blije Youandi

Wat een leuk weekend hadden we... daar wordt ik blij van!

Het begon vrijdag met het geweldige nieuws dat Claire zwanger is. Ze is een kleindochter van Bo-Ghy en de papa van dit aankomend nest is onze eigen Vincent. Eigenlijk een zelfde soort combi als met Jodie en Vincent dus... helemaal leuk en we kijken vol verwachting uit naar deze nieuwe wereldwondertjes. (NB de pups worden in de kennel van Mark & Roosmarie geboren)

Dan stonden we zaterdag voor dag en dauw weer te tollen naast het bed... om op tijd in Luxemburg te staan waar Pooh en Pastou waren ingeschreven. Pastou had nog 1 CAC nodig om zijn kampioenstitel af te ronden. En zoals anderen vaak mazzel hebben om alleen in hun klasse te staan, zo heeft Pascalle steeds de 'pech' dat er mooie concurentie staat.. soms wint ze met Pastou en soms ook niet. Nu won ze wel, en mag Pastou zich kampioen noemen. Dat is wel een feestje waard!!

Pooh werd 2e in haar klasse, maar de CACIB overwinning van Pastou over de kampioenen met de 'bekende handlers' maakte alles goed!

Een andere zoon van Vincent maakte zijn debuut in de jeugdklasse in Duitsland. De nu nét 10 maanden oude Bailey won op zijn 1e show zijn eerste JCAC voor de Duitse jeugd titel. Harstikke leuk voor zijn Zwitserse fokker en Duitse eigenaresse en ik geniet met gepaste trots er wel van mee.

En nadat ik onze trotse papa Vincent gisteren dan een paar uur op tafel had liggen om te borstelen, konden we op Facebook allerlei foto's voorbij zien komen van diverse Youandi kids die in Noord - en Zuid Nederland genoten van de wandelingen in bossen en heide. Wat leuk om ze zo te zien genieten en wat heerlijk om die "eigen snoeten" in een groep wolbalen te herkennen. Een foto van Ozzy bezorgde me een rilling, omdat ik direct zijn papa Bo-Ghy in hem herkende!! Ozzy is inmiddels ook al een oude man, en bijna 10 jaar geleden ook bij Mark & Roosmarie geboren. 

Wat fijn om te zien dat Youandi Boppers en hun kids het zo goed hebben. Dáár doen we het voor, dáár wordt ik blij van! 

Turbulente tijden

De dagen vliegen weer voorbij, maar laten we toch even proberen gepaste aandacht te geven wat bijzondere momenten.

De pups hebben allemaal een geweldig gezin gevonden. Wat voor mij anders was dan wat ik de laatste jaren gewent ben, is dat de de pups niet meteen allemaal bij de geboorte besproken waren. 2 heel wijze gezinnen besloten een jaartje te wachten omdat ze 100% klaar willen zijn als de pup komt, en daar nu de situatie niet naar was. Ik ben alleen maar blij als mensen zo bewust en wel overwogen de keus maken. Maar dit betekende voor mij redelijk rustige zondagen, waarbij geen 7 gezinnen de deur plat liepen. Om me heen zie ik fokkers die hun pups van 4 en 5 maanden oud nog proberen te plaatsen, maar ik kan me gelukkig prijzen met alweer 7x een 'perfect match' tussen pups en gezinnen.

Alles valt op zijn plaats, en zelfs het 'laatste' pupje blijkt qua karakter exact de juiste pup te zijn voor de familie waar ze de zon hopelijk weer kan gaan laten schijnen na een heel zwaar jaar.

