen voor gevlucht!), hebben vele mijlen afgelegd en we zijn door veel Jappanners op de foto gezet bij de Niagara falls.
Bijna 2 jaar oud, na veel spiertraining dmv fietsen en boswandelingen in de Drunense Duinen was er bijna niets meer van die gebroken poot te zien. Wat wel opviel is dat bij zware belasting er blijkbaar iets knel zat in Bo-Ghy zijn rug. Tijdens een vakantie op Texel merkte ik het voor het eerst, en later kwam het te pas en te onpas terug. Hij kon het plots uitgillen van de pijn, en verkrampt blijven staan. Met wat massage en aanmoediging kon hij zich weer wat bewegen, waarna het langzaam wegtrok. Onderzoek met contrast foto’s leerde ons dat Bo-Ghy’s rug zwaar beschadigd was. Zijn rugwervels vertoonde vreemde misvormingen die slechts door externe invloeden hadden kunnen ontstaan. De gebroken achterpoot was destijds al een raadsel..... (hoeveel geweld was daarvoor nodig?) en dit letsel pastte wel in het plaatje....
Bo-Ghy had in het dagelijks leven nergens last van, en was gewoon mijn Bo-Ghy-man. Ik liet hem toch maar röntgenen op zijn heupen, en dit bleek perfect te zijn. Al de ellende met zijn poot had dus geen nadelig effect te hebben gehad, en ondertussen groeide zijn vacht lekker door en werd hij wel een jonge god om te zien :-)
Dus toch maar eens ingeschreven op een show....en tja, het bloed gaat waar het niet gaan kan; we startte een gigantisch succesvolle showcarriere! Bo-Ghy werd mijn eerste kampioen, en won maar liefst 6 internationale kampioenstitels. Hij werd vader van mijn Babsje (ook een éénling) en daarna bij Mark en Roosmarie (Sweet Expression’s) vader van 2 nesten van 9 pups. (Wat was ik trots!!!!!!! ) Ook hier thuis, en bij andere kennels gaf hij geweldige pups. Na de brand in 2004 besloot ik Coco toch nog maar eens door Bo-Ghy te laten dekken, want om nu midden in de verbouwing weer naar de UK te rijden naar een dek reu ...dat was me net ff te veel. Het ‘Champagne nest’ werd in Maart 2005 geboren, en ohh wat lijken Dom Perignon (Jack), Laurent Perrier (Diesel) en Moët & Chandon (Shanti) toch veel op hun papa... en Shanti brak alle records :-)
Bo-Ghy stopte uiteindelijk met showen en mocht van zijn oude dag genieten; In ons nieuwe huis bleek hij eindelijk te kunnen ontspannen zonder zijn roedel tegen de vervelende buurhonden te moeten verdedigen. Hij kwam steeds lekkerder in zijn vel te zitten, en zeker sinds ik zijn dikke bontjas eraf ging halen was hij helemaal in zijn nopjes. Hij gedroeg zich als een jonge jolige hond. Speelde met de jonge honden, daagde ze uit en rende door de tuin.
“Op vakantie gaan” is het beste uitje; met de auto mee, maakt niet uit hoe lang het duurt. En samen op de camping is altijd dikke pret. Of samen naar een show: genieten van de reis, en in de caravan (en zeker de laatste keren in de motorhome!) is het altijd dikke pret op de Bo-Ghy-Bank!
Bo-Ghy was samen met Coco als een constante factor gewoon altijd bij me. Toen Coco in December plotseling overleed kwamen zijn rugklachten direct terug. Hij kon niet gaan liggen zonder te gillen van de pijn, en alle bewegingen bleken hem vreselijk te kwellen. Met pijnstillers kregen we het snel onder controle maar helemaal de oude werd hij toch niet meer. Was het de leeftijd, of toch zijn rug die hem parten speelde? Soms ging het prima, en zomaar was het weer foute boel. Afgelopen week ging het steeds slechter, en vandaag kon hij helemaal niet meer opstaan. Bo-Ghy heeft pijn...heel veel pijn.
Dierenarts, diagnose en een besluit nemen, Bo-Ghy verdiend alleen het beste. Bo-Ghy verdiend geen pijn. Dag manneke... nooit meer stress, nooit meer pijn. Mijn lieve Bo-Ghy man.
Gini was een super mama, maar toch groeide hij niet. Hij viel af, en na 2 dagen zat ik bij de dierenarts met een bijna-dood-pupje. Gini’s melk bleek niet goed te zijn, en mijn pupje zou de stille hongerdood sterven. Tevreden met een volle buik, maar sterven door gebrek aan voedingstoffen. Sondes, kunstmatige melk en later flesvoedingen lieten hem weer groeien en zo liep er enkele weken later een vrolijke pup door mijn huiskamer te drentelen.
Hij was ver vóór zijn geboorte al beloofd, en belofte maakt schuld. Dus “Beau” ging bij zijn nieuwe familie wonen toen hij 8 weken was. Tranen...veel dikke tranen om dit kleine manneke dat me zo bezig had gehouden, en een speciaal plekje in mijn hart had veroverd. Hij was de kleinzoon van mijn Balou, die een aantal maanden voor zijn geboorte zo plots was overleden.
