On the road again

Na een 'winterstop' die mede werd veroorzaakt door de pups, kunnen we nu weer naar wat leuke shows. Buitenlandse shows zijn altijd leuker dan de NL en dat heeft niet (alleen) met de Nederlanders te maken, maar ook met het feit dat een buitenlandse show voor mij toch altijd wel een leuke weekend trip betekend. Andere mensen stappen in het vliegtuig voor een stedentripje, trekken er op uit met bustripjes, of gaan met eigen vervoer ergens de natuur in. Wij combineren de show met dit alles. Life is GOOD!

Dus zo vertrokken we na een gekke hectische week die in het teken stond van liefde (voor Vincent dan!)  op donderdag naar Duitsland. Nadat we Lynne thuis hadden afgezet, was onze volgende stop bij Koblenz gepland. Midden in het 'vulkaan gebied'. Schitterende camperplaats, waar de honden op droog grint konden rennen en keten. 'sMorgens bij daglicht bleek dat we ook zó het bos in konden lopen... maar helaas, Vincent moest netjes blijven voor de show. Dus we moesten het beperken tot een beschaafde wandeling. Het is altijd wel leuk om te zien hoe de 6 malloten eerst de camper uit komen buitelen met veel kabaal... vervolgens allemaal plassen op commando, en daarna met de neuzen aan het werk gaan. De omgeving wordt afgespeurd naar leuke nieuwe spannende luchtjes en ieder loopt zijn eigen route. Babs interesseert niet zo zeer voor de omgeving, maar laat wél duidelijk horen hoe gezellig ze het vindt om samen te wandelen.

Na een rustige rit naar Fribourg kon ik om 3 uur smiddags de camper in de zon op het parkeerdek parkeren. De afscheiding werd neergezet, de buurman begroet, en de borrel kon ingeschonken worden. Wat een lekker weer, wat een rust. Natuurlijk ff op Facebook laten zien hoe leuk we in de zon zaten, en daarna lekker met een boek in het zonnetje.

De show was gezellig; Zwitserland is altijd gezellig :-) Met de Hongaren, wat Fransen en natuurlijk de Zwitserse vrienden viel genoeg bij te kletsen. We zagen meteen dat de 2 mooiste honden tegen elkaar moesten strijden, en we vervloekten ons zelf dat we in dezelfde klasse stonden. Meteen de afspraak gemaakt om bij internationale shows voortaan éérst te overleggen wie waarheen gaat, en in welke klasse we moesten inschrijven. Helaas voor mij viel het dubbeltje de kant van de Hongaren, en moest Vincent het met een 2e plaats doen. Jammer, maar morgen weer een kans. Ook de 2e dag stond in het teken van gezelligheid en dezelfde competitie; onze BOB van gisteren had nog uitgebreid in de spotlights gestaan in de ere ring, waar ook de keurmeester van de 2e showdag partij van was... dus onze kansen waren gelimiteerd. Na heel veel wikken wegen, lopen, nog eens lopen... viel deze keer het geluk weer niet ten deel aan Vincent en werd hij wederom reserve beste reu. Niet leuk natuurlijk, maar aan de andere kant.... wanneer je na zoveel twijfel -met de complimenten van de keurmeester- verliest van zo'n mooie hond... dan kan ik daar wel mee leven. Het betekend alleen wel dat we nog een keertje terug moeten naar Zwitserland.. wat een straf! ;-)

Zondag ochtend had het al erg geregend, waardoor ik Vincent 'smorgens (voor de show) met laarzen aan, onder de paraplu naar de parkeergarage had begeleid om daar zijn behoefte te doen. De anderen waren behoorlijk nat geregend, en dus was de camper ook al snel een kleffe bedoening geworden. Ik besloot direct na de keuring maar richting huis te rijden, en hopen dat het in Duitsland wat droger zou zijn.

De meute nam allemaal de vaste plek in, en we tourden rustig het Zwitserse landschap door. 

Het is echt leuk om te zien hoe de honden reageren als de camper start; Babs duikt meteen de garage in, en beschermt haar holletje als een tijger; ze wenst haar ruimte niet te delen. 