Dan vierden we afgelopen week ook de 10e verjaardag van Babs. Het is bijna niet meer voor te stellen dat het al bijna 10 jaar geleden is dat haar leven aan een zijden draadje hing nadat de buurhonden haar gebeten hadden. Wie had in die zware weken na het ongeluk, met operaties, intense zorg en doorzettingsvermogen durven hopen dat ze ooit haar 10e verjaardag zou vieren?  Vandaag de dag is ze een vrolijke oude dame, steelt ze ieders hart met haar 'bear-looks' en haar 'três volumineus' uiterlijk.. :-)

Tevens beangstigd haar 10e verjaardag me ook; Coco werd 10, maar net geen 11 jaar. Afgelopen maart werd Muffin 10...

Nu de pups weg zijn keert ons normale leven terug en loop ik weer (of nog steeds?) hard tegen de leegte op die Muffin heeft achtergelaten. Nu Jodie weer naar huis is lopen er 'slechts' 5 volwassen Boppers rond. Het is leeg en stil in huis. Ik kan me voorstellen dat dit voor buitenstaanders vreemd klinkt; hoe kan het stil en leeg zijn in een huis met zoveel honden? Nou, toch wel dus.

Afgelopen week zijn we dan na meer dan 3 maanden ook weer eens naar een show geweest. Ik had er geen bal zin in, en vroeg me echt af waarom ik het deed. Waarom ga ik op mijn ene vrije dag na een drukke werkweek naar een happening waar ik mensen tegenkom die ik helemaal niet aardig vind en/of mensen die er totaal andere meningen op na houden dan ik? Waarom zoek ik die haat en nijd op, geef ik 150 euro uit aan inschrijfgeld terwijl ik weet dat de keurmeesters in veel gevallen niet geleid worden door de rasstandaard maar door politiek?

Enfin, ik had ingeschreven dus toch maar gegaan. Om 5 uur liep de wekker af, om 6 uur zat ik in de auto, en om 7 uur stond ik op de parkeerplaats van de Westfalen hallen in Dortmund. Pooh won beide dagen haar klasse. Dat maakt het dan toch wel weer erg leuk :-) Maar als ik in Vincent zijn keurrapport lees dat de keurmeester hem een 'quality dog of smaller type' vindt..... dan vraag ik me af wie ze voor ogen had toen ze dit schreef?

De roddels vliegen in de rondte op zo'n show, en je ziet & hoort weer wat er her en der gebeurd in OES Nederland. nahhhhh... dan weet ik het weer zeker: ik wil daar niets mee te maken hebben. Dus ik schrijf slechts heel selectief in voor shows want ja; ik vind het wel belangrijk dat mijn honden zich (blijven) meten aan de raspopulatie. We fokken immers conform de rasstandaard, en een OES moet er uit zien als een OES. Nu en over 10 jaar. De enige plaats waar je kan 'meten' of je nog op de goede weg zit, zijn de shows.

Dus blijft het een kunst om de keurmeesters te vinden die geen 'handlers' keuren, of de 'best geknipte hond' selecteren... maar keurmeesters die de rasstandaard kennen en een gezonde, compacte & goed gebouwde OES (die ook nog eens moeiteloos kan bewegen) kunnen herkennen.

En voor de echte lol en gezelligheid... zijn we nu een trip met 3 meiden en 8 honden naar de Deense clubshow aan het voorbereiden. Eind November gaan we lekker een lang weekend nar Copenhagen voor een écht gezellige show, met fantastische Denen, leuke honden,  Christmas shoppen en héél véél lol!!!

Skol! :-)

Gebakjes

...En zo zitten we op een zondag middag lekker buiten. De visite heeft gebak meegebracht... lekker hoor!

Niet echt in lijn met ons idee om wat kilo's kwijt te raken, maar 'nee zeggen' is zo onaardig, dus een prima excuus om lekker mee te smikkelen.

Dan, na enige tijd puppy knuffen, foto's maken, bijkletsen en andere 'socializing activities' etc nemen we afscheid en zwaai ik de visite uit en sluit ik de poort weer af. Ik kom terug bij de tuintafel, en ik zwéér toch dat daar nog 1 appelgebakje lag toen ik net wegliep.... Nu niet meer dus.