Na 2 weken kwam het bericht dat hij zich bezeerd had en mank liep. Nog geen week later zag ik hem. Doodmoe, uitgeput, apathisch. Hij ging met me mee naar een dierenarts, en nadat ik daar de diagnose had gehoord.... bleef hij bij mij. Ik noemde hem Bo-Ghy, naar het olifantje in Emmen wat destijds zijn poot brak. Bo-Ghy betekend “grote man” in India. Balou zijn koosnaampje was “mijn grote man”
Röntgenfoto’s lieten zien dat Bo-Ghy zijn hak afgebroken was. (hoe???) zijn achilles-pees had zijn afgebroken stukje bot omhoog getrokken en zo was het (misvormd) alweer aan elkaar aan het groeien. Het was immers al zeker een week geleden dat hij mank was gaan lopen volgens de familie waar hij die tijd was geweest. Enkele dierenartsen hebben de foto’s bekeken en uiteindelijk werd besloten om het bot niet nogmaals te breken, maar ‘in te gipsen’ en dmv het gips in de juiste positie te gaan laten vergroeien. Dit betekende 6 weken gips (= 3 x gips pootje verversen want Bo-Ghy groeide en daardoor werd zijn gips te klein) en daarna een aantal maanden revalideren. Ik vroeg tijdens de diagnose aan de artsen: “is dit eerlijk? Kan hij ooit nog een gezonde hond worden, die rent en speelt? Of loopt hij zo ook nog zijn heupen kapot? Want als hij geen eerlijke toekomst heeft, dan stoppen we nu...” De artsen gaven me genoeg argumenten en hoop om door te gaan. Dus gingen we door.
Bo-Ghy mocht niet spelen, niet rennen, maar werd liefdevol door Max, Emme, Raggles en Lotte opgenomen in de roedel. Na 6 weken gips, enkele maanden samen ploeteren, revalideren en trainen (bv opnieuw leren lopen op 4 poten) ging de kogel door de kerk: Wat mijn gevoel al lang wist, sprak ik eindelijk uit; Bo-Ghy gaat nooit meer weg. Hij blijft bij ons. Ik moest ondertussen natuurlijk wel gewoon gaan werken en had helemaal geen tijd voor een pup, en dus ging hij naar Oma’s dag opvang... ‘s morgens voor mijn werk bracht ik hem bij mijn moeder, en na mijn werk haalde ik hem weer op. Zij leerde hem spelen met Mistral (zijn neefje, de Briard) en socialiseerde hem zo goed als nog mogelijk was. Bo-Ghy was een vrolijke pup, en was helemaal dol met de pups die 6 maanden later geboren werden. Kleine Coco was zijn “zussie” en samen ontdekte ze de wereld.
Toen hij anderhalf was, ging hij met me mee naar Canada. De vakantie was al geboekt, maar wat moest ik in zo’n mooi land gaan doen zonder hond? Het had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk vloog ‘mijn grote man’ mee naar Toronto. De vlucht ging prima, en wat hebben we samen genoten in al die Provencial parcs!!! We hebben een echte grizzly beer gezien (en zijn er samen voor gevlucht!), hebben vele mijlen afgelegd en we zijn door veel Jappanners op de foto gezet bij de Niagara falls.
Bijna 2 jaar oud, na veel spiertraining dmv fietsen en boswandelingen in de Drunense Duinen was er bijna niets meer van die gebroken poot te zien. Wat wel opviel is dat bij zware belasting er blijkbaar iets knel zat in Bo-Ghy zijn rug. Tijdens een vakantie op Texel merkte ik het voor het eerst, en later kwam het te pas en te onpas terug. Hij kon het plots uitgillen van de pijn, en verkrampt blijven staan. Met wat massage en aanmoediging kon hij zich weer wat bewegen, waarna het langzaam wegtrok. Onderzoek met contrast foto’s leerde ons dat Bo-Ghy’s rug zwaar beschadigd was. Zijn rugwervels vertoonde vreemde misvormingen die slechts door externe invloeden hadden kunnen ontstaan. De gebroken achterpoot was destijds al een raadsel..... (hoeveel geweld was daarvoor nodig?) en dit letsel pastte wel in het plaatje....
Bo-Ghy had in het dagelijks leven nergens last van, en was gewoon mijn Bo-Ghy-man. Ik liet hem toch maar röntgenen op zijn heupen, en dit bleek perfect te zijn. Al de ellende met zijn poot had dus geen nadelig effect te hebben gehad, en ondertussen groeide zijn vacht lekker door en werd hij wel een jonge god om te zien :-)
Dus toch maar eens ingeschreven op een show....en tja, het bloed gaat waar het niet gaan kan; we startte een gigantisch succesvolle showcarriere! Bo-Ghy werd mijn eerste kampioen, en won maar liefst 6 internationale kampioenstitels. Hij werd vader van mijn Babsje (ook een éénling) en daarna bij Mark en Roosmarie (Sweet Expression’s) vader van 2 nesten van 9 pups. (Wat was ik trots!!!!!!! ) Ook hier thuis, en bij andere kennels gaf hij geweldige pups. Na de brand in 2004 besloot ik Coco toch nog maar eens door Bo-Ghy te laten dekken, want om nu midden in de verbouwing weer naar de UK te rijden naar een dek reu ...dat was me net ff te veel. Het ‘Champagne nest’ werd in Maart 2005 geboren, en ohh wat lijken Dom Perignon (Jack), Laurent Perrier (Diesel) en Moët & Chandon (Shanti) toch veel op hun papa... en Shanti brak alle records :-)
Bo-Ghy stopte uiteindelijk met showen en mocht van zijn oude dag genieten; In ons nieuwe huis bleek hij eindelijk te kunnen ontspannen zonder zijn roedel tegen de vervelende buurhonden te moeten verdedigen. Hij kwam steeds lekkerder in zijn vel te zitten, en zeker sinds ik zijn dikke bontjas eraf ging halen was hij helemaal in zijn nopjes. Hij gedroeg zich als een jonge jolige hond. Speelde met de jonge honden, daagde ze uit en rende door de tuin.
“Op vakantie gaan” is het beste uitje; met de auto mee, maakt niet uit hoe lang het duurt. En samen op de camping is altijd dikke pret. Of samen naar een show: genieten van de reis, en in de caravan (en zeker de laatste keren in de motorhome!) is het altijd dikke pret op de Bo-Ghy-Bank!
