Alle ballen verzamelen...

Er ligt nog steeds sneeuw, het kwik komt niet boven het nulpunt... en ik realiseer me dat de pups nog nooit gras hebben gezien! Alles is wit, wit en nog eens wit.
Ze stuiteren wel over de speelplaats, door de hele tuin, tussen de planten door (ik wens de nieuwe eigenaren veel succes om ze dit weer af te leren) maar gras... nee, dat hebben we al weken niet meer kunnen ontdekken onder die witte deken. Door de kou heb ik het indoor speelparadijs maar uitgebreid door de ballenbak binnen te plaatsen. Gelukkig is het hondenhuis ruim, en kan ik het ook als ze er niet mee spelen laten staan (het lijkt onze race baan vroeger wel... die mocht ook soms na het spelen blijven staan)
Plassen doen we meestal wel met z'n allen buiten. Als ze wakker worden dan loop ik meteen met 9 hummels achter me aan naar buiten, en worden alle behoeftes keurig buiten gedaan. Goedzooooooooooo groooooooote puppieeeeeeeees...... Mijn buren lachen zich rot, en lieten me onlangs weten dat dit best een heel rustig nest is (na het EF-EF-nest van afgelopen zomer) maar dat ik dat wel compenseer met mijn hoge goedzoooooooooooo braaaaaaave puppie-puppie-puppie-puppie!!!! (maar de pups luisteren prima, en ik hoef er nooit eentje op te pakken, want ze hobbelen zo achter me aan. Wel zo makkelijk als het er 9 zijn!)
Enfin, door de kou spelen ze dus beperkt buiten en destemeer binnen. Ze lopen een paar keer per dag, een aantal uren dus gewoon lekker los door het hondenhuis, en hebben dikke pret samen. Iedereen die mijn huis kent, weet dat de toilet en douche dus via het hondenhuis bereikt worden. Nou ja, elk huisje heeft zijn uhh ongemakkelijke indeling-kruisje... Niks aan de hand, behalve nu de pups wat groter zijn, en me hard achterna lopen als ik naar het toilet ga. Best gezellig hoor... naar het toilet met 9 pups aan je voeten. Ook leuk dat ze dan de toiletrol willen plunderen (nee, het zijn geen Goldens, en we doen NIET mee aan de page reclame!) ..of als ze er met het prullebakje vandoor gaan. Ook de douche is niet veilig, en ik heb al eens alle handoeken en washandjes kunnen terugzoeken in de puppy kennel (ze nemen wel alles netjes mee naar huis...)


Maar goed, ze hebben nu dus ook de ballenbak. Erg leuk.... en net als het vorige nest wordt er driftig in gedoken, gezwommen, gesparteld en tikkie met verlos gedaan. Gevolg... de ballen stuiteren in het rond en er liggen meer ballen buiten de bak dan in de bak. Ook leuk, want die rollen dan weer weg, en kunnen 'als een prooi gevangen worden'. Maar die ballen schieten dus alle kanten op, en ze nemen ze weer overal mee naartoe.
Zo heb ik inmiddels rode, gele, blauwe en groene ballen in alle kennels gevonden, ballen in de tuin, ballen op de oprit(?) ballen in de buiten ren, ballen in de keuken, in de toilet en ja, vanmorgen lag er zelfs eentje in de douche bak.
Tijdens hun laatste maaltje om een uur of 11 's avonds loop ik dus nu mijn hele huis door om de ballen te verzamelen en terug in de bak te kiepen. Zodat we morgen ochtend weer met een verse bak kunnen beginnen.


Wat heb ik een hoop lol met ze... nog maar een paar dagen... wat zal ik ze gaan missen.... zondag zullen er 5 pups al naar hun nieuwe families gaan. Bentley vliegt op de 24e vanaf Schiphol en Donna zal op de 26e worden gehaald. Winnie uhhh Pientje is afgelopen week 500 gram aangekomen (wow!!!van 1900gr naar 2400gr!) en zal ook als ze 9 weken is naar haar nieuwe familie mogen gaan.
En Pooh....? Pooh niet. Pooh blijft bij ons.
(Poehpoeh!!!)