Shanti ligt steevast voorin, tussen de 2 stoelen in. Inmiddels op haar "winnie de pooh deken" aangezien ik tijdens de trip naar Denemarken (toen we voor de inseminatie heen en weer reden) heb gemerkt dat haar metaal allergie ook opkomt zetten als ze op de (metalen) onderplaat van de camper ligt. (tja, hoe logisch kan dat zijn... maar je moet er éérst maar weer achterkomen)  Tijdens dezelfde trip naar Denemarken heb ik overigens ook geleerd dat ik- ivm deze voorkeurspositie van Prutske- ook beter geen mok met koffie op het daarvoor aangewezen houdertje aan het dashboard kan plaatsen. Als je namenlijk een bocht doorgaat... kan je koffie mok dus omkiepen... en dan is je witte bobtail koffie bruin, en ruikt ze ook nog minimaal een week nog naar koffie.

Enfin, Pooh wisselt samen met Chanel van bankje. Misschien hebben ze een afgesproken code om een soort stoelen (alias Banken-) dans te doen? Het bankje aan de tafel is bij Pooh vaak wel favoriet, maar ook de Bo-Ghy Bank (aan de zijkant) wordt afgewisseld door beide dames. En natuurlijk is de bij-rijder stoel "ge-dog-modificeerd" doordat de grote Curver bak met honden brokken daar klem tussen de stoel en dashboard staat. Daar overeen ligt een dik vetbed, hetgeen een koninklijke zitting creeerd voor Boppers die graag de blits maken in de file (Pooh)... of gewoon lekker willen liggen met de neus op het dashboard. (Chanel)

Vincent komt heel soms wel eens voorin op de stoel liggen, maar verkiest toch meestal wel een plek ónder de tafel (direct achter mijn stoel) of lang uit in het gang pad. Voor Muffin geldt hetzelfde, afhankelijk waar Chanel en Vincent liggen, kiest zij een plek op de Bo-Ghy-Bank, onder tafel of lang uit voor de douche.

Ik sta elke keer weer te kijken van de gemoedelijke verdeling van lig plaatsen en hoe snel iedereen in positie is nadat ik de motor start. Pas als ze merken dat we ergens stoppen of parkeren wordt iedereen wakker en laten ze zich weer zien.

Toen we gisteren op de zelfde camper plaats stopten als waar we op de heenweg hadden overnacht, merkte ik dat ze direct de weg wisten en naar de 'uitlaat route' renden. Nu konden we wel lekker de bossen in, want nu hoefde er niemand meer 'netjes' te blijven. Het was droog, en gelukkig zó koud dat er geen modder was.. dus uiteindelijk kwamen er na een heerlijke boswandeling 24 schone voetjes de camper in die nadat ze een waterbak leegslobberden een lekker plekje zochten om te gaan slapen. Babs natuurlijk in haar eigen domein, maar nu wel gedeeld met Muffin die ook graagt lang uit in de ruime garage wil snurken. De anderen ploffen bij mij op de bank en aan mijn voeten neer terwijl ik mijn boek erbij pak en geniet van 6 slapende boppers om me heen. Life is good.... wat is het toch relaxed om 'onderweg' te zijn!

wat je van ver haalt...

Sinds ik mezelf fokker noem, heb ik het mezelf nog nooit makkelijk gemaakt als het om de keuze van combinaties ging. Het belang van het ras, en het nastreven van mijn ideaalbeeld wat aan de ras standaard is gekoppeld,  is het enige wat telt.  En... dat is zelden het pad van de minste weerstand geweest. In 1998 reed ik al in mijn uppie in een oud Golfje met Lotte achterin naar hélemaal naar Denemarken... oef wat was dat toen spannend!!  En wát een vreugde toen er 9 weken later 4 pupjes werden geboren, die óók nog eens uitgroeide tot de honden die ik voor ogen had toen ik de combinatie aan het plannen was.

