Solidariteit

Op  mijn vorige blog heb ik diverse hartverwarmende reacties gekregen, die me hebben overtuigd dat ik dit blog moet laten bestaan. Of dit in de huidige vorm zal zijn weet ik nog niet. De tijd zal het leren.

Ondertussen ben ik met Muffin aan het tobben. Haar operatie en herstel verliep goed, totdat haar lymfeklieren gingen opspelen. Net als bij vrouwen na een borst operatie, heeft ze vreselijk veel last van lymfevocht. Het vocht komt er sinds afgelopen zondag wel uitgelopen, en dus deppen, drogen en desinfecteren we enkele keren per dag de buikwond. Het heeft tijd nodig, maar het is spannend en inspannend om het zo te laten genezen. De wonden in haar lies en op haar dij zijn wel mooi aan het genezen. Aanstaande maandag mag ik beginnen met de hechtingen in haar dij te verwijderen.

Inmiddels heb ik haar hele achterpoten kort geknipt ivm hygiene. Het lymfevocht druipt bij tijd en wijlen langs haar achterpoten, dus haar vacht is daar ook meerdere malen per dag doordrenkt. Ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen om de rest van haar vacht ook kort te zetten. Ze loopt dus eigenlijk wel straal voor schut, maar aangezien ze toch alleen binnen huis en tuin blijft maakt ons dat niks uit. De andere honden lachen haar ook niet uit, en voor mij is ze net zo knap als altijd. Met of zonder een 'Portugees waterhond kapsel'.

Door deze ontwikkelingen betekend het dus ook dat ze absolute rust moet houden. Voor haar is dit redelijk vol te houden, mits er in haar nabije omgeving niet teveel prikkels zijn die uitdagen tot actie. Dus... we zijn solidair. Allemaal!

Hoe rustiger ik blijf, des te makkelijker blijft zij naast me liggen. De hele dag als het moet. Ik zit dus achter de PC -met Muf onder tafel- te werken (ben weer halve dagen aan de slag) of zit in de tuin een boek te lezen en Muf ligt in de schaduw onder het bankje te slapen. Ik merk aan mijn broekriem dat deze rust niet bevorderlijk is voor mijn lijn... toch maar ff wat op gaan verzinnen. Maar eerst Muffin laten genezen.

Dan hebben we natuurlijk de andere honden. Ze vermaken zich prima in de tuin, en ik ben blij met de lap grond waar ze heerlijk kunnen rennen en ravotten met elkaar. Maar ze missen duidelijk de boswandelingen en de avond fietstochtjes. Echter, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de fiets te pakken en tegen Muffin te zeggen dat zij niet mee mag. Nee, we zijn solidair. We houden ons allemaal koest. (met het warme weer is dat nu niet eens zo'n probleem)

Toch merk ik natuurlijk dat met name Pooh haar energie niet kwijt kan, en ze wordt 'vervelend'. Ze loopt te stelen en te slopen... te klieren en te blaffen naar alles wat op het fietspad langs onze tuin komt. Ze begint ook praatjes te krijgen. Ze is nu bijna 1,5 jaar en vindt zichzelf een volwaardig roedel lid. Alles bij elkaar resulteerde dit afgelopen week tussen een 'bitch fight' tussen Pooh en Chanel, waar ik volledig door verrast werd. (ik kan me niet heugen dat hier geknokt werd...) Ik heb direct Muffin afgezonderd, aangezien zij als Alfa teef waarschijnlijk de boel wel zou willen 'regelen', maar dat zou funest zijn voor haar genezing. Gelukkig taalde ze er ook niet naar, en wonder boven wonder werden de 2 kattenkoppen direct de mond gesnoerd door... Vincent! Mijn menneke, mijn teddy bear... die altijd alleen maar lief en gezellig is en nog nooit een vlieg kwaad heeft gedaan. Hij sprong er tussen, gromde, blafte, gooide Chanel op haar rug en ging toen over haar heen staan. Gromde nog een keer naar Pooh dat ze moest wegwezen, en daarmee was de rust weer terug. Ik was sprakeloos, en ben trots op mijn roedeltje.

