Op een bewolkte dag...

Volgens de kalender is het zomer, maar als we naar buiten kijken geloven we daar maar weinig van. Wat kan je nou doen om toch een beetje vrolijk te worden.... laten we maar eens een lang gekoesterde wens uit laten komen. Ik wil al jaren een 'speelhuis' voor mijn boppers. Ik had al eens op Marktplaats gekeken, maar die prijzen zijn niet lollig. Tevens denk ik niet dat mijn malloten veel met een schommel zullen doen of stijle laddertjes kunnen waarderen. Dus, uiteindelijk maar bedacht dat ik zelf een maatwerk speelhuis zou gaan maken voor ze.

Dat plan bestond dus al een tijdje, maar zeker ook door de pijn in mijn handen werd het idee op de lange baan geschoven. Mede door het huidige weer en de rust die ik mijn handen de laatste tijd gaf, kon ik vol goede moed afgelopen donderdag maar eens serieus ben gaan schetsen.

Vervolgens met Shanti naar de Gamma. Tja, madam moest zonodig mee en zat daarna dus klem op de achterbank in de nieuwe Megane tussen de palen en de planken.

Thuisgekomen werd de aankoop geïnspecteerd door de anderen, en al snel waren we 4 gaten aan het boren midden in het gras om de palen 60cm diep de grond in te kunnen verankeren. Met enkele zwarte dropneuzen vol zand -die van dichtbij mee keken of het wel goed ging- stonden de palen al snel en kon het zagen beginnen.

Nu dan toch maar wat meer afstand gevraagd aan de supervisor's aangezien ik geen neuzen bij de decoupeerzaag wil hebben. Elke balk en plank werd uitvoerig geinspecteerd en onder grote belangstelling vastgeschroefd. Alles wat te testen was, werd getest door Pooh.

Het eerste niveau wat ik op 1 meter monteerde werd dan ook direct door Pooh in gebruik genomen. Hup erop, lekker zitten en rond kijken. Hup eraf, rondje rennen en hopla er weer bovenop. Ik weet niet wie van ons 2 de grootste glimlach had... Pooh of ik.

Het 2e niveau kon gemonteerd worden en was direct een mooie plek voor Vincent. Bij het vastzetten van de extra planken moest ik hem meermaals vragen of ik er even bij mocht.... of dat hij zijn staart ook vast geschroefd wilde hebben?

Tussen de bedrijven door moest ik mijn handen regelmatig wat rust gunnen. Dus surfde ik over marktplaats om een glijbaan te zoeken terwijl Vincent, Chanel en Pooh al niet meer bij hun kasteel weg te krijgen waren.

Het zagen en schroeven werd ergonomisch verantwoord door wat schilderwerk afgewisseld. Pooh vond dat maar saai, maar lag wel steeds aan mijn voeten terwijl ik de dakplaten keurig rood schilderde...met alle risico's vandien, en het gevolg dat Pooh nu wat rode lokken heeft.

Elke extra fase werd getest, en zelfs het bereiken van het hoogste punt van ons bouwsel konden we vieren met de vlag in de top. En Pooh was erbij. Uiteraard.

De dakplaten lagen te drogen, het bod van 10 euro op de glijbaan werd geaccepteerd, de laatste planken vast gezet, de glijbaan 2 dorpen verderop opgehaald (nee, nu maar geen dames mee laten rijden) en vanmorgen konden we ons kasteel dan officieel openen.

Ik lach de hele dag... ik schater het uit om Pooh die maar geen genoeg kan krijgen van het op- en afspringen, via de glijbaan naar beneden stormt en weer omhaag klautert. Vincent die wat minder behendig is, maar zeker niet onder doet in zijn gekke streken en Chanel die probeert om Pooh te snel af te zijn door de zij ingang te nemen en onderlangs toch omhoog klimt....

Hoeveel lol kan je hebben met een klimtoren. Ons kasteel.

Life goes on...

Voor de buitenwereld is alles weer gewoon. Althans, voor het merendeel van de mensen is het 'not done' om te lang te blijven hangen in ellende. Kwetsende voorbeelden te over, maar ik leg ze maar naast me neer. Ik ga ervan uit dat men niet beter weet, en het niet slecht bedoeld.

Slechts een enkeling kent me goed genoeg om te weten wat er werkelijk afspeeld. Zij luisteren en troosten.

Muffin laat een leegte achter. Zo'n enorme leegte.

De voetballen liggen al 3 weken stil op het gras. De enige beweging die ze maken is wanneer ik het gras maai en ze opzij rol.... met tranen.

'smorgens gaan de honden naar buiten en Vincent loopt een beetje verdwaast te blaffen. Geen Muffin die hem loopt uit te dagen met een bal in haar bek. Niemand om tegen te blaffen... maar de gewoonte is moeilijk te doorbreken dus blaft mijn vriendje... zonder reden.

Hij is uit zijn doen, hij mist de alfa bitch die hem als kerel ff op z'n nummer zette. Ze hadden een vreemde relatie samen... gek met- en op elkaar, maar vooral niet te klef. Zij had allang in de gaten dat er ergens een doos koekjes stond, en hij had respect voor haar... dus kwam er niet dichterbij.