De "Sherlock Holmes" in mij laat me de situatie snel reconstrueren:

Shanti was daar, Pooh ook. Nah...brutaal als beide meiden zijn, denk ik toch niet dat zij op de tuintafel zijn geklommen om het gebakje te jatten.

De puppies lagen buiten, juist vlak náást de tafel. Maar nuh.... die kunnen dat toch niet doen met hun krappe 4 weken leeftijd.

Vincent en Chanel waren daar ook. Tja, die twee staan erom bekend dat ze alles jatten wat los en vast zit! .. en die waren er vanmorgen ook wel érrug dichtbij toen de kaas plotseling van mijn broodje verdwenen was!

Vincent blijft volhouden dat het de puppies waren. (Yeah right) Chanel steunt hem overigens volledig in deze visie en geeft hem zelfs een alibi!

Nou ja... Ik ben weer beschermd voor de toename van 500 extra calorieen= 1 kilo= "mijnbroekzitweertestrak", en de dader van de gebakjes diefstal zullen we waarschijnlijk nooit meer achterhalen.

Tussen de bedrijven door...

Oh ja, ook nog ff een blog schrijven.....

Vannacht heb ik na -zoals het voelt- eeuwen weer eens in mijn eigen bed geslapen. Wat een luxe! Ik heb een prima matras naast de werpkist liggen, maar het comfort van lekker slapen ontbreekt toch echt van de avond voor de bevalling tot een week of 2 daarna.

Ik vind het altijd dood eng, maar uiteindelijk neem ik na 16 dagen dan toch het besluit dat mama het zelf redt met de kinders gedurende de nacht. En dat klopt ook.. alles gaat goed.

Ik ren me een slag in de rondte en probeer pups, mama, de andere honden, het huis, de tuin én alle visite goed te verzorgen. Volgens mij doe ik dat nog allemaal met redelijk resultaat ook, en oh ja... er is ook nog zoiets als 'werk'. Daar moet ook nog 40 uur in de week aan besteed worden, toch?

Maar... ik klaag niet! Ik zweef op een roze wolk met mijn kroost. Ze doen het allemaal prima, groeien lekker en Jodie is een lieve mama. Af en toe een beetje onhandig, maar dat vergeef ik haar direct als ze me hulpeloos aankijkt met haar bruine ogen. Het is ook niet niks om 7 van die dwergjes te voeden en te verzorgen! Samen klaren we de klus, en kunnen we tevreden genieten als de dwergjes lekker drinken of tevreden liggen uit te buiken.
Ze eten sinds zaterdag ook 1 per dag zelf... lekker vers vlees gemixed met speciale puppymelk... lekkurrrrrr! En zo help ik Jodie een beetje om ze groot en sterk te laten worden.

En dan, zo tussen de bedrijven door bedenk ik me dat ik ook nog eens een blog moet schrijven...

Bij deze dan. Mission accomplished :-)

Op een bewolkte dag...

Volgens de kalender is het zomer, maar als we naar buiten kijken geloven we daar maar weinig van. Wat kan je nou doen om toch een beetje vrolijk te worden.... laten we maar eens een lang gekoesterde wens uit laten komen. Ik wil al jaren een 'speelhuis' voor mijn boppers. Ik had al eens op Marktplaats gekeken, maar die prijzen zijn niet lollig. Tevens denk ik niet dat mijn malloten veel met een schommel zullen doen of stijle laddertjes kunnen waarderen. Dus, uiteindelijk maar bedacht dat ik zelf een maatwerk speelhuis zou gaan maken voor ze.

Dat plan bestond dus al een tijdje, maar zeker ook door de pijn in mijn handen werd het idee op de lange baan geschoven. Mede door het huidige weer en de rust die ik mijn handen de laatste tijd gaf, kon ik vol goede moed afgelopen donderdag maar eens serieus ben gaan schetsen.