Ondertussen is alles weer bij het oude. Iedereen rommelt in de tuin, Pooh zoekt haar afleiding in de tuin en haar kop is inmiddels half kaalgevreten door de onderlinge spelletjes.

Nou ja, als je maar lol hebt... Chanel staat al korter ivm mijn hand operatie, Babs is al jaren kort, Muffin dus eerdaags ook... en Pooh schijnt ook hiermee solidair te willen zijn.

Anders

De Dalai Lama zei ooit "waarom zou je je leven plannen, het loopt toch anders..." Wat een wijze woorden, en hoe toepasselijk voor mij.

Schreef ik een maand geleden nog hoe ik 3 weken van zorg verlof zou gaan genieten... die roze wolk dreef snel over en het werd een stuk minder leuk dan verwacht.

De dikke buik van Shanti had me mooi misleid, en de echo bleek toch juist te zijn geweest... er werd 1 pup geboren. Maar wat voor ééntje!!! Wat was ik blij, wat was ik trots. Ook al had ik liever een 'werpkist vol gehad'... MIJN droom is uitgekomen . MIJN reu is geboren, dat is toch alles waar ik het voor had gedaan!

Fokkers over de hele wereld waren blij voor me, en geloof het of niet... Dwayne was 2 dagen oud en hij werd al voor dekkingen over 2 jaar gereserveerd :-)

Natuurlijk is de Nederlandse Bobtailwereld niet blij voor me. Het gros hield zich stil en kreeg ik van een enkele Hollander via Facebook een bescheiden 'vind ik leuk' aantekening. Toppunt -en de bekende druppel- was de mail waarin een NL fokker mij laat weten de geboorte van Dwayne 'een ramp' te vinden.

Dit is dus het niveau van de Nederlandse fokker(s).... succes mensen. Ik had me al gedistancieerd van dat groepje amateurs, en dit is slechts weer een bevestiging dat dat een goede keuze was.

Nu vraagt iedereen hoe het met Dwayne is, en waar de foto's blijven. Ik weet dat mensen om 2 redenen kunnen informeren; nieuwsgierigheid of interesse. Ik heb geen zin meer om de nieuwsgierigen te voorzien van informatie. Ze zijn slechts op zoek naar roddels en slecht nieuws, kunnen toch nooit blij zijn voor een ander. Ze zoeken slechts sensatie omdat ze zelf geen leven hebben. Dus kunnen ze beter gewoon een roddelblad kopen, en heb ik geen zin meer om in die behoefte te voorzien.

Mede hierdoor heb ik besloten voorlopig niks nieuws over Dwayne in de publiciteit te brengen. Het voortbestaan van dit blog ben ik nog serieus aan het overwegen.

Voor de échte geïnteresseerden onder de lezers, vooralsnog dan de volgende updates; Ik ben inmiddels aan mijn linkerhand geopereerd. Een operatie die ik al meer dan een jaar uit had gesteld, maar door de aanhoudende pijn nu toch heb laten uitvoeren. Mijn pezen in mijn vingers hebben meer ruimte gekregen, dit zou de pijn bij belasting moeten gaan voorkomen in de toekomst. Inmiddels gaat het al zo goed dat ik mijn hand alweer wat kan gebruiken, en ik van de ergotherapeut zelfs 15 minuten aanééngesloten mag borstelen. Vincent vindt het maar raar dat hij na een kwartiertje alweer van tafel mag... maar Vince zou Vince niet zijn als hij alles best vindt.

Tja.. en als je dan toch thuis bent, geen volle werpkist en een hand in verband... dan wordt het tijd om maar eens een boek over Joomla te kopen en een nieuwe website te bouwen! Bloed zweet en tranen... héél veel uren.... maar ik ben best een beetje trots op het resultaat. Dmv de nieuwe opzet kan ik veel makkelijker foto's publiceren en toch ook het overzicht bewaren.