De dagelijkse dingen

De dagen vliegen voorbij... de pups zijn alweer 6 weken! De kou houdt aan, en de pups kunnen dus niet te lang buiten spelen omdat ik bang ben dat ze het te koud zullen krijgen. Als we 'smorgens wakker worden is het -8 graden... dus dat is leuk, zolang je in beweging blijft. Ik ren dus wat rondjes met ze door de tuin, en als ik het beu ben neemt mama Pien, of tante Shanti het van me over. Als de pups vervolgens moe zijn, of het gewoon beu worden om achter elkaar aan te rennen.... dan gaan we weer naar binnen. Het hondenhuis is helemaal puppy proof, en is voorzien van genoeg speelgoed om ze zich verder te laten vermaken. Wat me nog steeds opvalt is dat wanneer ze moe en uitgespeeld zijn, dan lopen ze zelf naar hun puppy ren en gaan ze naar bed. Ik hoef na een uurtje alleen maar het deurtje dicht te doen!
Afgelopen week maakte ik me toch wel zorgen over Winnie. Ze is zo klein (30% minder gewicht dan de andere zusjes) en zeker zij kon niet te lang buiten zijn. Na 10 minuten stond ze zo hard te bibberen dat ze omviel in de sneeuw. Oh gut... ze vind het heerlijk om dan in mijn fleece trui op te warmen, en daarna weer 10 minuten mee te spelen. Toch maakte ik me zorgen, en keek ik met spanning uit naar het d'arts bezoek. (op leeftijd van 6 weken worden ze gevaccineerd en krijgen ze een complete medical check-up) Gelukkig kon Walter bevestigen dat ze kerngezond is, maar gewoon een weekje achterloopt op de rest. Niks bijzonders als je je realiseert dat ze ook maar de helft van de anderen woog bij de geboorte, en niets om me zorgen over te maken.
Ook de chipper is geweest, en de keuzes zijn gemaakt welk pupje naar welk gezin gaat... en het aftellen is begonnen. Nog maar amper 2 weken te gaan voordat de eerste zullen vertrekken.

Het zal voor de andere honden wel een opluchting zijn als alles weer normaal gaat. Ik merk dat er wat dames beginnen te 'muiten'... Ze slopen opeens alles wat ze tegenkomen, en niets is veilig op de aanrecht. Zo zijn er rond de jaarwisseling 10 oliebollen verdwenen, een grote reep Milka met hazelnoot. Afgelopen week een doos Celebrations met inhoud. Ook de maatbeker waar ik de puppy brokken in week is al diverse keren leeg teruggevonden, met een creatief gevormd randje eraan...

Muffin en Vincent hebben hele andere dingen aan hun hoofd: Muffin is weer loops, en hangt een beetje de slettebak uit. Vincent zijn hormonen gieren door het huis, en meneer kan al een week niet eten van de vlinders in zijn buik. Nu was hij wat aan de stevige kant, dus hij kan het wel hebben. Aanstaande zaterdag mag hij weer mee naar een show, dus komt het wel goed uit. Maar toen ik hem gisteren aan het borstelen was, werd ik knettergek van hem. Hij had geen rust in zijn lijf, en bleef maar proberen zijn blik op de deur naar de keuken te houden...want daar is Muffin. Als ik me even omdraaide om een kam tee pakken, stond hij al op en was hij in staat om van de tafel te springen. Niet bepaald relaxed borstelen dus...

Ouwe Bo-Ghy is weer helemaal fit. Geen pijnstillers meer, en hij hobbelt lekker mee met het spul. Buiten vindt hij het wel leuk, maar vooral niet te lang. Lag hij in zijn jonge jaren graag uren buiten in de sneeuw (tot grote zorg en wanhoop van mij) nu vinden zijn oude botten het na 10 minuten wel welletjes en slaapt hij binnen op zijn Bo-Ghy-Bed, naast de bank waar Babs als de koningin op haar sofa ligt.