Vervolgens met Shanti naar de Gamma. Tja, madam moest zonodig mee en zat daarna dus klem op de achterbank in de nieuwe Megane tussen de palen en de planken.

Thuisgekomen werd de aankoop geïnspecteerd door de anderen, en al snel waren we 4 gaten aan het boren midden in het gras om de palen 60cm diep de grond in te kunnen verankeren. Met enkele zwarte dropneuzen vol zand -die van dichtbij mee keken of het wel goed ging- stonden de palen al snel en kon het zagen beginnen.

Nu dan toch maar wat meer afstand gevraagd aan de supervisor's aangezien ik geen neuzen bij de decoupeerzaag wil hebben. Elke balk en plank werd uitvoerig geinspecteerd en onder grote belangstelling vastgeschroefd. Alles wat te testen was, werd getest door Pooh.

Het eerste niveau wat ik op 1 meter monteerde werd dan ook direct door Pooh in gebruik genomen. Hup erop, lekker zitten en rond kijken. Hup eraf, rondje rennen en hopla er weer bovenop. Ik weet niet wie van ons 2 de grootste glimlach had... Pooh of ik.

Het 2e niveau kon gemonteerd worden en was direct een mooie plek voor Vincent. Bij het vastzetten van de extra planken moest ik hem meermaals vragen of ik er even bij mocht.... of dat hij zijn staart ook vast geschroefd wilde hebben?

Tussen de bedrijven door moest ik mijn handen regelmatig wat rust gunnen. Dus surfde ik over marktplaats om een glijbaan te zoeken terwijl Vincent, Chanel en Pooh al niet meer bij hun kasteel weg te krijgen waren.

Het zagen en schroeven werd ergonomisch verantwoord door wat schilderwerk afgewisseld. Pooh vond dat maar saai, maar lag wel steeds aan mijn voeten terwijl ik de dakplaten keurig rood schilderde...met alle risico's vandien, en het gevolg dat Pooh nu wat rode lokken heeft.

Elke extra fase werd getest, en zelfs het bereiken van het hoogste punt van ons bouwsel konden we vieren met de vlag in de top. En Pooh was erbij. Uiteraard.

De dakplaten lagen te drogen, het bod van 10 euro op de glijbaan werd geaccepteerd, de laatste planken vast gezet, de glijbaan 2 dorpen verderop opgehaald (nee, nu maar geen dames mee laten rijden) en vanmorgen konden we ons kasteel dan officieel openen.

Ik lach de hele dag... ik schater het uit om Pooh die maar geen genoeg kan krijgen van het op- en afspringen, via de glijbaan naar beneden stormt en weer omhaag klautert. Vincent die wat minder behendig is, maar zeker niet onder doet in zijn gekke streken en Chanel die probeert om Pooh te snel af te zijn door de zij ingang te nemen en onderlangs toch omhoog klimt....

Hoeveel lol kan je hebben met een klimtoren. Ons kasteel.

Life goes on...

Voor de buitenwereld is alles weer gewoon. Althans, voor het merendeel van de mensen is het 'not done' om te lang te blijven hangen in ellende. Kwetsende voorbeelden te over, maar ik leg ze maar naast me neer. Ik ga ervan uit dat men niet beter weet, en het niet slecht bedoeld.

Slechts een enkeling kent me goed genoeg om te weten wat er werkelijk afspeeld. Zij luisteren en troosten.

Muffin laat een leegte achter. Zo'n enorme leegte.

De voetballen liggen al 3 weken stil op het gras. De enige beweging die ze maken is wanneer ik het gras maai en ze opzij rol.... met tranen.

'smorgens gaan de honden naar buiten en Vincent loopt een beetje verdwaast te blaffen. Geen Muffin die hem loopt uit te dagen met een bal in haar bek. Niemand om tegen te blaffen... maar de gewoonte is moeilijk te doorbreken dus blaft mijn vriendje... zonder reden.