In de tijd zonder internet en we nog postduiven gebruikten om geschreven brieven heen en weer te brengen, vond ik tijdens mijn bezoek aan Crufts een bijzondere reu (in Engeland dus) die na veel heen en weer gevlieg van postduiven, de vader van mijn Muffin zou worden... Enkele jaren later, toen de contacten via mail en internet wat makkelijker werden, heb ik diverse bezoeken aan de UK gebracht met Coco (helaas 2 keer zonder succes) maar uiteindelijk dan toch de 3e keer beloond met 4 schitterende pups die wéér een droom uit lieten komen.

Kosten noch moeite worden gespaard... maar de beloning maakt het allemaal meer dan goed. (en uhhh, voor iedereen die bij het woord 'beloning' in valuta tekens denkt, kan nu beter ergens anders gaan surfen..)

De wereld wordt steeds 'kleiner' en het is tegenwoordig heel normaal om via chat en mail direct te 'praten' met mensen aan de andere kant van de wereld. We zien andere honden, andere bloedlijnen, andere types binnen ons ras. Tegelijkertijd verbaas ik me over het feit dat de populatie van ons ras in Europa onder de inteelt lijkt te gaan bezwijken. Helaas is het merendeel van mijn collega-fokkers niet bereid om de middelen en mogelijkheden te gebruiken en is de genenpool nog steeds afhankelijk van dergelijke fokkers die een dekreu selecteren op basis van beperkte reistijd.

Jammer jammer jammer... wat een gemiste kansen! Maar goed, ze zullen ongetwijfeld minder stress hebben dan ik de afgelopen weken, ze zullen zéker minder kosten maken en financieel zelfs voordeel halen uit hun "wel-overwogen fokprogramma". Maar of het ras er iets mee opschiet, en of ze net zo blij zijn na een positieve echo als ik nu?

Ik zal later nog eens het hele project beschrijven, hoe ik Rumour heb gevonden en wat er allemaal is gebeurd vóórdat zijn ingevroren zaad naar Europa kon komen en Shanti via inseminatie bevrucht kon worden. Hier zou ik bijna een boek over kunnen schrijven. 

Op dit moment ben ik alleen maar héél erg blij, en is het nog moeilijk te bevatten dat een project van 2 jaar voorbereiden, tegenslagen, uitstel en vooral héél veel stress heeft gekost(nee, over Euro's gaan we het hier écht maar niet hebben) en nu dan resulteert in een zwangerschap van mijn Prutske.

Shanti gaat écht pupjes krijgen van een Australische kerel die beroemd is om zijn 'beauty en brains'. Hij heeft het karakter zoals ik dat graag zie in een Bobtail, hij is mooi, hij is gezond, en hij kan ook nog eens wérken. (hij is kampioen op shows, én in gehoorzaamheid én schapendrijven)

Shanti laat het allemaal maar over zich heenkomen.... ze is nog wat misselijk tijdens het ontbijt, en wil graag slapen. Pfff hormonen zijn hormonen. Of ze nu door pups van  'down under' veroorzaakt worden of niet. :-)

Schoon....

Na vele weken drukdrukdruk had ik afgelopen weekend volgepland om wat achterstallig onderhoud weg te werken. Vincent zaterdag gewassen en gedroogd, en alvast één deel grijs geborsteld. Na 3 weken regen en chronisch gebrek aan borstelwerk... was dit een flinke start.
Zondag zou ik Chanel, Muffin, Babs en Shanti wassen en uitblazen met de 'waterblazer' en daarna konden ze verder in huis drogen terwijl ik Vincent verder kon borstelen. De meiden worden dan later deze week één voor één op de avonden geborsteld.