Bo-Ghy was samen met Coco als een constante factor gewoon altijd bij me. Toen Coco in December plotseling overleed kwamen zijn rugklachten direct terug. Hij kon niet gaan liggen zonder te gillen van de pijn, en alle bewegingen bleken hem vreselijk te kwellen. Met pijnstillers kregen we het snel onder controle maar helemaal de oude werd hij toch niet meer. Was het de leeftijd, of toch zijn rug die hem parten speelde? Soms ging het prima, en zomaar was het weer foute boel. Afgelopen week ging het steeds slechter, en vandaag kon hij helemaal niet meer opstaan. Bo-Ghy heeft pijn...heel veel pijn.
Dierenarts, diagnose en een besluit nemen, Bo-Ghy verdiend alleen het beste. Bo-Ghy verdiend geen pijn. Dag manneke... nooit meer stress, nooit meer pijn. Mijn lieve Bo-Ghy man.
donderdag 18 maart 2010
Poeh Poeh...
Zo daar zijn we weer... eigenlijk is het wel rustig in villa kakelbond, en loopt alles rustig. Werk is gewoon werk... en ookal zijn we druk met de laatste loodjes mbt de transitie van een maatschappij van veerbootjes af te ronden... het is leuk druk en de dagen zijn prettig gevuld. Ook in onze (IT) sector is het bar.. dus ondertussen ben ik druk aan het 'netwerken' en op zoek naar een nieuwe klus binnen ons bedrijf. Gelukkig heb ik een paar opportunities lopen, en zal er binnen 2 weken wel meer bekend worden over wat ik het komende jaar ga doen.
Ik merk dat ik weer een beetje in een normaal leef-ritme kom, en dat ik zelfs de energie weer heb om zomaar, na een jaar, weer zin heb om de verbouwing op te pakken. Lene komt volgende week over uit Zweden, dus moest ik de logeerkamer maar eens in orde gaan maken.
Er moesten nog 'slechts' 2 muren en een plafond geplaatst en geplamuurd worden... daarnaast natuurlijk de westmuur stucken (nog nooit eerder gedaan, leek me ook wel eens leuk om te doen) en daarna uiteraard nog schilderen en de deur afhangen.
Met hulp van Pooh gaat dit natuurlijk allemaal op rolletjes... zo ben ik continue mijn rolmaat kwijt; die kan ik op de rommelzolder terugvinden, op het oud matras waar Pooh haar loopgraaf heeft gelocaliseerd. Ze kan alles gebruiken, en neemt alles mee daarnaar toe. Afteken potlood, rolmaat, en natuurlijk de afval houtjes en alles wat maar in een puppy bekje past. Ik denk dat ik haar de komende week tijdens het schilderen toch maar even ergens anders laat spelen... Ongeveer 2x per avond dat we bezig zijn krijgt ze de Danoontje-power-kriebels.... Ken je die reclame van die kids die een survival baan bouwen in hun huis? Dat is dus ongeveer zoals Pooh over mijn zolder, onder rommel, over dozen, tussen de kerstballen, rond de ladder en via de vuile- door naar de schone was en vice versa kan racen. Ze heeft de grootste lol in haar uppie, en als er een grote bopper ook toevallig boven is, dan is die ook de klos in het parcour. Ongelovelijk met hoeveel vaart en souplesse ze de hindernisbaan afwerkt! (en mij de slappe lach bezorgt)
Tot haar vaste gewoontes hoort nu toch ook echt wel het klimmen. Mijn kleine aapje zit al enige weken niet meer in een puppy ren waar ze uit kan klimmen, maar ze probeert nu in de kennel panelen en zelfs buiten in de schutting te klimmen (helaas, zonder succes aangezien er geen dwars spijlen/ balkjes zijn)
De deur naar boven kan niet open staan, of madam rent de trap op (om vervolgens haar Danoontje-power-tour te doen) De trap áf is ook geen probleem hoor... kan gewoon in het parcour worden ingelast.
De deur naar boven zit dus stevig dicht, en als ik naar boven loop dan draag ik haar maar uit voorzorg mee.
Tijd om te eten heeft ze doorgaans niet.. met als gevolg dat ze maar een ukkepukje is. In strijd met al mijn goede voornemens -en voorschriften aan puppy eigenaren- heb ik haar nu maar op vleesvoeding staan.
Pooh vindt het heerlijk en staat inmiddels te springen als ze ook maar enigzins denkt dat ze eten krijgt. Denkt ja... want ook als ze eten wil, maar het nog geen etenstijd is, staat ze vrolijk te jumpen in de keuken voor de koelkast.
Haar beste trucje is nog wel het feit dat als ik haar roep, ik in mijn handen klap om haar te lokken om te komen. Hoeft helemaal niet, want ze komt toch wel. Maar inmiddels hebben we samen de lol, dat als ik in mijn handen klap, rent zij naar me toe en spingt in mijn armen. Dikke pret, die gevolgt wordt door een kus op haar neus en een tong over mijn wang. Ik vraag me af hoe we dit gaan doen als ze wat groter wordt.. we blijven oefenen... en wellicht kunnen we het ook nog als ze 30 kilo weegt? ;-)
Nou ja, wat doet de kleine aap nog meer? Tja.... mij laten lachen... héél hard laten lachen. Elke dag. Met haar innemende persoonlijkheid en mooie ogen pakt ze iedereen in. Ze kan zich vol overgave op schoot nestelen voor een intense knuffel en in diepe slaap vallen. Ze draait mee in het ritme, en past zich zo makkelijk aan.
Haar nieuwste truc is dat ze nu ook bij Vincent en Chanel buiten op de picknick tafel stapt en de 3 kleine kleuters samen naar het fietspad langs onze tuin staren.... wie weet komt daar wel wat leuks voorbij. Je wilt immers niets missen?