Hij is uit zijn doen, hij mist de alfa bitch die hem als kerel ff op z'n nummer zette. Ze hadden een vreemde relatie samen... gek met- en op elkaar, maar vooral niet te klef. Zij had allang in de gaten dat er ergens een doos koekjes stond, en hij had respect voor haar... dus kwam er niet dichterbij.

Nu jat Vincent de koekie pot zelfs uit de kast, of "vind" hij de lege verpakking plotseling op de leuning van de bank. Hij laat me zo hard lachen met zijn nieuwe fratsen.... mijn vriendje, mijn malloot.

Chanel en Pooh zijn samen aan het beslissen wie de hoogste in rang mag zijn. Leuk spelletje waar ze uren zoet mee zijn door met hun koppie in elkaars nek te hangen, of zelfs elkaar bespringen als ervaren dekreuen :-) Shanti maakt duidelijk dat er geen sprake is van discussie... en loopt met opgeheven hoofd als de "Queen herself" voorbij.

Babs distancieert zich van alles, en heeft afgelopen week weer haar zomer outfit gekregen. Lekker kort en fris ligt ze op de bank. Háár domein.

Ik realiseer me dat ik met Muffin door heel Europa heb gereisd,  en dat er eigenlijk geen plek is waar we niet samen gelopen hebben. Slechts 1 keer is ze niet meegeweest op vakantie (destijds een héle foute keuze van mij) Maar we liepen samen in Zweden, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Spanje, Monaco, Zwitserland, Italie, Slovenie, Hongarije, Oostenrijk.... ze liep áltijd naast me. Samen op pad, op zoek naar mooie natuur. Spannende ruige paden waar we soms na veel zweet en blaren (en dorst) tot ons doel kwamen. Nu.... nu zie ik op tegen de volgende vakantie waarbij ik mijn wandelschoenen zal aantrekkken, en Muf niet als een malloot zal staan te blaffen en zingen... Mijn maatje is er niet meer.

Langzaam kwam het besef in de afgelopen weken dat we zóveel samen hebben gedaan, dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Nu heb ik daar weinig behoefte aan, maar het idee vormde zich verder tot een foto boek. Digitale foto's blijven vaak maar op de laptop staan.... behalve natuurlijk de enkele, die speciale die worden uitvergroot voor aan de muur. Ik ben nu dus bezig om een foto album te maken van Muffin haar leven. Natuurlijk loop ik er tegen aan dat de foto's uit haar puppy tijd niet digitaal waren, en dus in 2004 verbrand zijn. Toch lukt het me aardig om haar leven over de 10 jaren in beeld te brengen.

Er gaat veel tijd in zitten. Bij het zien van de foto's komen zoveel herinneringen terug, en dan moet er uiteraard een selectie plaatsvinden.... al met al kost dat veel tijd en tranen. Het heeft geen haast, en ik neem er ook de tijd voor. Perfectionist als ik ben, moet het mooi worden. Dus worstel ik met het Albelli programma om eruit te halen wat erin zit en het wórdt mooi. Misschien is het wel een stukje verwerking, of afsluiting. Who knows...

En dan, zo lijnrecht op alle emoties, komt dan het geweldige nieuws dat er pups komen.... Best even moeilijk om een plaatsje te geven... het is zo dubbel.  Maar zoals een vriend het zo treffend zei "It's the circle of life"...

Het is soms net alsof de geschiedenis zich herhaald; Toen ik met Raggles in 2001 een echo ging maken, zagen we 1 pupje. Tijdens het zelfde consult werd bij Lotte de diagnose botkanker vast gesteld.

5 weken later liet ik Lotte inslapen omdat we haar met pijnstilling niet meer konden helpen, en 36 uur later werd Muffin geboren....... dáárom kreeg ze de stamboom naam "live life to the Max". Ik realiseerde me toen al (nog vóór de geboorte) dat ik ook van dit pupje zoveel zou gaan houden, dat ik over 'tig jaar wéér zoveel verdriet zou gaan hebben... maar dat is de consequentie when you Live Life to the Max...