En ik... ik heb na mijn partime vakantie van de afgelopen weken het werk weer wat opgepakt. Ik ben godzijdank in een wat rustiger vaarwater belandt waar ik wat tijd krijg om bij te tanken na anderhalf jaar buffelen. Ik mag even in de luwte werken, dat had ik wel even nodig.

Kerstgevoel

Zo, we hebben het weer achter de rug. De Kerst.
Ik ben niet zo'n kerstmens, en heb al jaren een hekel aan het kerst gedoe. Opeens aardig zijn tegen mensen die je niet aardig vind, of ineens aardig doen tegen mensen waar je eigenlijk het hele jaar aardig tegen had willen doen maar niet gedaan hebt. Een beetje schuldgevoel aflossen ofzo... Nee, da's niks voor mij.
Elke dag is 'kerst' en binnen mijn selectieve vriendenkring wordt elke dag oprecht aardig tegen elkaar gedaan. We zijn er als we elkaar nodig hebben, en laten elkaar met rust als dat wenselijk is.

Afgelopen weken heb ik maar weer eens mogen ervaren hoe waardevol dit handje vol echte vrienden is. Als er zo plotseling een vriendje wegvalt, is er niets mooiers dan op de juiste momenten de juiste woorden te horen en aandacht te krijgen.
Door de afstand (tja, mijn vrienden wonen door heel Europa en niet in Limburg) gaat dat vaak per telefoon of mail... maar dat maakt niet uit. Afstand speelt geen rol bij echte vrienden.
Ook al die mensen die lieve reacties hebben gestuurd, die de moeite namen om hun eigen gevoel te delen. Want ja, iedereen die weet wat het is om afscheid te nemen van een hond kent ook het verdriet. Het is op zo'n moment fijn om te weten dat ik niet alleen ben met mijn tranen om Coco. Mijn hoofd stond er niet naar, en ik kon het vaak niet opbrengen om te reageren.. maar via deze weg dan toch nog maar een dikke "DANK JE WEL!!" aan iedereen die me de afgelopen weken gesteund heeft op welke manier dan ook.

Idiote dagen... waarbij ik af en toe het gevoel heb dat ik met een kop vol watten op de automatische piloot bezig ben. De pups vragen veel aandacht en tijd. Harstikke leuk, maar ook druk. Buitenspelen was niet mogelijk met de sneeuw en kou, dus heb ik binnen maar onze indoor speeltuin gecreeerd, en ben ik de puppy ren 'tig keer per dag aan het verschonen, en verschonen, en verschonen... 9 pups plassen en poepen wat af, en de kranten vliegen erdoor om ze toch maar steeds een schoon plekje te bieden. Het houd mij lekker bezig.

Dan Bo-Ghy. De oude man van 11,5 jaar :-) Kregen eerst de pups en Pien het darmvirus te verwerken, de oude man deed daar 2 dagen later ook aan mee. Dus, terwijl Pien nog herstellende was, begon Bo-Ghy ook en kon ik snachts mijn bed uit om ze uit te laten, (maar ik was dikwijls toch al te laat) kennels te dweilen en achterwerken te soppen. (hmpf..niet echt leuk om dit in pyjama om 3 uur snachts te doen) Bo-Ghy zijn darmen waren al snel weer onder controle, maar hij bleef heel zielig. Ik merkte dat hij moeilijk opstond en zelfs jankte als hij wilde gaan zitten, of hij zich wilde omdraaien op zijn kussen.
Alle stress en verdriet en het virus bij elkaar hebben zijn rug laten verkrampen en zorgde voor 'hernia verschijnselen'. Ik heb vele uren naast hem gezeten, zijn rug gemasseerd en schietgebedjes gedaan dat hij toch niet nu achter Coco aan zou gaan...
Gelukkig reageerde hij redelijk vlot op de pijnstillers, waardoor hij zich weer kon gaan bewegen en zelfs weer mee door het bos kan hobbelen. pfffff wat een opluchting.