Nu jat Vincent de koekie pot zelfs uit de kast, of "vind" hij de lege verpakking plotseling op de leuning van de bank. Hij laat me zo hard lachen met zijn nieuwe fratsen.... mijn vriendje, mijn malloot.

Chanel en Pooh zijn samen aan het beslissen wie de hoogste in rang mag zijn. Leuk spelletje waar ze uren zoet mee zijn door met hun koppie in elkaars nek te hangen, of zelfs elkaar bespringen als ervaren dekreuen :-) Shanti maakt duidelijk dat er geen sprake is van discussie... en loopt met opgeheven hoofd als de "Queen herself" voorbij.

Babs distancieert zich van alles, en heeft afgelopen week weer haar zomer outfit gekregen. Lekker kort en fris ligt ze op de bank. Háár domein.

Ik realiseer me dat ik met Muffin door heel Europa heb gereisd,  en dat er eigenlijk geen plek is waar we niet samen gelopen hebben. Slechts 1 keer is ze niet meegeweest op vakantie (destijds een héle foute keuze van mij) Maar we liepen samen in Zweden, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Spanje, Monaco, Zwitserland, Italie, Slovenie, Hongarije, Oostenrijk.... ze liep áltijd naast me. Samen op pad, op zoek naar mooie natuur. Spannende ruige paden waar we soms na veel zweet en blaren (en dorst) tot ons doel kwamen. Nu.... nu zie ik op tegen de volgende vakantie waarbij ik mijn wandelschoenen zal aantrekkken, en Muf niet als een malloot zal staan te blaffen en zingen... Mijn maatje is er niet meer.

Langzaam kwam het besef in de afgelopen weken dat we zóveel samen hebben gedaan, dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Nu heb ik daar weinig behoefte aan, maar het idee vormde zich verder tot een foto boek. Digitale foto's blijven vaak maar op de laptop staan.... behalve natuurlijk de enkele, die speciale die worden uitvergroot voor aan de muur. Ik ben nu dus bezig om een foto album te maken van Muffin haar leven. Natuurlijk loop ik er tegen aan dat de foto's uit haar puppy tijd niet digitaal waren, en dus in 2004 verbrand zijn. Toch lukt het me aardig om haar leven over de 10 jaren in beeld te brengen.

Er gaat veel tijd in zitten. Bij het zien van de foto's komen zoveel herinneringen terug, en dan moet er uiteraard een selectie plaatsvinden.... al met al kost dat veel tijd en tranen. Het heeft geen haast, en ik neem er ook de tijd voor. Perfectionist als ik ben, moet het mooi worden. Dus worstel ik met het Albelli programma om eruit te halen wat erin zit en het wórdt mooi. Misschien is het wel een stukje verwerking, of afsluiting. Who knows...

En dan, zo lijnrecht op alle emoties, komt dan het geweldige nieuws dat er pups komen.... Best even moeilijk om een plaatsje te geven... het is zo dubbel.  Maar zoals een vriend het zo treffend zei "It's the circle of life"...

Het is soms net alsof de geschiedenis zich herhaald; Toen ik met Raggles in 2001 een echo ging maken, zagen we 1 pupje. Tijdens het zelfde consult werd bij Lotte de diagnose botkanker vast gesteld.

5 weken later liet ik Lotte inslapen omdat we haar met pijnstilling niet meer konden helpen, en 36 uur later werd Muffin geboren....... dáárom kreeg ze de stamboom naam "live life to the Max". Ik realiseerde me toen al (nog vóór de geboorte) dat ik ook van dit pupje zoveel zou gaan houden, dat ik over 'tig jaar wéér zoveel verdriet zou gaan hebben... maar dat is de consequentie when you Live Life to the Max...

(je hebt het grootste verdriet door het verlies van hetgeen je het meeste vreugde gaf.... hoge pieken in het leven geven vanzelfsprekend ook  diepe dalen)

Nu, anno 2011 zitten er gelukkig enkele weken tussen het afscheid en het nieuwe leven. Ik ga van de pups genieten, dat weet ik zeker. Ze gaan me laten lachen, net zoals Vincent me kan laten schateren.

Life goes on. Maar soms doet dat wel heel veel pijn. Soms, als je een hond verliest...raak je een stukje van jezelf kwijt. Muffin was zo'n hond.

Muffin

Het is stil. Het is leeg. Ik ben leeg....

De wereld om me heen draait door. Maar ik wil even stil blijven staan. 

Ik sta op, doe wat ik moet doen, en ga naar bed. Kan de wereld even stil staan? Nee dus.

90% van de mensen begrijpen niet wat het is om een vriend te verliezen. Niet als we een hondse vriend bedoelen. Lang geleden heb ik al geleerd dat het vaak niet begrepen wordt, dus heb ik me afgelopen maandag maar afgemeld op de zaak met de opmerking "family omstandigheden". Slechts enkele collega's begrijpen waarom ik rode ogen heb en niet naar de feestelijke bijeenkomst van ons nieuwe bedrijf kom, en de borrel met de klant af sla.

Kan de wereld écht niet even stil staan en wachten totdat ik weer bij mijn positieven ben? 

Muffin is niet meer bij me..... ongeloof, onwerkelijkheid en verdriet. Heel veel verdriet. 