Ik merk dat ik weer een beetje in een normaal leef-ritme kom, en dat ik zelfs de energie weer heb om zomaar, na een jaar, weer zin heb om de verbouwing op te pakken. Lene komt volgende week over uit Zweden, dus moest ik de logeerkamer maar eens in orde gaan maken.
Er moesten nog 'slechts' 2 muren en een plafond geplaatst en geplamuurd worden... daarnaast natuurlijk de westmuur stucken (nog nooit eerder gedaan, leek me ook wel eens leuk om te doen) en daarna uiteraard nog schilderen en de deur afhangen.
Met hulp van Pooh gaat dit natuurlijk allemaal op rolletjes... zo ben ik continue mijn rolmaat kwijt; die kan ik op de rommelzolder terugvinden, op het oud matras waar Pooh haar loopgraaf heeft gelocaliseerd. Ze kan alles gebruiken, en neemt alles mee daarnaar toe. Afteken potlood, rolmaat, en natuurlijk de afval houtjes en alles wat maar in een puppy bekje past. Ik denk dat ik haar de komende week tijdens het schilderen toch maar even ergens anders laat spelen... Ongeveer 2x per avond dat we bezig zijn krijgt ze de Danoontje-power-kriebels.... Ken je die reclame van die kids die een survival baan bouwen in hun huis? Dat is dus ongeveer zoals Pooh over mijn zolder, onder rommel, over dozen, tussen de kerstballen, rond de ladder en via de vuile- door naar de schone was en vice versa kan racen. Ze heeft de grootste lol in haar uppie, en als er een grote bopper ook toevallig boven is, dan is die ook de klos in het parcour. Ongelovelijk met hoeveel vaart en souplesse ze de hindernisbaan afwerkt! (en mij de slappe lach bezorgt)
Tot haar vaste gewoontes hoort nu toch ook echt wel het klimmen. Mijn kleine aapje zit al enige weken niet meer in een puppy ren waar ze uit kan klimmen, maar ze probeert nu in de kennel panelen en zelfs buiten in de schutting te klimmen (helaas, zonder succes aangezien er geen dwars spijlen/ balkjes zijn)
De deur naar boven kan niet open staan, of madam rent de trap op (om vervolgens haar Danoontje-power-tour te doen) De trap áf is ook geen probleem hoor... kan gewoon in het parcour worden ingelast.
De deur naar boven zit dus stevig dicht, en als ik naar boven loop dan draag ik haar maar uit voorzorg mee.
Tijd om te eten heeft ze doorgaans niet.. met als gevolg dat ze maar een ukkepukje is. In strijd met al mijn goede voornemens -en voorschriften aan puppy eigenaren- heb ik haar nu maar op vleesvoeding staan.
Pooh vindt het heerlijk en staat inmiddels te springen als ze ook maar enigzins denkt dat ze eten krijgt. Denkt ja... want ook als ze eten wil, maar het nog geen etenstijd is, staat ze vrolijk te jumpen in de keuken voor de koelkast.
Haar beste trucje is nog wel het feit dat als ik haar roep, ik in mijn handen klap om haar te lokken om te komen. Hoeft helemaal niet, want ze komt toch wel. Maar inmiddels hebben we samen de lol, dat als ik in mijn handen klap, rent zij naar me toe en spingt in mijn armen. Dikke pret, die gevolgt wordt door een kus op haar neus en een tong over mijn wang. Ik vraag me af hoe we dit gaan doen als ze wat groter wordt.. we blijven oefenen... en wellicht kunnen we het ook nog als ze 30 kilo weegt? ;-)
Nou ja, wat doet de kleine aap nog meer? Tja.... mij laten lachen... héél hard laten lachen. Elke dag. Met haar innemende persoonlijkheid en mooie ogen pakt ze iedereen in. Ze kan zich vol overgave op schoot nestelen voor een intense knuffel en in diepe slaap vallen. Ze draait mee in het ritme, en past zich zo makkelijk aan.
Haar nieuwste truc is dat ze nu ook bij Vincent en Chanel buiten op de picknick tafel stapt en de 3 kleine kleuters samen naar het fietspad langs onze tuin staren.... wie weet komt daar wel wat leuks voorbij. Je wilt immers niets missen?
zondag 21 februari 2010
Bopper Mobiel
We hebben hem... Hij staat op de speelplaats, en ohhhh wat ben ik blij en trots. De Bopper mobiel is nu echt een feit. Hij is van mij.. en er is een wens in vervulling gegaan. Tijdens de zoektocht naar een camper die aan al mijn eisen moest voldoen, stuitte ik -eigenlijk een beetje bij toeval- op dit exemplaar. Bij het binnen komen hadden we een "walk-'n-fridge" effect... whoehaaaaaaa... dit is um!!!
Enfin, na wat voor en tegenspoed, staat hij nu dan echt op mijn speelplaats. Ik krijg de glimlach niet van mijn gezicht, en de boppers vinden hem hélemaal geweldig!
Afgelopen dagen heb ik besteed aan het ontdekken van alle snufjes, het overhevelen van de inventaris uit de sleurhut, en het creeren van de mooiste garage (achter ruimte voor de honden) met dubbele bodem inclusief anti-slip vloer. De garage vloer is nu op gelijke hoogte van mijn leefruimte, en ze lopen dus zonder enig obstakel in en uit naar het woongedeelte. Onder hun anti-slip vloertje kan ik de bench, trimtafel en ander campeer gerij opbergen, en boven hun plafond is mijn bedje gespreid. Multi functionele ruimte dus :-)
Nu zijn ze altijd gewend om gewoon in de Laguna te reizen, en als we met sleurhut weg gingen was dat dikke pret. Ze wisten dat we wat leuks gingen doen, en ookal lagen ze dan enkele uren met z'n zevenen als sardientjes samen in de achterbak of op de achterbank.. ze vonden het prima en stapten altijd graag in.