Shanti heeft het de hele dag druk. Waarmee? Met mij te entertainen! Ze laat me geen seconde uit beeld verdwijnen, en voelt feilloos mijn emoties aan. Daarnaast speelt ze met de pups, en ligt ze met hen te rollebollen en te stoeien alsof ze zelf weer pup is. En, aangezien Pien niet snapt wat ik van haar verwacht, helpt Shanti me met de pups te verzamelen en naar buiten of naar binnen te laten lopen. Als een kloek hoedt ze de pups, en neemt ze ze mee naar de puppy ren.
Pien vindt het best, en kijkt tevreden hoe de 'nanny' haar kids verzorgt.

En zo hobbelen we maar door. De dagen zijn gevuld en vliegen voorbij. Nog vaak wel met een 'kop vol watten', maar ook met een 'kerst gevoel'; omgeven door mensen en honden die oprecht zijn, om elkaar geven en er voor elkaar zijn als het nodig is.

Mood swings

Wat een week....
Onwerkelijk kijk ik terug op het afscheid van Coco. Elk moment van de dag wordt ik geconfronteerd met haar afwezigheid. Als ik werk ligt ze niet aan mijn voeten, als ik naar bed ga hoef ik haar niet de trap op te helpen, als ik wakker wordt kijk ik naar een lege plek. Geen 'Mogge Dootje, kom opstaan..'
Ik weet dat het slijt. Ik heb het al te vaak meegemaakt. Elke vriend heeft een speciaal plekje. Met elke hond heb ik een andere band. Sommige raken gevoeligere snaren dan de andere. Sommige laten diepere wonden na. Coco was er zo een. Net als Balou en Lotte.

Shanti troost en laat me lachen. Mijn clown. Ze is nadrukkelijk aanwezig, en dat doet me goed. Ze gaat mee naar boven, en we geven elkaar een dikke knuffel voor het slapen gaan. Ze neemt het me niet kwalijk als ik zeg 'trusten Doos'... maar duwt haar neus in mijn nek, rolt zich om met 4 voeten in de lucht en maakt het zich gemakkelijk. Ik glimlach door mijn tranen...Tuurlijk, sorrie Pruts.. stom van me.

Coco leeft verder...
Haar kleinkinderen hier zijn nu 3,5 week. Ze hebben een zware week achter de rug met diaree en braken. Pien is nog niet helemaal bekomen van het virus, maar de pups zijn er zo goed als over heen. Ze drinken nu maar 2x per dag bij Pien om hen niet opnieuw te besmetten, en om Pien te beschermen tegen uitdroging en roofbouw op haar lichaam. Gelukkig waren ze al zelf aan het leren eten, dus nu eten ze al 5x per dag vlees en geweekte puppy brokken.
Deze week van emotie, spanning, stress en heel veel hygiene, pups extra wegen (vallen ze niet teveel af?), bijvoeden, schoonmaken, etc hield ons wel van de straat. Maar sinds gisteren groeien alle pups weer, en Pien eet ook weer. Hopelijk hebben we het nu allemaal achter de rug...

Maar we kregen ook leuk nieuws:
Op 15 december zijn er 10 Coco-kleinkinderen in Duitsland geboren. Hoe dicht kunnen leven en dood bij elkaar horen?
Ook Veejee heeft gisteren op de echo haar buik vol pups laten zien, dus over 5 weken hopen we nog meer kleine Coco-kids te verwelkomen op deze wereld! En omstreeks de jaarwisseling mag Vincent nog eens een poging gaan doen om nog meer van die lieve leuke pups te verwekken. Dat zal een knallende dekking worden :-)

Ik realiseer me dat de nakomelingen van Coco inmiddels in grote getale over de hele wereld wonen... Van Noorwegen, tot Hongarije. En van Rusland tot de UK.
Veel van deze bijzondere Coco-kleinkids worden ook ingezet voor fokkerij, en zo zal mijn Coco over de hele wereld op heel veel stambomen terug te vinden zijn.
Dat maakt me trots, en dat geeft me een warm gevoel.
Ondertussen laten de Coco-kids hier thuis me dagelijks lachen. Chanel laat zien dat ze 99,9% op haar mama lijkt, zowel uiterlijk als innerlijk. Vincent is mijn vriendje... onbeschrijfelijk hoe ik 17 jaar na de geboorte van Balou weer zo'n lieve reu om me heen kan hebben.... Babs is zichzelf. Op haar manier doet ze haar eigen ding. Mijn Babs (alias Spekkie) zo dapper, zo lief, zo kwetsbaar.
En Shanti....mijn Prutske. Altijd vrolijk, zo lief en slim.
Ik ben zo blij dat ik Coco elke dag terug zie in deze 4 Coco-kids. Dat troost ook wel een beetje...maar neemt het gemis niet weg.