Liepen we 6 weken geleden nog samen naar de top van de berg langs de Krimmler watervallen, en voelden we ons 'Lance Amstrong'. Het was ons doel, samen op vakantie en langs de hoogste waterval van Europa klimmen. Ons doel was bereikt en ik heb met tranen in mijn ogen Muffin een knuffel en een kus op haar dikke neus gegeven. "we did it Muf". Malene maakte de foto van ons.... misschien wel de foto die me nu het dierbaarste is van al die duizenden die ik in 10 jaar van Muffin heb gemaakt.

3 weken geleden onderzoek, en de diagnose spondylose. Al snel bleek dat deze symptomen nooit alleen van spondylose kon komen. En afgleopen donderdag tijdens het onderzoek bij de neuroloog kwam de klap midden in mijn gezicht..... tumoren uitgezaaid in Muffin's buik.... overal. Lymfen, lever, milt, nieren... dus onnodig om naar de ruggewervel te gaan kijken om te zien waar haar zenuwen knel zaten. Onnodig om verder te zoeken naar de reden waarom de reflexen in de achterpoten weg waren.....het waren tumoren. De kanker was dus toch al uitgezaaid.

Muffin heeft een flinke shot prednison gekregen, om zeker geen pijn te hebben en zich wat beter te voelen terwijl ik moest omschakelen van de gedachte dat er ergens een ontsteking zat die haar zo onvast op haar poten liet staan. Extra tijd om mij zsm de beslissing te laten nemen om een einde aan haar leven te gaan maken. De prednison deed z'n werk, en Muffin rende 's morgens weer door de tuin heen. Niks aan de hand voor Muffin....

Wat nu? Ik had een show ingeschreven in Wirges. De leukste show in Duitsland, doordat het een luxe camperplaats en ruimte biedt voor de honden. Eigenlijk dus een weekend kamperen met toevallig ook een show erbij. Ik kan Muf geen groter plezier doen dan een camper trip. Na wat wikken en wegen  ben ik voorzichtig de camper gaan inpakken, hetgeen niet aan Muf haar aandacht ontglipte. Ze hielp me door als vanouds in de weg te lopen, blafte vrolijk als ze dacht dat we bijna in konden stappen en wist uiteindelijk niet hoe snel ze als eerste in de camper kon gaan zitten om vooral niets te missen.

Ok Muf.... jouw laatste trip wordt leuk... Jouw camper trip. Ik wist dat de opleving door de prednison kwam, en maakte met Walter alvast de afspraak om haar maandag in te laten slapen.

Muffin genoot van elke minuut (as usual) en rende over het grasveld van de Rastätte waar we onderweg stopten, en verkende nieuwsgierig de camperplaats bij aankomst. Ze was blij met haar eigen bed onder de luifel, en genoot van alle aandacht die ze kreeg.  's avonds bij de BBQ had ze al snel door dat er 2 soorten stokbrood waren: 1 mét kaas, en 1 zonder. Zonder er veel woorden aan vuil te maken wist ze het halve kaas stokbrood toe te eigenen en liet ze zich heerlijk in de watten leggen.

Muffin was in haar element. Ze genoot in en om de camper, en maandag ochtend hobbelde ze rond in de tuin. Soms draaide ze wat te snel waardoor ze haar evenwicht niet kon bewaren maar zelf weer snel op kon staan om Pooh op haar nummer te zetten.

Continue twijfels... moeten we écht vandaag al afscheid nemen???? Maar ik zag ook dat ze niet meer wilde eten (behalve stokbrood, en koekjes) en ik wist dat uitstel in slechts enkele dagen extra aftakeling zouden betekenen.

Muffin verdiende beter. Mijn sterke stoere trotse MufMuf hoeft niet af te takelen totdat ze niet meer zou kunnen  lopen.

Muffin, Shanti en ik zijn nog naar het bos geweest, waar ze als een oude dame heeft gewandeld, zelfs even achter Shanti aan heeft gerend... en zelf de auto weer ingestapt om vervolgens door te rijden naar Sleeuwijk.

Walter bood zelf aan om Muffin op haar meest dierbare plaats in te laten slapen....  dus ze is niet eens meer uitgestapt en lag als een prinses op de achterbank terwijl ze de handelingen volgde totdat haar koppie in mijn handen zakte en haar ogen sloten.

Dag Muf... Dag lieve MufMuf. Ik zal je zo missen. Ik hou van je, en ik ben zo blij dat ik 10 jaar lang zo intens van je heb genoten. We lived life to the Max.

Het is stil. Het is leeg. Ik ben leeg....

De wereld om me heen draait door.

Maar ik wil even stil blijven staan.

Even stilstaan bij het verlies van mijn dierbare Muffin.

Girls talk

laten we het eens over de meiden hebben... want de meiden houden me wel bezig de laatste tijd.