Ik was nou wel erg benieuwd hoe ze het zouden vinden als ze los in de camper zouden liggen... en ons 'huis' plotseling zou gaan bewegen..
Dus dat hebben we gisteren getest. Gisteren een mooi ritje van 20 km naar Arcen gepland, om de camper aan mijn grote broer te laten zien. (2 broers waren al meegeweest met uitzoeken, testen en onderhandelen, maar mijn 3e broer was nog erg nieuwsgierig naar de nieuwste familie aankoop) Voor mij tevens een goede gelegenheid om te checken of mijn kastjes goed waren ingeruimd en of de kopjes, glazen etc niet te veel zouden rammelen en klapperen tijdens het rijden. (in een sleurhut hoor je daar niets van.... nu wel!)
Kleine Pooh heeft voorlopig nog haar eigen stekje in de garage, waar ik voor haar tijdelijk een bench heb geplaatst. Babs vond het zo knus, dat ze graag naast de bench in dit fantastische "hol" ging liggen. Uiteraard heb ik wel een lampje voor de dames aangelaten, en vanuit de bench kon Pooh de camper in kijken en zo hielden we samen af en toe contact.
Bo-Ghy vindt vanaf het eerste moment de cabine wel machtig interessant; hij perst zich onder het dashboard, en ligt graag voor de bij-rijder stoel. Vincent had het zij bankje uitgekozen, waar hij prins heerlijk op ging liggen. Beetje jammer dat hij er in de eerste bocht al vanaf donderde.. en hoogst verontwaardigd is hij vervolgens naast me komen zitten, tussen de 2 stoelen in. Helaas is daardoor de handrem niet meer te bereiken voor mij.. want daar zit 45 kilo Vincent bovenop.
Chanel kroop dicht tegen Vincent aan... dichtbij d'r broertje is het altijd goed. Shanti en Muffin konden niet zo goed besluiten of ze nu in de garage of voorin wilden liggen... en hebben zich ergens in het midden gesettled.
Eenmaal op de snelweg waren ze allemaal al in een diepe slaap... Als ik honden-gedachtes kon lezen, had ik waarschijnlijk de wens gezien om door te rijden naar Zuid Frankrijk.... De familie lag prima, en tijd speelt geen rol. (hun wens gaat over 6 weken wel in vervulling hoor)
In Arcen aangekomen wilde iedereen de camper zien, en tja... met 7 honden in de camper, wordt het wat vol als daar óók nog 6 mensen bij naar binnen willen. De honden dus even naar buiten, en de mensen naar binnen. Op mijn commando "allemaal binnen komen" kwamen ze één voor één weer via het opstapje binnen hoppen en gingen ergens liggen.
Op de terugweg vond iedereen weer snel zijn eigen plekje, alleen had Muffin nu het zijbankje uitgekozen. Muffin zou Muffin niet zijn, als dat voor haar de ideale ligplaats was... en zelfs op rotondes ligt ze relaxed op haar bankje zonder er vanaf te rollen.
De test is dus gelukt.... en volgende week gaan we echt op pad. Dan gaan we naar de show in Rheinberg, en dan gaan we er ook in slapen... wat een fun!!! Ik kijk er nu al naar uit... en als ik de honden gedachtes zo een beetje kan volgen.... delen we die fun wel.
Enfin, na wat voor en tegenspoed, staat hij nu dan echt op mijn speelplaats. Ik krijg de glimlach niet van mijn gezicht, en de boppers vinden hem hélemaal geweldig!
Uiteraard kennen we in de omgeving van buren, vrienden en hondenvolk 2 soorten reacties: de één vindt het geweldig en is blij voor mij. De anderen vragen zich slechts af "waar doet ze het van?". Nu hoop ik dat de laatste groep het antwoord nooit zal raden, zodat ze zich nog lange tijd groen en geel zullen ergeren en zichzelf deze vraag blijven stellen, terwijl ik geniet van mijn Bopper Mobiel.
Afgelopen dagen heb ik besteed aan het ontdekken van alle snufjes, het overhevelen van de inventaris uit de sleurhut, en het creeren van de mooiste garage (achter ruimte voor de honden) met dubbele bodem inclusief anti-slip vloer. De garage vloer is nu op gelijke hoogte van mijn leefruimte, en ze lopen dus zonder enig obstakel in en uit naar het woongedeelte. Onder hun anti-slip vloertje kan ik de bench, trimtafel en ander campeer gerij opbergen, en boven hun plafond is mijn bedje gespreid. Multi functionele ruimte dus :-)
Ik was nou wel erg benieuwd hoe ze het zouden vinden als ze los in de camper zouden liggen... en ons 'huis' plotseling zou gaan bewegen..
Dus dat hebben we gisteren getest. Gisteren een mooi ritje van 20 km naar Arcen gepland, om de camper aan mijn grote broer te laten zien. (2 broers waren al meegeweest met uitzoeken, testen en onderhandelen, maar mijn 3e broer was nog erg nieuwsgierig naar de nieuwste familie aankoop) Voor mij tevens een goede gelegenheid om te checken of mijn kastjes goed waren ingeruimd en of de kopjes, glazen etc niet te veel zouden rammelen en klapperen tijdens het rijden. (in een sleurhut hoor je daar niets van.... nu wel!)
Kleine Pooh heeft voorlopig nog haar eigen stekje in de garage, waar ik voor haar tijdelijk een bench heb geplaatst. Babs vond het zo knus, dat ze graag naast de bench in dit fantastische "hol" ging liggen. Uiteraard heb ik wel een lampje voor de dames aangelaten, en vanuit de bench kon Pooh de camper in kijken en zo hielden we samen af en toe contact.