En dan zette Muffin afgelopen week nog even alle emoties op zijn kop.... Ze is vorig jaar geopereerd aan een ontstoken melk klier die niet met antibiotica te kalmeren was. Na haar baarmoeder ontsteking was dit een behoorlijke ingreep, en zijn er 3 melk klieren verwijderd. Nu, een jaar later voelde ik tussen al die buikspieren van haar, toch knobbels die steeds groter werden.... Na controle hebben we meteen besloten om zsm een operatie uit te voeren. Er is een flinke tumor verwijderd en doordat er ook veel huid moest worden weggesneden werd het een zeer complexe operatie om huid vanuit haar lies te gebruiken om haar buik te kunnen afdekken. 1,5 uur zwaar werk voor Walter waarna haar buik, poot en lies ontelbare hechtingen bevatten... en daarna het herstel voor Muffin wat ons niet in de koude kleren is gaan zitten.

Nu is Muffin ondanks haar 10 jaar in top conditie (ze loopt Chanel en Pooh er nog steeds uit als we gaan fietsen!) en heeft ze iedereen verbaast door de ochtend na de operatie alweer met haar voetbal aan te komen dragen. Ze snapt er niets van...maar tot op heden moet ze zich echt rustig houden ivm de hechtingen. Dus helaas géén boswandelingen, niet fietsen, niet voetballen. Muffin is het er helemaal niet mee eens.

Gèrem onze Muf...

ode aan de Youandi eigenaren

als fokker van Bobtails heb je wel een aantal zorgen. Zowiezo natuurlijk de zorg voor eigen honden, hun welzijn en verzorging. (Net als elke eigenaar.) Behalve dat, komt daar dan de zorg voor verantwoorde keuzes in ouderdieren bij. Je wil immers gezonde lieve pups afleveren, die een lang onbezorgd leven kunnen leiden met families waar ze wonen. En daar hebben we dan meteen nog een zorg; hoe vind je als fokker nou die leuke mensen waar je puppy een fijn leven zal krijgen? Eigenlijk gaat het natuurlijk anders om: de mensen vinden mij, en ik doe mijn best om gevonden te kunnen worden middels de website, en contacten die ik op de shows op doe. Door de jaren heen maak je als fokker van  alles mee. Vraag het een willekeurige fokker, en de verhalen over de gezinnen die langs zouden komen en nooit kwamen opdraven, de mensen die zó enthousiast waren.. totdat puntje bij paaltje kwam, de mensen die in de kraamtijd de mooiste verhalen over 'huis met tuin' en/of moeders is de hele dag thuis (maar bleek achteraf 3 hoog achter te wonen en hele dagen van huis te zijn, waardoor pupje 13 uur p/dg alleen was) We kennen ze allemaal. De horror verhalen.

Maar we kennen ook de succes verhalen van mensen die een pupje kwamen uitzoeken en er al snel een leuke vriendschap uitgroeide, mensen die uiteindelijk zelf bevlogen fokkers worden en families die al snel laten weten dat er maar een 2e of zelfs 3e geweldig leuke bopper bij mag komen.

Het is de kunst om het kaf van het koren te scheiden als er aanvragen komen om een pupje uit te komen zoeken. Dat valt niet altijd mee. Ik heb door de jaren geleerd om mijn gevoel te volgen. Dat is niet altijd makkelijk, en dat is zeker niet de weg van de minste weerstand. Het meest bizarre verhaal is nog wel dat er een pupje gereserveerd was voor een familie, maar dat er in de eerste 6 levensweken van de pup nauwelijks interesse werd getoond. Ik besloot dat de pup niet in dat gezin geplaatst zou worden.  Vervolgens ben ik bedreigd, kreeg ik brieven van een advocaat en tevens wilde het TV programma "Ook dat nog" er wel een item aan wijden. "Want hoe durfde ik het kerstkado voor dochter Sophie van 4 jaar zomaar te cancelen...."