Allereerst natuurlijk Muffin, alias MufMuf. We zijn 2 weken verder, en eigenlijk veranderd er niet zoveel aan haar situatie. Mijn geheugen wordt wel steeds meer aangevuld met kleine voorvallen die wellicht toch allemaal met haar uiteindelijke ziektebeeld te maken hebben. Zo herinner ik me dat ze op één van de eerste dagen van de vakantie plotseling piepte toen er een andere hond tegen haar kop/ schouder aanbotste. Nader onderzoek leverder niets op, en Muffin liet verder ook niets meer merken waardoor ik er ook geen aandacht meer aan gaf. Nu denk ik...had dit voorval er al mee te maken?

Of de dag in Oostenrijk dat ze haar staart niet kon bewegen...ze kon niet kwispelen en als ze draafde hing haar staart als een slappe worst naar beneden. Een dag later was alles weer normaal en dacht ik dat er een spiertje of zenuw knel al gezeten. Nu klinkt het allemaal bij elkaar toch wel erg neurologisch, en heeft het misschien toch iets te maken met wat ze nu heeft?

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat de klachten niet (alleen) door spondylose veroorzaakt kunnen worden. Het syndroom van Horner is toch nét ff anders dan wat Muf heeft (haar onderste ooglid hangt, niet het bovenste) en het feit dat ze af en toe zwalkt tijdens de eerste stappen en zelfs omvalt als ze lekker relaxed naast me staat om gekroeld te worden.... nee, dat is geen spondylose.

Wat dan wel? Is het toch een hersenbloeding geweest, of is het nog erger...? Ik weet het niet, en er is eigenlijk niet achter te komen zonder dat er een CT scan van haar koppie wordt gemaakt. Het feit dat ze hiervoor onder volledige narcose moet, en er ongeacht de uitslag toch niets gedaan kan worden heeft me doen besluiten om het niet te doen.

Muf en ik leven bij de dag. Soms hebben we een goede dag, en soms slaapt ze alleen maar. Ze schijnt zelf weinig last te hebben, en ze houdt zich koest. We fietsen niet meer samen, maar we maken we dagelijks een wandeling waarbij ze vrolijk mee stapt. Als ze begint te zwalken dan gaat ze zelf al zitten en vervolgens schuift ze dan langzaam haar voorpoten vooruit om rustig te gaan liggen. Ik vraag me soms af of ze hoofdpijn heeft. Ze houdt zich rustig, en afgelopen week piepte ze weer even toen ik met mijn dijbeen tegen haar kop aanduwde omdat ze plotseling in mijn looprichting stond. (hierdoor werd mijn geheugen ook opgefrist en bedacht ik me dat ze dat dus eerder heeft gedaan.

Maar gisteren hadden we ook een hoogtepunt! Na 2 weken rust, waarbij ze toch wel steeds allert is en haar bescheiden vrolijkheid toont heeft ze gisteren uitbundig tegen me staan te blaffen. We liepen samen in de tuin... net als anders als we samen gaan voetballen. Voorheen liep Muffin enthousiast vóór me uit, terwijl ze heel hard áchteruit liep en dan blafte ze naar me dat ik de bal moet schoppen. De afgelopen tijd liep ze wel met mee, en kwispelde naar me.  Nu liep ze wat stuntelig om me heen te dartelen en blafte vrolijk en uitdagend! Hoe blij kan je zijn als je hond blaft? :-) De bal haalt ze niet meer op, maar we hadden samen dikke pret door de bal 5 meter vooruit te schoppen, samen er achteraan te hobbelen en weer verder te schoppen. Zal ze ooit nog een bal achterna rennen en naar me terugbrengen? Niemand weet het antwoord. Het lijkt er op dat Muffin in 1 dag 4 jaar ouder is geworden. Ze leeft nu als een hond van 14 jaar die graag eet, een koekie op zijn tijd wil,  haar bescheiden lolletje heeft en graag aan mijn voeten ligt. Zolang ze plezier heeft en geen pijn heeft, ben ik blij dat ze bij me is, en geniet ik van elke dag die we samen hebben. Maar ik mis  mijn gekkke, altijd aanwezige druktemaker. Mijn mee-ga hond. Het doet me verdriet  om zo'n  grote sterke hond plotseling zo zwak en kwetsbaar te zien zijn.

Dan hebben we ook hele leuke dingen te melden over ons andere meisje... Jody! Onze "kleindochter  is hier geweest om een feestje met Vincent te bouwen. Jody was hier nog nooit geweest. Ik heb haar zondag opgehaald toen ze zover in haar loopsheid was om gedekt te gaan worden.  Ze lag met Shanti samen in de achterbak toen ik naar huis reed. Op een gegeven moment zit een bekend smoeltje me aan te kijken in de achteruitkijk-spiegel, en babbel ik dus terug tegen mijn 'Prutske'. Vervolgens gaat Shanti dus zitten en kijkt me óók aan... haha ik zat dus tegen Jody te babbelen terwijl dacht dat het Shanti was! Die meiden hebben dus dezelfde expressie en dat kan geen toeval zijn...