Bo-Ghy vindt vanaf het eerste moment de cabine wel machtig interessant; hij perst zich onder het dashboard, en ligt graag voor de bij-rijder stoel. Vincent had het zij bankje uitgekozen, waar hij prins heerlijk op ging liggen. Beetje jammer dat hij er in de eerste bocht al vanaf donderde.. en hoogst verontwaardigd is hij vervolgens naast me komen zitten, tussen de 2 stoelen in. Helaas is daardoor de handrem niet meer te bereiken voor mij.. want daar zit 45 kilo Vincent bovenop.
Chanel kroop dicht tegen Vincent aan... dichtbij d'r broertje is het altijd goed. Shanti en Muffin konden niet zo goed besluiten of ze nu in de garage of voorin wilden liggen... en hebben zich ergens in het midden gesettled.
Eenmaal op de snelweg waren ze allemaal al in een diepe slaap... Als ik honden-gedachtes kon lezen, had ik waarschijnlijk de wens gezien om door te rijden naar Zuid Frankrijk.... De familie lag prima, en tijd speelt geen rol. (hun wens gaat over 6 weken wel in vervulling hoor)
In Arcen aangekomen wilde iedereen de camper zien, en tja... met 7 honden in de camper, wordt het wat vol als daar óók nog 6 mensen bij naar binnen willen. De honden dus even naar buiten, en de mensen naar binnen. Op mijn commando "allemaal binnen komen" kwamen ze één voor één weer via het opstapje binnen hoppen en gingen ergens liggen.
Op de terugweg vond iedereen weer snel zijn eigen plekje, alleen had Muffin nu het zijbankje uitgekozen. Muffin zou Muffin niet zijn, als dat voor haar de ideale ligplaats was... en zelfs op rotondes ligt ze relaxed op haar bankje zonder er vanaf te rollen.
De test is dus gelukt.... en volgende week gaan we echt op pad. Dan gaan we naar de show in Rheinberg, en dan gaan we er ook in slapen... wat een fun!!! Ik kijk er nu al naar uit... en als ik de honden gedachtes zo een beetje kan volgen.... delen we die fun wel.
zaterdag 13 februari 2010
Jonge pups.. oude pups...
Alle pups uit het laatste nest hebben hun draai gevonden. Ik vind regelmatig de meest leuke foto's en enthousiaste verhalen in mijn mailbox. Diverse eigenaren laten zelfs weten dat ze ervan overtuigd zijn echt de leukste pup uit het nest te hebben. Dat kan natuurlijk helemaal niet.... want die heb ik!! :-)
Pooh draait inmiddels lekker mee in het ritme, en weet precies wat ze wel of niet kan doen. Veel respect voor Bo-Ghy, en de oude man vooral niet wakker maken. Muffin is nog een twijfel geval, want die is wel erg lollig en kan hard lopen.... maar als je net zo gek doet, wordt je toch even op de plaats gewezen. Shanti is om in te bijten, en in de vacht te hangen. Vincent is om kluiven en speeltjes mee te delen en te keten (vooral met veel lawaai). Chanel is leuk om mee te spelen, maar zonder speelgoed want dan wordt ze een kattekop. Babs knort en moet je met rust laten. Alhoewel... dat knorren is wel lollig, en meer gebeurd er toch niet.
Een puppy ren is om uit te klimmen, en inmiddels kan Pooh ook achteruit naar beneden als ik haar zie klauteren en "NEE" zeg. Het ziet er niet uit... maar het is wel lollig. Ook de trap is geen probleem voor de kleine aap; gisteren stond ze opeens achter me op de 9e tree toen ik naar boven liep.
haar bijnaam is dus al "Apie-Aap" (nu gaat mijn moeder heel hard lachen, want zo heette mijn knuffel aap, die ik als kind had)
Tja, pups.... met al die leuke verhalen, komen er na 13 jaar ook de trieste verhalen. Afgelopen week kwam het bericht dat Boris op 13,5 jarige leeftijd thuis is ingeslapen. Boris is 7 jaar geleden herplaatst (zie blog 24-6-2009) en is de laatste van 7 reuen uit het nest van Emily en Fred. 5 van de 7 jongens hebben de leeftijd van 12 jaar gehaald, waarvan 2 zelfs 13 jaar. Als ik zo eens op internet kijk, schijnt dat helaas niet bij alle fokkers normaal te zijn. Ook van puppy kopers hoor ik regelmatig dat hun vorige hond niet ouder dan 9 of 10 is geworden. Ik vraag me dan toch af wat er mis is met ons ras... Als we de uitschieters naar boven en naar beneden niet mee tellen (zoals dat hoort bij correcte statistieken) is 12 jaar toch een normale leeftijd, waar ik bij mijn honden nog steeds van uit ga.
Maar als we dan toch even over de uitschieters willen spreken.... Onze Fleur (Youandi Flibbertygibbet) heeft inmiddels de leeftijd van haar mama Emily overtroffen. Hopelijk kunnen we in mei haar 15e verjaardag vieren!
Pooh draait inmiddels lekker mee in het ritme, en weet precies wat ze wel of niet kan doen. Veel respect voor Bo-Ghy, en de oude man vooral niet wakker maken. Muffin is nog een twijfel geval, want die is wel erg lollig en kan hard lopen.... maar als je net zo gek doet, wordt je toch even op de plaats gewezen. Shanti is om in te bijten, en in de vacht te hangen. Vincent is om kluiven en speeltjes mee te delen en te keten (vooral met veel lawaai). Chanel is leuk om mee te spelen, maar zonder speelgoed want dan wordt ze een kattekop. Babs knort en moet je met rust laten. Alhoewel... dat knorren is wel lollig, en meer gebeurd er toch niet.