Toch ben ik blij dat ik mijn huidig beleid hanthaaf, en dat ik met enige trots kan zeggen dat alle Youandi Boppers een fijn plekje hebben. Ik probeer me te herinneren wanneer er voor het laatst een hond -door omstandigheden- herplaatst moest worden.... Dat was Diesel, en dat is alweer 6 jaar geleden. Zijn eigenaren gingen ivm zware heimwee terug naar Australie, en ze kozen ervoor om Diesel de quarantaine van 3 maanden te besparen. Dus Diesel kwam terug, en heeft hier een maand of wat rondgehobbeld en woont sindsdien als God in Frankrijk in geweldig leuk gezin.

Misschien is niet iedereen blij met mijn 'pre-selectie' van eigenaren.. zoals bv die mevrouw die me onlangs mailde dat ik moest reageren op haar 17 pogingen in één weekend om mij te bellen, ze mij die dag nog wenste te spreken (mijn reply met de toezegging dat ik haar zou informeren na de bevalling was niet afdoende) en ze verweet me vervolgens dat ik haar voorpret bedierf. Tja... ik vraag me af of ik aan deze mevrouw haar wensen kan voldoen in de toekomst, en of dit wel de 'klik' gaat geven die zo prettig is om te hebben met de nieuwe eigenaren. Ik heb haar dan ook maar geadviseerd om een andere fokker te zoeken die wel aan haar wensen kan voldoen.

Ik denk dat ik maar mijn huidige werkwijze blijf hanteren... Een dikke pluim voor al die mensen die mij ooit hebben gevonden, en die zo ontzettend goed voor "mijn pups" zorgen. In voor en tegenspoed.

Voorbereiden en aftellen..

elke zwangerschap is weer anders, en ik hoop dat ik er nooit aan wen. Het is spannend, ik kijk ernaar uit als een klein kind naar Sinterklaas. Behalve mijn ongeduldig aftellen en rijkhalzend uitkijken naar de bevalling die gepland is rond 17 maart, moet ik natuurlijk ook heel veel dingen regelen en plannen zodat het allemaal soepel zal verlopen rondom de bevalling. Sommige zaken moeten klaar zijn, andere dingen moeten uitgesteld worden. Er zit een redelijk draaiboek in mijn hoofd, en toch ben ik altijd weer bang dat er zaken over het hoofd worden gezien.

Op mijn werk loopt mijn huidig project nu af, en rond ik de komende 10 dagen nog wat zaken af en ga ik - ja écht waar!- 3 volle weken vrij nemen deze keer. Ik kijk er enorm naar uit, want ik kan het me niet heugen dat ik zo'n luxe kraamtijd heb meegemaakt. (ik denk dat dat toen met Lotte was..1998)

Ook de shows zijn nu nog even heel druk. Want tijdens het nest van Chanel lag alles stil, en dadelijk ook weer. Dus daarom nu maar even elk weekend hér en der op shows ingeschreven... en dan wordt het na aankomend weekend stil tot eind mei.

Ik heb me voorgenomen om een poging te gaan doen om Shanti op volle vacht te gaan houden. Normaal kam ik de aanstaande moeder helemaal uit, en ligt ze dus wel met lang haar, maar zonder onnderwol in de kist. Hierdoor klit de vacht minder en is het allemaal goed te onderhouden. Uiteraard worden de dames dagelijks gewassen om ze schoon en hygienisch te houden. Maar nu ga ik dit dus met de volle vacht proberen. Dit betekend dus ook dat de buik niet kort geschoren wordt. Maar de pups moeten natuurlijk wel zonder beperkingen een tepel kunnen vinden.. dus heb ik de afgelopen weken wat extra research en training gedaan... Ik zal Shanti haar buik beharing 'op gaan binden' dmv papilotten. :-) Dit zal extra werk met zich meebrengen, maar het is het proberen waard. (afknippen kan altijd nog) Ik heb wikkels en elastieken in de kleuren van de Australische vlag gekocht, en we zijn deze week begonnen met de training om de plukken vacht in de wikkels te draaien. Ik krijg er wel de slappe lach van... en Shanti vindt al dat gekriebel aan het buik hélemaal het einde... dus hebben we sámen dikke voorpret.