Eénmaal thuis kreeg Jody even de vrijheid om dit nieuwe huis te ontdekken en rustig kennis te maken met de andere honden. Dat vond ze niet zo belangrijk, ze had alleen maar oog voor die knappe kerel. Enfin, de foto story onder de link "puppy nieuws" zegt genoeg.  Jody is hier 3 dagen geweest; ze verleidde Vincent, speelde tikkie-met-verlos samen met Pooh, rende en keette met Chanel en Shanti, had de juiste respect voor Muffin, en deelde 'snachts de kennel en het vetbed met Babs. Gewoon... alsof ze hier al jaren woonde! Ook mijn honden accepteerde haar als de normaalste zaak van de wereld. Wat een heerlijke meid!! Ik ben zo blij dat ze hier pupjes gaat krijgen, en ik kijk er echt naar uit dat ze hier een paar weken zal komen en dat we haar geweldige-, en zó herkenbare karakter gaan doorgeven aan pups.

Nu vragen veel lezers zich af "wie is Jody dan?" Nou, Jody is een kleindochter van mijn Bo-Ghy en ze is geboren bij Mark en Roosmarie in de Sweet Expression's kennel. Doordat zij wat rustiger aan gaan doen, werd er met Jody geen nest gepland. Hierdoor hebben we met z'n allen, en na akkoord van Linda (de eigenaresse van Jody) besloten om Jody hier pups te gaan laten krijgen samen met onze Vincent. Ik verheug me er enorm op... nu maar aftellen en hopen dat alles gelukt is!

En de laatste girl om wat over te melden ben ik zelf. Na wat weken thuis ivm de operatie aan mijn hand, thuiswerken en daarna de vakantie van 5 weken is het enorm wennen om weer fulltime aan het werk te zijn. Wel leuk hoor! En eigenlijk ook wel heel fijn om weer met mijn hersens te werken, en andere 'praat' dan hondenpraat aan mijn hoofd te hebben. De honden moeten er ook wel aan wennen dat ze nu weer af en toe alleen zijn. Nooit te lang gelukkig. Mijn nieuwe project wordt merendeels in Eindhoven uitgevoerd, dus kan ik veel dagen 50/50 of helemaal thuis werken. Het is lekker om weer in het ritme te zitten, en de leuke reacties van collega's  ("leuk je weer te zien" en "waar heb jij al die tijd uitgehangen?") én de uitdaging van het nieuwe project wat me is toevertrouwd doen me goed.

Aanstaande zondag hebben we de jaarlijkse wandeling cq puppy reunie van het laatste nest. Er komen ongeveer 20 honden, waarvan 5 uit het laatste nest. Altijd jammer als een nest niet compleet is op de reunie... maar toch wel erg leuk dat er 5 van de 7 "Droom Pups" wel zullen zijn! En zeker ook zo leuk als er oudere honden komen. We vieren zondag ook de 7e verjaardag van de Mode Ontwerpers; Giorgio Armani en Laura Ashly (oftewel Diesel en Luna) zullen een mooi feestje vieren met hun familie in het bos!

Hondse vakantie II

We zijn weer thuis. Bijna 5 weken zijn we 'en route' geweest, en wat hebben we genoten! Ik schrok wel even toen ik op de kilometer teller van de camper keek: in totaal 5400KM gereden. We hebben 7 landen en 5 shows bezocht, ontelbare mooie plekjes gezien, heerlijke wandelingen gemaakt, 6 dikke boeken uitgelezen, veel nieuwe mensen ontmoet en oude vrienden bezocht. Bruingebakken van de zon, en een paar kilo lichter door alle beweging kan ik weer aan het werk nu. Op de zaak, maar ook thuis!

Pooh heeft deze vakantie laten zien dat ze een grote meid is geworden. Zelfs de eigenaresse van de camping in Villach gaf haar het compliment dat ze zich al zo netjes gedroeg. Ze spring niet meer over de omheining heen, blaft niet uhh minder naar honden die langs lopen. Ze heeft nu ook bijna begrepen dat je andere hondjes die aan de riem lopen niet mag laten schrikken, door er als een stuiterbal blaffend op af te jumpen, ookal bedoel je daar niks mee. Ja, 4 weken optimaal aandacht werpt wel haar vruchten af!

Het is altijd leuk om te zien hoe honden zich gedragen, en dat ieder zijn eigen rol in de roedel heeft. Mijn 6 boppers weten precies wat ze aan elkaar hebben, en wie welke plaats in de roedel heeft. Ik vind het dan ook altijd wel leerzaam en interessant om te zien wat er gebeurd als er andere honden bijkomen. De eerste week was mijn Deense vriendin Malene erbij, met 2 meiden. Kerne is bij ons geboren, en als pupje van 8 weken naar Denemarken verhuist. Ik vond het heerlijk om haar nu een volle week mee te maken. Wat een leuke hond! Ze heeft de rust van Vincent, en het uiterlijk en de humor van Shanti. Ik vond het ook wel erg grappig hoe ze zich direct aanpaste aan de familie, en haar plekje in de roedel innam (en kreeg).  Ze nam direct de Bo-Ghy-Bank in beslag, en vond dat ze daar prima lag. Zelfs als we gingen verkassen, dan keek ze Malene aan met een blik "jij denkt toch niet dat ik in jouw Toyotaatje ga liggen, als ik me hier riant op de sofa kan laten vervoeren hè... duhhh." Dus Kerne reed met ons mee als we 100km verderop wilden gaan. En het viel amper op dat er een 7e OES in de camper lag.