De gewoonte bestaat uit: nat maken, insoppen, uitspoelen. Creme spoeling in de vacht, inwerken, uitspoelen.
Afdrogen, naar buiten om heeeeeeeeel hard te schudden, en vervolgens snel naar binnen om met de Combi blaster het water uit de vacht te blazen.
Zo gezegd, zo gedaan. Eerst Chanel... visite kwam binnen tijdens het sop uitspoelen, maar dat mocht onze pret niet drukken. Het uitblazen hebben we achterwege gelaten en ze liep dus zeiknat door huis terwijl de koffie werd geschonken.
Toen de visite weg was ging ik verder met Shanti; alles verliep conform procedure al vond Shanti dat ze best nog wat uurtjes op tafel kon om lekker geborsteld te worden. Jammer Shanti, dat komt later deze week.
Babs had al in de gaten dat ze de volgende was, en na het betere geslijm en overtuigings kracht wilde ze zich laten overhalen om richting bad te lopen. Lekker hoor zo'n kort vachtje... misschien toch maar eens overwegen om er nog meer 'kort te zetten'... Babs was blij dat ze klaar was en dook op haar schone vetbed voor de verwarming.
Muffin aan de beurt. Alles ok, en weer die overweging om haar een 'coupe Babs' te gaan geven deze zomer.. nah... doe maar niet. Muffin gaat niet kort... Tussen mijn gemijmer door was ik, sop ik, spoel ik. Muf draait, gaat zitten (ze is te groot om haar kop binnen de spoelbak te wassen als ze staat) en staan op commando. De schat.
Na het afdrogen mag ze meteen naar buiten om te schudden... en gaat de telefoon. Wat een timing.  Na 5 minuten haal ik Muffin weer binnen, en die keek me voldaan aan....

Ik was 2 tellen sprakeloos... toen heb ik staan te schateren, en heb ik de camera maar gepakt.
Muffin is opnieuw in bad gegaan, uitgespoeld afgedroogd en... nee, ze mocht even niet meer naar buiten dus.
:-)

Stop de tijd....

Mag de tijd even stil staan?
Gewoon nu... STOP... en pas over een weekje ofzo weer verder gaan. Zo kan ik nog een weekje extra genieten van 7 schatten van pups, zien hoe ze spelen, slapen, eten, knuffelen...

Het is zo tegenstrijdig en het is een vreemde cyclus. Je verheugd je eerst op pups; uitkijken naar de eerste dag van de loopsheid, dan aftellen naar de dekking. Vol spanning 28 dagen wachten, en vervolgens blij met de echo. Aftellen naar de bevalling en dan begint het écht...
Pups in de werpkist, Chanel lekker aan het tutten. Samen genieten. Puppy mensen die al maanden wachtten kunnen geinformeerd worden... sommige blij, want er zijn 6 teven. Sommige teleurgesteld want er is maar 1 reu. Sommige mensen veranderen plots nog van mening, en besluiten dat ze pas over 1,5 jaar een pup willen, en sommige zullen terugbellen als de echtgenoot weer thuis is... Ach wat sneu; de beste man is waarschijnlijk nooit thuisgekomen en dus kon er nimmer teruggebeld worden.
Binnen een week waren er 7 gezinnen geselecteerd en dus geen pups meer beschikbaar. De pups groeien gestaag, en ik zit ze 'groot te kijken'. Laat de oogjes maar opengaan, laat de eerste stapjes maar komen....
Tijd vliegt, pups ontwikkelen zich vlot, het bezoek komt elke zondag, en werk gaat gewoon door (3 weken met laptop en telefoon naast de werpkist)
Sneeuw en kou zorgen ervoor dat ze pas met 5 weken naar buiten gaan. Eten, een rondje joggen en daarna meteen weer naar binnen. Natregenen en koude voetjes in de sneeuw hebben ze zich al snel ingeprent. En zo gaat het elke dag door... smorgens vroeg naar buiten terwijl ik binnen de boel schoonmaak, lekker spelen en rennen en na een uurtje weer binnen komen en in diepe slaap vallen terwijl ik aan het werk ga. De dag vliegt voorbij met werk, pups buiten, pups binnen, schoonmaken, eten geven, spelen, grote honden een aai, en snel weer naar de pups, en ondertussen telefoon aannemen. In de weekenden natuurlijk meer tijd voor de grote honden en meer rust om met de pups te knuffen en te spelen, en natuurlijk ook de zondag volgepland met puppy bezoek... dus ook het weekend vliegt voorbij.
Dagen vliegen voorbij, weken vliegen voorbij... en dan zijn ze plotseling al bijna 8 weken. Wat zijn ze leuk!!! Wat zijn ze lief!!! Normaal beginnen pups van 7 weken in een nest ruzie te maken.. elkaar een  beetje treiteren, in elkaars oren en staart happen.. dat doen pijn en dat wordt dus met een hoop kabaal duidelijk gemaakt... Ze willen naar binnen, of juist naar buiten en laten dat duidelijk merken met behulp van stembanden. Deze periode zucht elke fokker dat het tijd is om te gaan... tijd voor nieuwe prikkels, meer aandacht en een familie om te entertainen.
Maar niet deze pups.... ik heb in al die jaren nog nooit zo'n lief nest meegemaakt! Nu is dat ook wel te verklaren aangezien het pups van Chanel zijn. (Chanel heeft maar 1 missie in haar leven: lief gevonden worden. En ze is zéér succesvol) Deze 7 Droompupjes zijn lief. Ze schreeuwen niet, ze maken geen ruzie, ze doen elkaar geen pijn, ze spelen zonder kabaal. Echte Droom pupjes dus!
Ach, het is echt zo tegenstrijdig; ik wil graag mijn 'eigen leven terug'... met het ritme van werk, mijn 6 honden en de weekenden thuis aan het rommelen of weg met de camper.
Maar ohhhh wat zal ik mijn 7 hummels missen, en wat zou ik graag nog wat langer van ze genieten!! De troost dat er 7 gezinnen aan het aftellen zijn tot het moment dat ze hun nieuw familie lid op kunnne halen, en de wetenschap dat mijn 7 pups de béste baasjes van de héle wereld krijgen bieden me troost.
Maar... kunnen we dan toch niet éven de tijd stilzetten... zodat ik toch nog een páár daagjes van mijn lieve hummels kan genieten?