Ondertussen groeit Shanti haar buik gestaag door.. en merk ik nu dat ze soms wat moeite heeft met haar ademhaling als ze gaat liggen. Ze draagt haar pups heel hoog onder haar ribben, en dat moet allemaal effe op z'n plaats zakken als ze gaat liggen. Ik probeer sinds gisteren leven te ontdekken, wat meestal zo vanaf 7 weken wel mogelijk is. Maar dan moet ik dus toch nog 2 a 3 dagen wachten... :-(

Ook het eten gaat moeilijker, en de bak brokken gaat zelfs met vers vlees niet altijd leeg. Gewoon geen plek. Dus nu krijgt ze elke middag maar een 3e maaltijd en dat gaat er redelijk in.

Gezien het beperkt aantal pups wat we op de echo zagen, versus haar nu stevige toenemende buikomvang gaan we steeds nieuwsgieriger worden wát ze in haar buik heeft... Tja, met zo'n inseminatie kunnen ze mij alles wijsmaken... en voor het zelfde geldt is ze bevrucht met het Australische zaad van een kangaroe, of een Koala beer! :-) 

(NB; dit is maar een geintje!!! Gelukkig staat het hele proces onder strenge controle, en is het practisch onmogelijk dat er namen of eigenaren verwisseld worden)

Om onze voorbereiding wat meer body te geven, heb ik na wéken zoeken mijn tocht op shows en in speelgoed winkels gestaakt, en nu via internet de eerste knuffels voor mijn puppies besteld. Ze kwamen vandaag met de post... (niet van down under overigens) Tja, de pups moeten toch meteen weten waar hun roots ligt... en hoe kan dat beter dan met dit duo:

On the road again

Na een 'winterstop' die mede werd veroorzaakt door de pups, kunnen we nu weer naar wat leuke shows. Buitenlandse shows zijn altijd leuker dan de NL en dat heeft niet (alleen) met de Nederlanders te maken, maar ook met het feit dat een buitenlandse show voor mij toch altijd wel een leuke weekend trip betekend. Andere mensen stappen in het vliegtuig voor een stedentripje, trekken er op uit met bustripjes, of gaan met eigen vervoer ergens de natuur in. Wij combineren de show met dit alles. Life is GOOD!

Dus zo vertrokken we na een gekke hectische week die in het teken stond van liefde (voor Vincent dan!)  op donderdag naar Duitsland. Nadat we Lynne thuis hadden afgezet, was onze volgende stop bij Koblenz gepland. Midden in het 'vulkaan gebied'. Schitterende camperplaats, waar de honden op droog grint konden rennen en keten. 'sMorgens bij daglicht bleek dat we ook zó het bos in konden lopen... maar helaas, Vincent moest netjes blijven voor de show. Dus we moesten het beperken tot een beschaafde wandeling. Het is altijd wel leuk om te zien hoe de 6 malloten eerst de camper uit komen buitelen met veel kabaal... vervolgens allemaal plassen op commando, en daarna met de neuzen aan het werk gaan. De omgeving wordt afgespeurd naar leuke nieuwe spannende luchtjes en ieder loopt zijn eigen route. Babs interesseert niet zo zeer voor de omgeving, maar laat wél duidelijk horen hoe gezellig ze het vindt om samen te wandelen.

Na een rustige rit naar Fribourg kon ik om 3 uur smiddags de camper in de zon op het parkeerdek parkeren. De afscheiding werd neergezet, de buurman begroet, en de borrel kon ingeschonken worden. Wat een lekker weer, wat een rust. Natuurlijk ff op Facebook laten zien hoe leuk we in de zon zaten, en daarna lekker met een boek in het zonnetje.