Echter, Malene had ook een ander teefje bij zich. Op zich een aardige Bobtail, maar toch van een heel ander type. Ze komt uit heel andere bloedlijnen, waarvan ik weet dat het karakter ook anders is. Dit bleek dus ook in deze week. Natuurlijk verklaren diverse mensen me voor gek als ik zeg dat ik gewoon 8 honden op 10 vierkante meter bij elkaar laat zijn. Voor mijn honden is dit gelukkig nooit een probleem. Maar.... we hebben wel regels. En als honden zich niet aan de regels houden, dan zal Alfa-Muffin wel even vertellen dat er niet gegilt wordt, en dat debiel angsthazen gedrag wordt niet geaccepteerd.

Helaas speelde Gaya ook niet leuk, waardoor zelfs Pooh het na een aantal pogingen niet meer leuk vond om alleen maardoor een bulldozer omver gelopen te worden of onder het gras gemoffeld te worden door een paar tanden in haar nek. Dus was er  voor Gaya al snel niemand meer om mee te spelen en viel ze buiten de roedel. 

Ik vraag me nu nog steeds af waarom Kerne zo direct geaccepteerd werd, en Gaya niet. Is er nog een herkenning vanuit het nest waardoor Kerne zich makkelijk aanpast, en wordt geaccepteerd? Of is het écht alleen het gedrag van de hond... Kerne zo sociaal, zelfverzekerd maar wel flexibibel terwijl haar reisgenootje door angst, vluchtgedrag en onnodig gillen direct op de zenuwen van mijn honden (en mijzelf) werkte?

De andere weken waren we met ons eigen roedeltje, wat in paîs en vree samen van de warme dagen en het luie leventje genoot. De laatste week viel het me wel op dat Muffin 'ns een avond had dat ze erg lag te hijgen, en dat ze moe was. Maar dat is na haar operatie met herstel periode + de vakantie wandelingen ook helemaal niet zo vreemd. Totdat ze afgelopen zondag echt heel raar ging doen. Tijdens de Euro show in Tsjechie lag ze rustig in de camper te slapen, en vond ik haar hijgend, kwijlend en met een heel scheef gezicht. Haar rechter oog was helemaal uitgezakt, ze had een harde buik en ze liep als een dronken mannetje. Ik heb direct een bevriende fokker gehaald, die ook dierenarts is, en zij heeft Muffin direct onderzocht. We dachten dat ze een hersenbloeding had gehad.... maar ze was stabiel (voor zover dat zo te beoordelen is) en we besloten haar  na het grondige onderzoek rustig en koel te laten slapen.

De zorg om Muffin drukte voor mij zeker een stempel op de Euro OES show, wat anders zo'n onbezorgd feest weekend zou kunnen zijn. Ik ben maandag ochtend vroeg direct vertrokken, en in één ruk naar huis gereden. Muffin sliep languit en ik wilde naar huis!!!

Thuis bleek Muffin ook erg blij te zijn om op haar eigen plekje te kunnen gaan liggen, en sliep vast en diep. Ze kwijlde iets minder, haar rechter oog nog steeds uitgezakt, en af en toe stond ze wat onvast op haar poten. Het hijgen was zorgelijk, maar dat nam wel wat af. Rust, rust en nog eens rust.

Dinsdag met Walter gebeld, en besloten om haar woensdag door de medische molen te laten gaan. Muffin sliep gedurende de dag nog steeds veel, en het hijgen werd wat minder. De andere symptomen bleven. Röntgenfoto's, echo onderzoek en bloed onderzoek hebben inmiddels wat duidelijkheid gebracht;

Muffin heeft veel spondylose in haar ruggewervels, hetgeen vreselijke pijn en uitval-verschijnselen kan geven. Zeker bij de (over-)belasting tijdens de wandelingen en de vermoeidheid na 4 weken rond touren kan dit een deel van de symptomen verklaren. Mijn angst, dat de mamma carcinomen uitgezaaid waren naar essentiele organen werd wat gesust. Haar longen zijn schoon, haar buik is schoon, haar maag, lever en nieren zijn schoon. Haar milt laat een plekje zien, maar dat zegt nog niet alles. Het bloedonderzoek liet zien dat alle organen prima werken en dat haar rode en witte bloedcellen in balans zijn. Dus over 3 weken gaan we weer een echo maken om te zien hoe die plek op haar milt zich ontwikkelt.

Haar scheve koppie blijkt door het 'syndroom van Horner' te komen. (verlamming van een aangezichts-zenuw) Dit kan diverse oorzaken hebben, maar het meest waarschijnlijke is dat dit ook door de spondylose vanuit haar rug komt. Muf heeft nu dus hele zware pijnstillers en rust.

Ik merk nu al dat de pijnstillers aanslaan en dat ze beter loopt. Ze is vrolijker, en ze lijkt alweer wat fitter te worden. Of haar koppie ooit nog recht wordt, weet niemand. Maar dat is ook helemaal niet belangrijk, daar kan ze immers prima mee leven. (ze eet goed, en ik heb het idee dat ze met haar rechteroog ook nog wel wat kan zien)

pffff was een stress.... dat was dan de afsluiting van een fantastische vakantie. Nu foto's uitzoeken, en stukje bij beetje gaan proberen om de rimboe (dat stuk grond wat ooit mijn tuin was) te gaan snoeien. Valt niet mee, want mijn linker hand wil nog niet echt functioneren, maar de grasmaaier kan alvast over uren gaan maken! 