Zembla

Zo... de wereld staat weer op zijn kop :-) De fora op internet staan er bol van, en diverse collega's bellen zelfs geschokt om te vertellen dat ze Zembla hebben gezien... heb je het niet gezien? kijk dan ff op uitzending gemist, het is echt de moeite waard.
Waar gaat dit over? Over rashonden fokkerij. Een jaar of wat geleden is er een behoorlijk ingrijpende uitzending van de BBC geweest, waarvan nu de (mildere) variant in Nederland is uitgezonden. Rashonden fokkerij wordt tegen tegen het licht gehouden, en de gebreken van oa de Bulldog en de Cavelier worden getoond. De schuld wordt toegeschreven aan de fokkers, de shows en de raad van beheer.
Is dit zo vreemd? Nee, vind ik niet. Want het is toch zo dat de meeste fokkers het niet zo nauw nemen met de gezondheid van de honden? Iedereen rent toch naar de poplulaire dekreu die veel wint op shows? (kijk naar onze OES: ik moet steeds meer moeite doen om een Reata-vrije stamboom te vinden.. en de inteelt op deze honden viert hoogtij momenteel... met alle gevolgen van dien) Combinaties waar erfelijke afwijkingen uit geboren zijn worden herhaald omdat de reu zo lekker dichtbij woont, of in eigen bezit is dus geen extra kosten met zich meebrengt!
Vraag aan de gemiddelde fokker waarom hij/zij een combinatie maakt. (waarom kies je deze reu op deze teef?) .. ze weten vaak het antwoord niet! Ik kreeg ooit een aanvraag van een clubfokker voor één van mijn jongens...mijn vraag waarom zijn keus op deze reu viel bleek al moeilijk, en de vraag wat hij wilde fokken (lees nastreef in de rasstandaard) en hoe hij met deze combinatie zijn 'ideaal beeld' dacht te bereiken bleek echt te hoog gegrepen. Maar gelukkig vond hij in de straal van 100km nog diverse andere 'passende' reuen waar zijn teef gedekt kon worden. (da's wel héél bijzonder... dat lukt mij nou nooit.) Antwoorden heb ik dan ook nooit gekregen.