De show was gezellig; Zwitserland is altijd gezellig :-) Met de Hongaren, wat Fransen en natuurlijk de Zwitserse vrienden viel genoeg bij te kletsen. We zagen meteen dat de 2 mooiste honden tegen elkaar moesten strijden, en we vervloekten ons zelf dat we in dezelfde klasse stonden. Meteen de afspraak gemaakt om bij internationale shows voortaan éérst te overleggen wie waarheen gaat, en in welke klasse we moesten inschrijven. Helaas voor mij viel het dubbeltje de kant van de Hongaren, en moest Vincent het met een 2e plaats doen. Jammer, maar morgen weer een kans. Ook de 2e dag stond in het teken van gezelligheid en dezelfde competitie; onze BOB van gisteren had nog uitgebreid in de spotlights gestaan in de ere ring, waar ook de keurmeester van de 2e showdag partij van was... dus onze kansen waren gelimiteerd. Na heel veel wikken wegen, lopen, nog eens lopen... viel deze keer het geluk weer niet ten deel aan Vincent en werd hij wederom reserve beste reu. Niet leuk natuurlijk, maar aan de andere kant.... wanneer je na zoveel twijfel -met de complimenten van de keurmeester- verliest van zo'n mooie hond... dan kan ik daar wel mee leven. Het betekend alleen wel dat we nog een keertje terug moeten naar Zwitserland.. wat een straf! ;-)

Zondag ochtend had het al erg geregend, waardoor ik Vincent 'smorgens (voor de show) met laarzen aan, onder de paraplu naar de parkeergarage had begeleid om daar zijn behoefte te doen. De anderen waren behoorlijk nat geregend, en dus was de camper ook al snel een kleffe bedoening geworden. Ik besloot direct na de keuring maar richting huis te rijden, en hopen dat het in Duitsland wat droger zou zijn.

De meute nam allemaal de vaste plek in, en we tourden rustig het Zwitserse landschap door. 

Het is echt leuk om te zien hoe de honden reageren als de camper start; Babs duikt meteen de garage in, en beschermt haar holletje als een tijger; ze wenst haar ruimte niet te delen. 

Shanti ligt steevast voorin, tussen de 2 stoelen in. Inmiddels op haar "winnie de pooh deken" aangezien ik tijdens de trip naar Denemarken (toen we voor de inseminatie heen en weer reden) heb gemerkt dat haar metaal allergie ook opkomt zetten als ze op de (metalen) onderplaat van de camper ligt. (tja, hoe logisch kan dat zijn... maar je moet er éérst maar weer achterkomen)  Tijdens dezelfde trip naar Denemarken heb ik overigens ook geleerd dat ik- ivm deze voorkeurspositie van Prutske- ook beter geen mok met koffie op het daarvoor aangewezen houdertje aan het dashboard kan plaatsen. Als je namenlijk een bocht doorgaat... kan je koffie mok dus omkiepen... en dan is je witte bobtail koffie bruin, en ruikt ze ook nog minimaal een week nog naar koffie.

Enfin, Pooh wisselt samen met Chanel van bankje. Misschien hebben ze een afgesproken code om een soort stoelen (alias Banken-) dans te doen? Het bankje aan de tafel is bij Pooh vaak wel favoriet, maar ook de Bo-Ghy Bank (aan de zijkant) wordt afgewisseld door beide dames. En natuurlijk is de bij-rijder stoel "ge-dog-modificeerd" doordat de grote Curver bak met honden brokken daar klem tussen de stoel en dashboard staat. Daar overeen ligt een dik vetbed, hetgeen een koninklijke zitting creeerd voor Boppers die graag de blits maken in de file (Pooh)... of gewoon lekker willen liggen met de neus op het dashboard. (Chanel)

Vincent komt heel soms wel eens voorin op de stoel liggen, maar verkiest toch meestal wel een plek ónder de tafel (direct achter mijn stoel) of lang uit in het gang pad. Voor Muffin geldt hetzelfde, afhankelijk waar Chanel en Vincent liggen, kiest zij een plek op de Bo-Ghy-Bank, onder tafel of lang uit voor de douche.