Ondertussen heb ik het koud... terwijl iedereen maar volhoudt dat het zo'n lekker weer is. Nou, not dus. Na 4 weken boven de 25 graden (meestal zelfs meer dan de 30) vind ik het hier dus koud!!! Ik zat net even te kijken wat voor weer het nu in Oostenrijk is; ja hoor, gewoon 25+...... misschien moest ik toch maar eens een emigratie overwegen ;-)

Hondse vakantie

vanonder mijn luifel, in de schaduw met de honden naast me toch maar eens m'n blog bijwerken. De Italiaanse eigenaar van de camper parking heeft me een fles wijn en de inlog code voor WiFi gegeven, dus nu kunnen we ongelimiteerd surfen. (met de dongel gaat dat ook wel, maar is het toch altijd schrikken als je de MB's voorbij ziet vliegen... aangezien daar hoge kosten aan zitten) Die fles wijn was gister avond al op, waar de eigenaar zelf graag aan meewerkte.

Dus, eerst weer wat foto's naar facebook ge-upload, mail bijgewerkt en nu ook de blog. In 2,5 week is er al zoveel gebeurd, dat ik waarschijnlijk veel dingen alweer vergeet te vermelden.

We startten in Zwitserland op de show in St Gallen. Bij de grens is het altijd wel ff spannend. de meest wilde verhalen gaan rond over weegbruggen en hoge boetes voor campers met overgewicht. Met mijn afgeladen boppermobiel zal ik ongetwijfeld ook boven mijn max. gewicht hebben gezeten, en dan hoop je toch maar dat je zo de grens mag passeren. Dit was not my lucky day... of ik aan de kant wilde gaan en de papieren kon laten zien. No problem... en ze wilde natuurlijk ook de papieren van de honden zien. ahum... met een stalen gezicht gaf ik 4 honden paspoorten. Na een kletspraatje met de beambte die wilde weten waar ik heen ging, wat een  leuke honden, wie gaat er naar de show? ohhh hij is wel mooi... Oh, hij kan kampioen worden? wow... hoe heet hij, mag ik hem aaien... En Vincent hing dus over mijn schoot uit het raam om geknuffeld te worden door de Zwitserse douane.... hiermee was meneer zo onder de indruk, dat ik met de beste wensen weer door mocht rijden. (NB Muffin en Babs worden al jaren niet meer ingeent, dus die zouden eigenlijk het land niet eens in mogen!) Pfffffff wat een stress. Echt weer zo'n verhaal uit de catagorie: "niet leuk om mee te maken, maar wel leuk om na te vertellen!"

In St Gallen stuitte we op het parkeer drama (ik had 40 euro p/dg aan parkeergeld voor de camper betaald) het bleek dat we op een half uur loop afstand van de hal werden gestalt. de straten zijn daar niet bepaald vlak, dus dit zou een drame worden om met de honden, trolly, en alle spulletjes naar de hal te komen. Er was geen water, geen electra... en we hadden met 12 campers een groenstrookje van 3 meter breed tot onze beschikking waar we moesten parkeren. NOT dus...  We bleken voor slechts 25 Franc p/dg op de openbare parkeerplaats recht voor de deur te kunnen staan. 10 meter lopen. Dus zo gezegd zo gedaan, en de Visa card is geblokkeerd voor afschrijvingen van de organisatie mbt de parkeerkosten. Wat een oplichters.

De show was wel leuk, en Malene uit Denemarken was er ook met Kerne (dochter van Shanti en Vincent) en een door haar zelf gefokt teefje. Vincent won de kampioensklasse en werd beste reu en maakte daarmee zijn Zwitserse titel officieel af. Dat was een feestje waard.

Het weer sloeg om in St Gallen, en na 24 uuur regen (en 8 honden in de camper) lieten we ons leiden door de weersverwachting en kwamen we 50 noordelijker, net in Duitsland terecht. Op een leuke boeren camping met 50 melkvee koeien en evenzoveel kalfjes kwamen we tot rust en konden de honden heerlijk rennen spelen en lang uit in het gras rollebollen.

Toen we bijgeslapen waren, en wilde vertrekken bleek dat één achterband van de camper veel te zacht was en het ventiel kapot. Gelukkig is er op een boeren bedrijf van alles beschikbaar... zelfs de hulp van oma die van de gelegenheid gebruik maakte om de knecht een les 'band verwisselen, moment sleutels en bandendruk' bij bracht. Malene en ik mochten niets doen, oma vond het veel te leuk. Ze had me eerder al verteld dat ze vroeger graag een ezel had gehad, maar dat ze in plaats daarvan een tractor van haar man had gekregen! Wat een geweldig mens, en wat een passie voor haar vee. Ze vond het zo jammer dat we weg gingen, of we nog wel eens terug wilden komen. Ja hoor, graag zelfs!