Maar goed, ik dwaal af. De rashonden fokkerij selecteert niet op gezondheid, maar op uiterlijk. Tja, dat is deels wel logisch want we hebben een ras standaard waar een rashond aan moet voldoen. Helaas nemen veel fokkers dit al niet erg serieus (of kennen de rasstandaard niet eens) en anderen slaan er in door. Dat wordt dan op den duur ten koste van de honden doorgevoerd, en zo wordt een 'ideaal beeld' zo overtrokken dat een Bulldog zo'n korte neus krijgt dat hij niet meer kan ademen en een Cavelier zo'n kleine schedel dat zijn hersens in de knel komen. Is dit fout? Ja natuurlijk!! Ik kan hier heel boos om worden, en voor mij is het -net als de programma makers- onbegrijpelijk dat er fokkers willens en wetens doorfokken met dit soort gehandicapte honden. Zelfstandig dekken of bevallen kunnen ze niet meer.. dat gaat allemaal met KI en keizersnedes. Dan te bedenken dat ik al geen KI wil doen als het libido van de dekreu te wensen over laat, want als je dergelijke oer-driften kwijt raakt, moet je afvragen of je zo'n reu überhaupt in je bloedlijnen wil mengen. Daarnaast is het bij dergelijke rassen een feit dat de hond er fysiek er niet toe in staat is om de daad te verrichten. Waar is men in hemelsnaam mee bezig?

Dan wordt er natuurlijk door Zembla naar de Raad van Beheer gewezen, die bij ons als fokkers de naam: Raad van Begeer heeft. 75 euro per pup per stamboom mogen we betalen. Daarvoor krijgen we (steevast te laat als de pups het nest na 8 weken al verlaten hebben) een afstammings bewijs wat verteld dat beide ouders een stamboom hebben. Kan ik me hiermee onderscheiden? Nee. Want elke malloot die een reu en een teef van het zelfde ras op elkaar zet... kan stambomen krijgen voor de pups. De enige voorwaarde is dat de ouders een stamboom hebben. Oh ja, en sinds dit jaar mag je geen vader/dochter of broer/ zus combinatie meer maken. Maar als de ouders agressief zijn, HD hebben, hart afwijkingen, blind zijn en andere ellende hebben of al vererft hebben.... geen nood: de pups krijgen gewoon een stamboom.
Waarom doet de RvB hier niets aan? Omdat, áls er strenge regelgeving komt, dan zullen de 'slechte' fokkers weglopen en geen stambomen meer aanvragen. Zij verkopen hun pups zonder stamboom voor 75 euro minder op marktplaats, vraag genoeg. Daarmee loopt de RvB 2,5 miljoen euro inkomsten per jaar mis.
Dus: elke malloot kan stambomen aanvragen... en een stamboom heeft dus geen enkele waarde. Behalve dat het wat zegt over de afstamming, én we hebben het natuurlijk nodig om deel te mogen nemen aan wedstrijden (shows, IPO, GG). Dat noemen ze een patstelling... toch?

Maar... moeten we nu alleen de fokkers aanwijzen als schuldigen, of moeten we naar de RvB wijzen om hun gebrek aan beleid en winst oogmerk? Of..... begint alles bij de consument?
Waar vraag is, is aanbod. Zolang er mensen zijn die denken ff snel een puppy van marktplaats te halen... die het 'ideaal beeld' van zo'n roggelende snurkende Bulldog najagen... of een "Pim Fortuin hondje" willen, of een Paris Hilton Chihuahua moeten hebben ...en wel nu, op zondag middag!!! ...of onder de kerstboom..
Zolang er vraag is... is er aanbod. Stamboom of geen stamboom, het interesseert de mensen toch niets.