Coco en Coco-kids

Afscheid van Coco

Hoe neem je afscheid van je beste vriendin, van je soulmate, van je schaduw?

Uren zit ik bij je levenloze lichaam. 3 neuzen in mijn gezicht en mijn handen kroelen door de vachten van je kinderen. Mijn tranen worden weggepoetst door Vince.

Zondag kwam je nog de aandacht vragen van puppy bezoek, en leek er niets aan de hand. Maar toen we samen weer de rust vonden liet je merken dat het fout ging... heel fout.
Overleg met Walter, de diagnose, de afspraak om 'smiddags je bloed te laten onderzoeken om met zekerheid vast te stellen dat je nieren niet meer werken. Het telefoon gesprek sloeg in als een mokerslag. Nierfalen betekend het einde.

Eindelijk werd je rustig, viel je aan mijn voeten in slaap.
In mijn armen mee naar de auto, en een laatste reactie met intens oog contact toen ik je er bij de kliniek aangekomen er weer uit wilde tillen. Jij gaf aan dat er geen keus meer was, dus hebben we direct ingegrepen. Het is goed zo Coco-doos. Lieve lieve Coco-doos.

Dadelijk ga ik je wegbrengen, en vanmiddag zal je een plekje achter bij Lotte, Balou, Max, Bonny, Emme en Raggles krijgen.
Het speciale plekje in mijn hart zal er altijd voor je zijn. Ik zal je elke dag weer herkennen in je mooie kinderen.
11 jaar zijn voorbij gevlogen. Zoveel mooie herinneringen. Zoveel samen gedaan, samen beleefd, samen gezien. Als een schaduw was je bij me, als een stukje van mezelf. We hadden geen woorden nodig, we begrepen elkaar. Je was er gewoon altijd.
Ik kan nog niet bevatten wat het betekend dat je er niet meer zal zijn.
Dag meissie.

Schuldgevoel

De pups groeien lekker. Ze zijn nu 2 weken en de oogjes zijn open. Ook op geluid beginnen ze al te reageren, en ze stappen/vallen wat in de werpkist rond.
Omdat ze maar matig groeien, ben ik al 3 dagen bezig om ze een beetje bij te voeden met een mix van vlees en puppymelk. Dat bevalt ze prima, en ik zie de weegschaal dagelijks weer positief uitslaan. Ze maken wel een zooitje van dit vreetfestijn, maar mijn pret is er niet minder om!
De zondagen worden weer gevuld met puppy bezoek, en as zondag zal het ook weer een gezellige drukte zijn. Het nadeel van een 'winternest' t.o.v. een 'zomernest' is dat ook alle visite binnenshuis ontvangen moet worden.. 's Zomers is de tuin groot genoeg, kunnen de pups spelen en rennen op het gras... Maar nu zullen we wat moeten inschikken in het 'hondenhuis' of aankomend weekend zelfs nog in de puppy kamer.

Ondertussen gaat het dagelijkse leven ook weer door, en moest ik afgelopen week weer aan het werk. Met heel veel tegenzin, want tja.. ik heb het natuurlijk veel te druk om te werken. :-) Pups of geen pups, ik vermaak me prima thuis met 7 honden! Maar.. ook de boppers weten het: de hondenbrokjes moeten ook betaald worden, dus ging ik met afgelopen maandag ook weer trouw aan het werk voor onze `kost en inwoning`.