Onze tour ging richting Oostenrijk waar we de Krimmler watervallen bezochten. Tijdens Muffin haar herstel had ik steeds dit doel voor ogen. Samen de berg opklimmen... net als vroeger. Zou ze weer zo sterk en fit worden? En zou ze dat ook al zo snel na de zware operatie weer kunnen? Enkele foto's staan op de frontpage van de site.... het was geweldig! Zo mooi, zo imposant... en we hebben het samen gered! Het was zwaar voor ons allebei, maar wat hebben we genoten. Eénmaal boven gekomen moest ik wel ff slikken, en was het best emotioneel om te beseffen dat we ons 'doel bereikt hadden'.

Daarna weer door naar Salzburg, waar Shanti meedeed om zo haar Oostenrijkse titel bij elkaar te krijgen. Helaas waren er maar 7 Bobtails ingeschreven. Later hoorde ik dat dit nog best veel was voor Salzburgse begrippen. Shanti won Best of Breed, en toen we bij de erering aankwamen voor de groepskeuring bleek dat de voorselectie al gedaan was. Zonder mijn jasje, en Shanti niet opgeborsteld rende ik de grote ring in en vertelde ik dat we net klaar waren met de ras keuringen... en dat ik toch mee wilde doen. De keurmeester zag Shanti en zei dat ze akkoord ging. Ik mocht nog meedoen. Shanti presenteerde zich als een diva, en stal de show door in haar uppie in 'nature look' door de grote ring te draven.... en ze werd reserve Best in Group! wow.... wat een spectakel!

Malene ging naar huis na deze week, en wij trokken door naar het zuiden. Op de camperplaats bij Villach werden we met open armen ontvangen. De eigenaresse riep "aaaaaahhhhh POOH ist wieder da!!!" Haar kleinzoon werd naar buiten geroepen en de voetbal werd gehaald. De volgende dag vertelde ze dat haar man voor ons de berg weide zou maaien, dan konden de honden daar lekker rennen. Jammer voor Pooh, want die vond dat 40cm hoge gras juist het einde!

Donderdag kwamen we aan in San Marino waar de show zou zijn. De camperplaats is op de showground zelf, en van alle gemakken voorzien. De president van de kennelclub is van origine Nederlands, en ze kwam direct naar me toe met de waarschuwing dat ik de honden goed in de gaten moest houden aangezien er de afgelopen weken honden waren vergiftigd met rattengif verstopt in stukjes vlees en op straat verspreid.

Dood eng... dus de honden bleven binnen de afscheiding van de camper en uitlaten alleen 2 aan 2 aan de riem, zodat ik exact kon zien wat ze deden en of ze niks zouden opeten van de grond.

Vrijdag de 2 meiden gewassen en geborsteld en zaterdag ochtend om 7 uur begon de parking vol te stromen. Alle voorbereidingen waren klaar, de catalogus liet zien dat Shanti alleen in haar klasse stond en Pooh had 1 concurrent. Shanti zou dus zeker haaar San Marino titel afronden... Titel nr 15 was in de pocket :-)

Maar om 10 uur werd plots bekend werd gemaakt dat de show werd gecancelled. Er was die ochtend weer een hond overleden en de organisatie vond het nu onverantwoord om de show door te laten gaan....

Tja, enerzijds wel te begrijpen. Anderzijds stond ik (en velen met mij) vreselijk te balen. Duizend kilometers reizen, en dan dit. De kans dat Shanti de titel nog ooit kan halen is nihil, ivm timing, haar leeftijd en gelegenheid met werk etc om naar San Marino te kunnen reizen.

Na afloop werd ik uitgenodigd om bij bevriende OES eigenaren vlakbij Ravenna thuis te komen eten. Heerlijk!! En super gezellig. Ze hadden nog wat andere fokkers van Akita's en Shiba Inu's uitgenodidg en zo hadden we een leuk gezelschap met genoeg te kletsen over van alles en nog wat. Zondag werd ik door hen meegenomen voor een tour door Ravenna... schitterend! Die Italianen weten wel wat cultuur is, en hoe ze het moeten behouden. Mooie mosaiek vloeren, schitterende capellen met bewerkte koepels... echt geweldig.

En nu... nu trek ik langzaam langs de Adriatische kust richting Venetie. Of ik echt de stad ga bezichtigen weet ik nog niet... we leven bij de dag, en plannen alleen korte termijn. 
De camping eigenaar kwam zojuist vragen of hij vanavond weer met een fles wijn mocht komen buurten. Ja hoor, gezellig. Leuke kerel, spreekt zijn talen heeft een leuke babbel én het is een echte Italiaanse Don Juan... Dus wie weet! ..en ja, hij ziet er best goed uit voor zijn 78 jaar! :-)

Dennis

...en dan zomaar heb ik vanmorgen Tania aan de telefoon....

We huilen samen, en ze verteld me dat ze ervan overtuigd is dat Dennis nu met Nina knuffelt. Ze weet dat Nina haar dikke dropneus nu tegen hem aandrukt. Nina is bij hem, en ze zal hem nooit meer loslaten.

Samen bij de rainbow bridge.

Dennis is gisteren overleden. 15 jaar oud, en mag niet ouder worden. Een jonge knul, aan de start van zijn leven. Hij zou nog zo'n mooie toekomst moeten hebben.

Dag kerel. Ja, Nina zal er voor je zijn. Dat geloof ik ook.