Zolang de RvB de kop in het zand blijft steken en iedereen te vriend wil houden, de rasvereniging geen onderscheid kan maken, maar door belangen verstrengeling het belang van de hond en het belang van het ras in het algemeen niet eens voorop kan stellen... het verenigings bestuur wordt in 99% van de gevallen door eigen ras-hobby-fokkers ingevuld... dus hoezo belangen verstrengeling? Ik ben zelf 5 jaar geleden de rasvereninging uitgedonderd omdat ik de toepassing van het beleid aan de kaak stelde... Dus wat verwachten we nu eigenlijk van zo'n kluppie? Zolang de kynologie bestaat uit hobbyisten die nu niet bepaald geroemd worden door hun management kwaliteiten of lange termijn beleid en -overzicht.... Zal alleen de consument het verschil kunnen maken, door selectief een pup aan te schaffen die verantwoord is gefokt uit gezonde ouders.

Dus Zembla: chapeau... Nederland is wakker geschud!!!! Laat de mensen maar eens vragen aan fokkers waarom deze hond pups moest krijgen, en waarom deze vader erbij is gezocht, en of de ouders wel gezond zijn etc etc
Met het huidige internet is zoveel informatie te verzamelen, waarom doen mensen dat niet?
Ik moet in 20 jaar de eerste pupkoper nog op de koffie krijgen die me vraagt 'waarom heb je deze vader bij deze moeder gezocht'... en dat terwijl je een vriendje in huis gaat halen, die toch een jaar of 12 een deel van je gezin zal worden.

Nina

Bijna 12 jaar geleden ging ik op vakantie naar Canada. Bo-Ghy ging met me mee, en de andere honden gingen uit logeren. Lotte mocht bij de zus van mijn vriendje logeren, en werd daar met open armen ontvangen. Ze liet daar zo'n goede indruk achter, dat al snel na de 2 weekse logeer partij het verzoek kwam voor een pupje. 
Raggles beviel in 1999 van 11 pups, en een lief teefje ging bij Tania, Henry en de kids wonen. Nina werd een mooie dame en kreeg zelfs 2 nesten bij mij thuis, waarbij het niet allemaal volgens het boekje ging, maar ze bracht 2 geweldige pups op de wereld.
De relatie met het toenmalig vriendje hield geen stand, maar de vriendschap met Tania en Henry bleef. Raggles ging enkele keren bij Nina logeren als ik op vakantie ging, en na de brand in 2004 mocht ze zelfs 6 maanden in het gezin blijven om zo geen last te hebben van onze dakloze situatie en de bijkomende stress. Raggles en Nina, moeder en dochter hadden het prima naar hun zin samen. Nina werd de laatste jaren een wat oudere dame, maar kon nog steeds spelen en gek doen als een jonge hond. Afgelopen voorjaar kwam ze hier nog een weekje logeren. Ik dacht dat ze samen met Bo-Ghy de bejaarden soos zou vertegenwoordigen... maar nee hoor! Met pupje Pooh was het vreselijk leuk om te keten en door de tuin de racen! Forever young :-)

Enige tijd terug stond de wereld opeens op zijn kop toen ik hoorde dat Dennis (15 jarige zoon) een hersentumor blijkt te hebben. Afgelopen week werd hij geopereerd. Zoveel verdriet, spanning en angst. Afwachtend op een verder behandelplan mocht hij gisteren naar huis. De hele familie is nu even thuis, zonder de opnames en bezoeken aan het ziekenhuis.
Tania belde me gisteren avond, dat ze gesprokken was van Nina. Er was gedurende de afgelopen weken steeds goed voor Nina gezorgd, maar de afgelopen week wilde Nina niet meer eten, begon moeilijk op te staan en wilde amper meer mee naar buiten... Wat was ze blij toen Dennis gisteren thuis werd gebracht. Zijn bed staat in de kamer, en haar kussen schoof een stukje op. Maar Nina is Nina niet meer... in enkele dagen was ze afgetakeld en kreeg ze al medicatie van de dierenarts tegen stress en pijn.
We hebben samen gehuild aan de telefoon, en besloten om het nog enkele dagen aan te kijken. Iedereen is nu immers thuis, en misschien geeft deze 'rust' haar weer een oppepper.

Vanmorgen ging de telefoon. Nina is vannacht in haar slaap overleden. Om 2 uur vannacht werd Dennis wakker, en vertelde tegen zijn moeder dat Nina afscheid had genomen en nu bij Raggles is. Toen Dennis weer sliep, bleek dat Nina inderdaad overleden was.... heel rustig lag ze op haar kussen.