Ik sta elke keer weer te kijken van de gemoedelijke verdeling van lig plaatsen en hoe snel iedereen in positie is nadat ik de motor start. Pas als ze merken dat we ergens stoppen of parkeren wordt iedereen wakker en laten ze zich weer zien.

Toen we gisteren op de zelfde camper plaats stopten als waar we op de heenweg hadden overnacht, merkte ik dat ze direct de weg wisten en naar de 'uitlaat route' renden. Nu konden we wel lekker de bossen in, want nu hoefde er niemand meer 'netjes' te blijven. Het was droog, en gelukkig zó koud dat er geen modder was.. dus uiteindelijk kwamen er na een heerlijke boswandeling 24 schone voetjes de camper in die nadat ze een waterbak leegslobberden een lekker plekje zochten om te gaan slapen. Babs natuurlijk in haar eigen domein, maar nu wel gedeeld met Muffin die ook graagt lang uit in de ruime garage wil snurken. De anderen ploffen bij mij op de bank en aan mijn voeten neer terwijl ik mijn boek erbij pak en geniet van 6 slapende boppers om me heen. Life is good.... wat is het toch relaxed om 'onderweg' te zijn!

wat je van ver haalt...

Sinds ik mezelf fokker noem, heb ik het mezelf nog nooit makkelijk gemaakt als het om de keuze van combinaties ging. Het belang van het ras, en het nastreven van mijn ideaalbeeld wat aan de ras standaard is gekoppeld,  is het enige wat telt.  En... dat is zelden het pad van de minste weerstand geweest. In 1998 reed ik al in mijn uppie in een oud Golfje met Lotte achterin naar hélemaal naar Denemarken... oef wat was dat toen spannend!!  En wát een vreugde toen er 9 weken later 4 pupjes werden geboren, die óók nog eens uitgroeide tot de honden die ik voor ogen had toen ik de combinatie aan het plannen was.

In de tijd zonder internet en we nog postduiven gebruikten om geschreven brieven heen en weer te brengen, vond ik tijdens mijn bezoek aan Crufts een bijzondere reu (in Engeland dus) die na veel heen en weer gevlieg van postduiven, de vader van mijn Muffin zou worden... Enkele jaren later, toen de contacten via mail en internet wat makkelijker werden, heb ik diverse bezoeken aan de UK gebracht met Coco (helaas 2 keer zonder succes) maar uiteindelijk dan toch de 3e keer beloond met 4 schitterende pups die wéér een droom uit lieten komen.

Kosten noch moeite worden gespaard... maar de beloning maakt het allemaal meer dan goed. (en uhhh, voor iedereen die bij het woord 'beloning' in valuta tekens denkt, kan nu beter ergens anders gaan surfen..)

De wereld wordt steeds 'kleiner' en het is tegenwoordig heel normaal om via chat en mail direct te 'praten' met mensen aan de andere kant van de wereld. We zien andere honden, andere bloedlijnen, andere types binnen ons ras. Tegelijkertijd verbaas ik me over het feit dat de populatie van ons ras in Europa onder de inteelt lijkt te gaan bezwijken. Helaas is het merendeel van mijn collega-fokkers niet bereid om de middelen en mogelijkheden te gebruiken en is de genenpool nog steeds afhankelijk van dergelijke fokkers die een dekreu selecteren op basis van beperkte reistijd.

Jammer jammer jammer... wat een gemiste kansen! Maar goed, ze zullen ongetwijfeld minder stress hebben dan ik de afgelopen weken, ze zullen zéker minder kosten maken en financieel zelfs voordeel halen uit hun "wel-overwogen fokprogramma". Maar of het ras er iets mee opschiet, en of ze net zo blij zijn na een positieve echo als ik nu?