Een puppy ren is om uit te klimmen, en inmiddels kan Pooh ook achteruit naar beneden als ik haar zie klauteren en "NEE" zeg. Het ziet er niet uit... maar het is wel lollig. Ook de trap is geen probleem voor de kleine aap; gisteren stond ze opeens achter me op de 9e tree toen ik naar boven liep.
haar bijnaam is dus al "Apie-Aap" (nu gaat mijn moeder heel hard lachen, want zo heette mijn knuffel aap, die ik als kind had)
Tja, pups.... met al die leuke verhalen, komen er na 13 jaar ook de trieste verhalen. Afgelopen week kwam het bericht dat Boris op 13,5 jarige leeftijd thuis is ingeslapen. Boris is 7 jaar geleden herplaatst (zie blog 24-6-2009) en is de laatste van 7 reuen uit het nest van Emily en Fred. 5 van de 7 jongens hebben de leeftijd van 12 jaar gehaald, waarvan 2 zelfs 13 jaar. Als ik zo eens op internet kijk, schijnt dat helaas niet bij alle fokkers normaal te zijn. Ook van puppy kopers hoor ik regelmatig dat hun vorige hond niet ouder dan 9 of 10 is geworden. Ik vraag me dan toch af wat er mis is met ons ras... Als we de uitschieters naar boven en naar beneden niet mee tellen (zoals dat hoort bij correcte statistieken) is 12 jaar toch een normale leeftijd, waar ik bij mijn honden nog steeds van uit ga.
Maar als we dan toch even over de uitschieters willen spreken.... Onze Fleur (Youandi Flibbertygibbet) heeft inmiddels de leeftijd van haar mama Emily overtroffen. Hopelijk kunnen we in mei haar 15e verjaardag vieren!
maandag 1 februari 2010
Dagboek van Muffin
Ja hoor, daar gaat ie weer... 3 keer in de rondte en nog maar een keer! Die achtbaan gaat maar door. Afgelopen week heeft Muffin de gemoederen goed bezig gehouden. Iedereen die dit blog al wat langer volgt, kan zich de tekst 'uit het dagboek van Muffin' nog wel herinneren... afgelopen week dacht ik serieus dat we een nieuw hoofdstuk konden gaan schrijven;
Na diverse pogingen om Muffin zwanger te laten worden, hebben we vorig jaar de moed opgegeven. Moeder natuur werkte niet mee. Muffin moest nog steeds gesteriliseerd worden (oh ja, dat moest ook nog) maar telkens werd ze dan of te vroeg loops, of ze was te laat, en dan ivm schijndracht ook niet te opereren. Afgelopen week wilde Muf niet eten. Nu kan dat in geval van Muffin maar 2 dingen betekenen: ze is zwanger, of ze gaat dood. Nah... dat laatste daar was ik niet zo bang voor, aangezien ze in de tuin speelde, lekker op de bank lag te knorren en verder niets aan de hand. Ik ging natellen wanneer ze loops was geweest. Dat was dus inderdaad 3 weken.... zij en Vincent... tja, alles is mogelijk. Ik hield haar extra in de gaten, en ondertussen vlogen de emoties van sky high, tot below level. Ze wordt over 2 maanden 9 jaar.. Oh jeetje, hoe doen we dat dan? Keizersnee? Gaat dat goed? Kan ze het lichamelijk aan? Nou ja, daar hoef ik geen twijfels over te hebben. Mijn Muffin pupjes? wow... geweldig!!! Maar ik heb nu net Pooh... hoe doe ik dat dan? Want als Muffin pups krijgt.....
Enfin, vragen, dilemma's en uitdagingen genoeg. Ik zou toch naar Walter gaan met Pooh voor haar enting, en dan moest Muf maar mee... want ik wil haar eerst van top tot teen onderzocht hebben. Misschien heeft ze toch wat anders onder de leden.
2 dagen nadat dit allemaal begon werd Muf ziek. Het ging heel snel. Binnen enkele uurtjes van 'niets aan de hand' tot doodziek in de kamer liggen met uitvloeiing en koorts. Geen twijfel, en direct naar de dierenarts. Daar aangekomen lag ze binnen 15 minuten op de operatie tafel. Er was geen tijd meer te verliezen, haar baarmoeder stond op springen. Na een zeer vakkundige operatie is haar baarmoeder godzijdank in zijn geheel verwijderd zonder te breken of te bloeden. Ik heb nog nooit zoiets gezien... de baarmoeder vol met pus woog meer dan 3,5 kilo.
Muffin heeft de operatie goed doorstaan maar heeft wel wat tijd nodig om te herstellen. De narcose was heftig, mede omdat ze zo'n hoge koorts had.
Haar eetlust kwam al snel weer terug, en ze vind het leuk om weer buiten te spelen. Wel alles met mate, want ze is nog snel moe.
Er komt dus geen nieuw hoofdstuk in het dagboek van Muffin, en is is nu permanent gesloten.
Nadat ik zeker wist dat Muffin sterk genoeg was, en ik voor haar een lekkere plek lang uit op de achterbank had gemaakt waar ze lang uit kon liggen, ben ik zaterdag middag naar Fredericia (Denemarken) gereden. Er was wel sneeuw voorspeld, maar als we dat telkens moeten geloven en ons moeten aanpassen, dan komen we de deur nooit meer uit deze winter.
Het viel allemaal mee, en er lag niet meer sneeuw dan hier. Het was wel koud daar... bere koud! De caravan was een grote diepvries. De voorraad water voor de honden was bevroren. Ook de bench die op de grond lag tijdens het rijden zat vastgevroren aan het vetbed. Maar, na wat ploeteren en foeteren deed de kachel het uiteindelijk prima, en zaten we er warmpjes bij.
Pooh had zich op de heenweg keurig gedragen. Ze was lekker moe toen we vertrokken, dus sliep ze honderden kilometers aan een stuk op mijn schoot. Af en toe een pens-staafje om te kluiven. Af toe stoppen om te plassen en te spelen.. en zo heeft ze haar globetrotter certificaat met glans verdiend :-)
Op de show had ze haar eigen bench waardoor ze lekker naar iedereen kan gluren. Af en toe spelen, veel geknuffeld worden door alle OES mensen. Gespeeld met de Puli van Jesper (die vond ze wel erg leuk, met al die wapperende dreadlocks!) en natuurlijk ook weer veel geslapen.