Och Nienemien.... wat zal je gemist worden. Dag lieve Nina. 

Sinterklaas

Oh kom er eens kijken, wat ik in mijn schoentje vind.... alles gekregen, van onze Chanel!

5 weken geleden zagen we 10 pups op de echo, en ik maakte me op voor een flink nest. Het is blijkbaar alles of niets in Villa kakelbont. Of géén pups (denk ff terug aan alle mislukte pogingen om Muffin & Stacey zwanger te krijgen) of we doen in 10-tallen. (Shanti & Pien in 2009) Nu de beurt aan Chanel.... maar Chanel doet alles op haar eigen manier. Relaxed, zelf verzekerd en kalm. Chanel kreeg 7 schitterende pups. Alles onder controle ;-)
Ja, het gebeurt... soms worden pups in de baarmoeder 'geresorbeerd'. Een soort miskraam waarbij het moederlichaam alle 'resten' van niet levensvatbare pups opruimt zonder dat daar sporen zichtbaar van zijn. Zo kunnen hele zwangerschappen 'oplossen in het niets'... het overkomt alle fokkers wel eens. En bij zeer secure echo's (zoals mijn d'arts die maakt) merk je dus dat er meer pups op de echo worden gezien, dan dat er uiteindelijk worden geboren. Dat is wel vreemd bij de bevalling, zeker bij zo'n dikke buik als Chanel dat je denkt dat er ook wel weer 10 pups in kunnen zitten. 
Maar Chanel doet het slim, en ze zet 7 gezonde pups op de wereld. De geboorte gewichten van de pups zijn flink. De kleinste pup weegt 390 gram... dat is net zoveel als de gróótste pup uit het nest van haar zusje in 2009! (Maar ja, die had er ook 4 meer bij zich)  nou, als je het mij vraagt.... dan heb ik liever 7 grote dikke sterke pups, dan 11 kleine kwetsbaardere pups!
Laat Chanel maar schuiven.... ze had een probleemloze bevalling en ze vond het prima dat Annemarie en Marjo erbij waren. Voor mij was het vreemd, maar wel erg gezellig. (Misschien wel iets te gezellig?) Tijdens en na de bevalling viel het gewoon op hoe rustig Chanel was. Ook nu, enkele dagen later merk ik continue hoe leuk ze het vindt en hoe ze geniet van de aandacht. Ze zorgt zo goed voor haar 7 kids, ik heb er geen omkijken naar!
Ik geef geen flesvoedingen, en ik hoef geen extra aandacht te geven aan 'kleine pupjes' die aangelegd moeten worden... alles gaat op rolletjes!  De pups groeien lekker en Chanel voelt zich topfit. Wat een rijkdom!

Het is natuurlijk altijd jammer als er mensen teleurgesteld moeten worden. Er waren zoveel mensen die me de laatste maanden / weken benaderd hadden voor een pupje, dat ik nogal wat gezinnen teleur moet stellen. Zeker de mensen die wachtten op een reu moeten afzien....  met slechts 1 reu was de koek snel verdeeld. Gelukkig was er nog een zoon van Vincent in Zwitserland beschikbaar en als alles goed gaat komt die dan in Nederland wonen! Dat is dan wel weer erg leuk. Ook de teven waren snel verdeeld en alle gezinnen zijn enthousiast dat er over enkele weken een pupje de familie zal komen opvrolijken.

De namen, ja dat was natuurlijk een inkoppertje.... alle bijnamen komen deze keer uit het Sinterklaas gedoe! Wel lekker hoor! Ik kan me de lach van de buurvrouw al vooorstellen als ik over 6 weken "Péééépernooooootje" roep in de tuin.... Maar de stamboom namen worden anders, die komen uit het "droom thema".... het is ook een 'droom nest' elke fokker droomt er toch van om zo'n nest te hebben!  :-)
Ik ben zo trots op Chanel.... én Doughnut natuurlijk!