Afgelopen weken merkte ik wel dat Coco weer slechter is gaan eten, en dat ze daarmee haar pillen ook makkelijk vergeet op te eten. Dit resulteert natuurlijk in een terugval van haar conditie... Vanmorgen liep ze weer te mutsen met haar eten, en weigerde ze zelfs haar medicatie toen ik het haar alsnog wilde geven. Het werd een strijd, en uiteindelijk dreigde ik mijn zelfbeheersing te verliezen door haar dwarse gedrag, en heb ik haar zonder pardon naar buiten gestuurd.
Dan bekijk je het maar!!
oeps....Ik heb nog nooit een `aanvaring` met Coco gehad... in de 11 jaar dat ze bij me is. (ja, volgende week wordt ze 11!!!)

Vandaag stond ik met een collega even bij te kletsen, en hij vertelde me dat het werk zoveel van hem vergt, dat hij vanmorgen zijn schoenen in een hoek geschopt had... Hij was zelf verbaast, en realiseerde zich dat het mooi is geweest.. Het gaat te ver, het werk en de werkdruk vraagt teveel van ons.
Ik vertelde hem van de aanvaring met Coco vanmorgen... en ja, het werk vraagt teveel van ons. Tot hier en niet verder.

Coco heeft vanavond kippenbouillon over haar brokken gehad. Het was nog niet lekker genoeg, dus uiteindelijk heb ik zelfs wat puppy vleesvoeding voor haar ontdooit. Coco heeft uiteindelijk een halve bak leeggegeten (met haar pillen erbij)
Heb ik een schuldgevoel? Ja, absoluut. En wat hou ik toch veel van mijn Cocodoos! Zij neemt mij blijkbaar mijn ongeduld van vanmorgen niet eens kwalijk, en zonder enig verwijt ligt ze weer trouw aan mijn voeten. Sorry Coco.

De maatregelen zijn inmiddels genomen, er is op het werk de afgelopen week al een verandering in gang gezet. En ja mijn boppers staan op de 1e plaats. Daar horen ze ook.

Puppy fotografie voor gevorderden

1 week zijn ze alweer, wat gaat de tijd snel. De attente site bezoekers hebben al gezien dat er nog maar 9 pups vermeld staan. Na 3 dagen bleek 1 pupje toch niet gezond te zijn. Dierenarts, antibiotica en TLC mochten niet baten. Binnen een paar uur schoot ze onder mijn handen door...
Uithuilen en doorgaan. Focus op het positieve: 9 gezonde pups en een super lieve en zorgzame Pien, die haar kinderen op en top verzorgt.

De puppy aanvragen komen met vliegende vaart per mail en telefoon binnen. Afgelopen dagen zijn de meeste nieuwe eigenaren al geweest, en was er genoeg te kletsen en te luisteren. Altijd weer leuk, en soms ontroerend om de verhalen te horen van de aspirant eigenaren; het wordt voor niemand de 1e Bobtail... dus de herinneringen en foto's zijn leuk om te delen.

Vandaag maar weer eens een poging gewaagd om het grut op de foto te zetten, om de wekelijkse update te verzorgen. Na 126 foto's was ik klaar, en kon ik met enige moeite er van elke pup wel 1 uitzoeken die goed is voor op de site. Het schaapje bleef geduldig liggen, maar de pups waren maar amper in toom te houden!
Ik wilde geen lelijke flits-foto's.. dus met wat extra spotlight toch geprobeert om ze te portretteren. Leuk hoor, als je zo'n fotografie opleiding doet. Maar wel jammer dat ik nog steeds in een frustratie fase zit waarbij ik weet wat ik wil, hoge eisen stel, en dus niet oplever wat ik eigenlijk zou willen opleveren. Tel daarbij op dat ik nu wat meer aan mijn camera klooi dan de gemiddelde Kodak-snapshot-fotograaf, en met mijn stomme kop vergeet instellingen terug te zetten. (ja, dat was les 1 van de gevorderde cursus: 'zorg dat je altijd een ritueel hanteert, en je camera altijd terugzet in de basis instellingen voordat je hem opbergt' ) ahum.... bij het bekijken van de 126 foto's vond ik ze zo korrelig... juist, stond dus nog op 1600 ISO.
Ik doe het de pupjes maar niet aan om nogmaals met schaap te moeten poseren... volgende week zal ik beter opletten.