Vincent en Chanel wonnen allebei het CAC waardoor ze zich nu Deens kampioen mogen noemen.. dat was natuurlijk wel de kers op de taart!
De terugreis was minder prettig; 200km voor Hamburg begon de sneeuw en ijzel... en we zijn rustig aan naar het zuiden gereden. Gelukkig werd het na Hamburg wel wat beter, en zo konden we om 1 uur vannacht hier weer het hek achter ons sluiten.
Allemaal blij om weer thuis te zijn. Nou ja... de auto met caravan staat nog op de speelplaats, en vanmorgen stonden er 6 grote, en een klein boppertje naast de auto en keken me aan.... Of ik ff de deuren wilde openen, zodat ze in konden stappen!
Na diverse pogingen om Muffin zwanger te laten worden, hebben we vorig jaar de moed opgegeven. Moeder natuur werkte niet mee. Muffin moest nog steeds gesteriliseerd worden (oh ja, dat moest ook nog) maar telkens werd ze dan of te vroeg loops, of ze was te laat, en dan ivm schijndracht ook niet te opereren. Afgelopen week wilde Muf niet eten. Nu kan dat in geval van Muffin maar 2 dingen betekenen: ze is zwanger, of ze gaat dood. Nah... dat laatste daar was ik niet zo bang voor, aangezien ze in de tuin speelde, lekker op de bank lag te knorren en verder niets aan de hand. Ik ging natellen wanneer ze loops was geweest. Dat was dus inderdaad 3 weken.... zij en Vincent... tja, alles is mogelijk. Ik hield haar extra in de gaten, en ondertussen vlogen de emoties van sky high, tot below level. Ze wordt over 2 maanden 9 jaar.. Oh jeetje, hoe doen we dat dan? Keizersnee? Gaat dat goed? Kan ze het lichamelijk aan? Nou ja, daar hoef ik geen twijfels over te hebben. Mijn Muffin pupjes? wow... geweldig!!! Maar ik heb nu net Pooh... hoe doe ik dat dan? Want als Muffin pups krijgt.....
Enfin, vragen, dilemma's en uitdagingen genoeg. Ik zou toch naar Walter gaan met Pooh voor haar enting, en dan moest Muf maar mee... want ik wil haar eerst van top tot teen onderzocht hebben. Misschien heeft ze toch wat anders onder de leden.
2 dagen nadat dit allemaal begon werd Muf ziek. Het ging heel snel. Binnen enkele uurtjes van 'niets aan de hand' tot doodziek in de kamer liggen met uitvloeiing en koorts. Geen twijfel, en direct naar de dierenarts. Daar aangekomen lag ze binnen 15 minuten op de operatie tafel. Er was geen tijd meer te verliezen, haar baarmoeder stond op springen. Na een zeer vakkundige operatie is haar baarmoeder godzijdank in zijn geheel verwijderd zonder te breken of te bloeden. Ik heb nog nooit zoiets gezien... de baarmoeder vol met pus woog meer dan 3,5 kilo.
Muffin heeft de operatie goed doorstaan maar heeft wel wat tijd nodig om te herstellen. De narcose was heftig, mede omdat ze zo'n hoge koorts had.
Haar eetlust kwam al snel weer terug, en ze vind het leuk om weer buiten te spelen. Wel alles met mate, want ze is nog snel moe.
Er komt dus geen nieuw hoofdstuk in het dagboek van Muffin, en is is nu permanent gesloten.
Nadat ik zeker wist dat Muffin sterk genoeg was, en ik voor haar een lekkere plek lang uit op de achterbank had gemaakt waar ze lang uit kon liggen, ben ik zaterdag middag naar Fredericia (Denemarken) gereden. Er was wel sneeuw voorspeld, maar als we dat telkens moeten geloven en ons moeten aanpassen, dan komen we de deur nooit meer uit deze winter.
Het viel allemaal mee, en er lag niet meer sneeuw dan hier. Het was wel koud daar... bere koud! De caravan was een grote diepvries. De voorraad water voor de honden was bevroren. Ook de bench die op de grond lag tijdens het rijden zat vastgevroren aan het vetbed. Maar, na wat ploeteren en foeteren deed de kachel het uiteindelijk prima, en zaten we er warmpjes bij.
Pooh had zich op de heenweg keurig gedragen. Ze was lekker moe toen we vertrokken, dus sliep ze honderden kilometers aan een stuk op mijn schoot. Af en toe een pens-staafje om te kluiven. Af toe stoppen om te plassen en te spelen.. en zo heeft ze haar globetrotter certificaat met glans verdiend :-)
Op de show had ze haar eigen bench waardoor ze lekker naar iedereen kan gluren. Af en toe spelen, veel geknuffeld worden door alle OES mensen. Gespeeld met de Puli van Jesper (die vond ze wel erg leuk, met al die wapperende dreadlocks!) en natuurlijk ook weer veel geslapen.
Vincent en Chanel wonnen allebei het CAC waardoor ze zich nu Deens kampioen mogen noemen.. dat was natuurlijk wel de kers op de taart!
De terugreis was minder prettig; 200km voor Hamburg begon de sneeuw en ijzel... en we zijn rustig aan naar het zuiden gereden. Gelukkig werd het na Hamburg wel wat beter, en zo konden we om 1 uur vannacht hier weer het hek achter ons sluiten.
Allemaal blij om weer thuis te zijn. Nou ja... de auto met caravan staat nog op de speelplaats, en vanmorgen stonden er 6 grote, en een klein boppertje naast de auto en keken me aan.... Of ik ff de deuren wilde openen, zodat ze in konden stappen!