Ik zal later nog eens het hele project beschrijven, hoe ik Rumour heb gevonden en wat er allemaal is gebeurd vóórdat zijn ingevroren zaad naar Europa kon komen en Shanti via inseminatie bevrucht kon worden. Hier zou ik bijna een boek over kunnen schrijven. 

Op dit moment ben ik alleen maar héél erg blij, en is het nog moeilijk te bevatten dat een project van 2 jaar voorbereiden, tegenslagen, uitstel en vooral héél veel stress heeft gekost(nee, over Euro's gaan we het hier écht maar niet hebben) en nu dan resulteert in een zwangerschap van mijn Prutske.

Shanti gaat écht pupjes krijgen van een Australische kerel die beroemd is om zijn 'beauty en brains'. Hij heeft het karakter zoals ik dat graag zie in een Bobtail, hij is mooi, hij is gezond, en hij kan ook nog eens wérken. (hij is kampioen op shows, én in gehoorzaamheid én schapendrijven)

Shanti laat het allemaal maar over zich heenkomen.... ze is nog wat misselijk tijdens het ontbijt, en wil graag slapen. Pfff hormonen zijn hormonen. Of ze nu door pups van  'down under' veroorzaakt worden of niet. :-)

Schoon....

Na vele weken drukdrukdruk had ik afgelopen weekend volgepland om wat achterstallig onderhoud weg te werken. Vincent zaterdag gewassen en gedroogd, en alvast één deel grijs geborsteld. Na 3 weken regen en chronisch gebrek aan borstelwerk... was dit een flinke start.
Zondag zou ik Chanel, Muffin, Babs en Shanti wassen en uitblazen met de 'waterblazer' en daarna konden ze verder in huis drogen terwijl ik Vincent verder kon borstelen. De meiden worden dan later deze week één voor één op de avonden geborsteld.

De gewoonte bestaat uit: nat maken, insoppen, uitspoelen. Creme spoeling in de vacht, inwerken, uitspoelen.
Afdrogen, naar buiten om heeeeeeeeel hard te schudden, en vervolgens snel naar binnen om met de Combi blaster het water uit de vacht te blazen.
Zo gezegd, zo gedaan. Eerst Chanel... visite kwam binnen tijdens het sop uitspoelen, maar dat mocht onze pret niet drukken. Het uitblazen hebben we achterwege gelaten en ze liep dus zeiknat door huis terwijl de koffie werd geschonken.
Toen de visite weg was ging ik verder met Shanti; alles verliep conform procedure al vond Shanti dat ze best nog wat uurtjes op tafel kon om lekker geborsteld te worden. Jammer Shanti, dat komt later deze week.
Babs had al in de gaten dat ze de volgende was, en na het betere geslijm en overtuigings kracht wilde ze zich laten overhalen om richting bad te lopen. Lekker hoor zo'n kort vachtje... misschien toch maar eens overwegen om er nog meer 'kort te zetten'... Babs was blij dat ze klaar was en dook op haar schone vetbed voor de verwarming.
Muffin aan de beurt. Alles ok, en weer die overweging om haar een 'coupe Babs' te gaan geven deze zomer.. nah... doe maar niet. Muffin gaat niet kort... Tussen mijn gemijmer door was ik, sop ik, spoel ik. Muf draait, gaat zitten (ze is te groot om haar kop binnen de spoelbak te wassen als ze staat) en staan op commando. De schat.
Na het afdrogen mag ze meteen naar buiten om te schudden... en gaat de telefoon. Wat een timing.  Na 5 minuten haal ik Muffin weer binnen, en die keek me voldaan aan....

Ik was 2 tellen sprakeloos... toen heb ik staan te schateren, en heb ik de camera maar gepakt.
Muffin is opnieuw in bad gegaan, uitgespoeld afgedroogd en... nee, ze mocht even niet meer naar buiten dus.
:-)