(je hebt het grootste verdriet door het verlies van hetgeen je het meeste vreugde gaf.... hoge pieken in het leven geven vanzelfsprekend ook  diepe dalen)

Nu, anno 2011 zitten er gelukkig enkele weken tussen het afscheid en het nieuwe leven. Ik ga van de pups genieten, dat weet ik zeker. Ze gaan me laten lachen, net zoals Vincent me kan laten schateren.

Life goes on. Maar soms doet dat wel heel veel pijn. Soms, als je een hond verliest...raak je een stukje van jezelf kwijt. Muffin was zo'n hond.

Muffin

Het is stil. Het is leeg. Ik ben leeg....

De wereld om me heen draait door. Maar ik wil even stil blijven staan. 

Ik sta op, doe wat ik moet doen, en ga naar bed. Kan de wereld even stil staan? Nee dus.

90% van de mensen begrijpen niet wat het is om een vriend te verliezen. Niet als we een hondse vriend bedoelen. Lang geleden heb ik al geleerd dat het vaak niet begrepen wordt, dus heb ik me afgelopen maandag maar afgemeld op de zaak met de opmerking "family omstandigheden". Slechts enkele collega's begrijpen waarom ik rode ogen heb en niet naar de feestelijke bijeenkomst van ons nieuwe bedrijf kom, en de borrel met de klant af sla.

Kan de wereld écht niet even stil staan en wachten totdat ik weer bij mijn positieven ben? 

Muffin is niet meer bij me..... ongeloof, onwerkelijkheid en verdriet. Heel veel verdriet. 

Liepen we 6 weken geleden nog samen naar de top van de berg langs de Krimmler watervallen, en voelden we ons 'Lance Amstrong'. Het was ons doel, samen op vakantie en langs de hoogste waterval van Europa klimmen. Ons doel was bereikt en ik heb met tranen in mijn ogen Muffin een knuffel en een kus op haar dikke neus gegeven. "we did it Muf". Malene maakte de foto van ons.... misschien wel de foto die me nu het dierbaarste is van al die duizenden die ik in 10 jaar van Muffin heb gemaakt.

3 weken geleden onderzoek, en de diagnose spondylose. Al snel bleek dat deze symptomen nooit alleen van spondylose kon komen. En afgleopen donderdag tijdens het onderzoek bij de neuroloog kwam de klap midden in mijn gezicht..... tumoren uitgezaaid in Muffin's buik.... overal. Lymfen, lever, milt, nieren... dus onnodig om naar de ruggewervel te gaan kijken om te zien waar haar zenuwen knel zaten. Onnodig om verder te zoeken naar de reden waarom de reflexen in de achterpoten weg waren.....het waren tumoren. De kanker was dus toch al uitgezaaid.

Muffin heeft een flinke shot prednison gekregen, om zeker geen pijn te hebben en zich wat beter te voelen terwijl ik moest omschakelen van de gedachte dat er ergens een ontsteking zat die haar zo onvast op haar poten liet staan. Extra tijd om mij zsm de beslissing te laten nemen om een einde aan haar leven te gaan maken. De prednison deed z'n werk, en Muffin rende 's morgens weer door de tuin heen. Niks aan de hand voor Muffin....

Wat nu? Ik had een show ingeschreven in Wirges. De leukste show in Duitsland, doordat het een luxe camperplaats en ruimte biedt voor de honden. Eigenlijk dus een weekend kamperen met toevallig ook een show erbij. Ik kan Muf geen groter plezier doen dan een camper trip. Na wat wikken en wegen  ben ik voorzichtig de camper gaan inpakken, hetgeen niet aan Muf haar aandacht ontglipte. Ze hielp me door als vanouds in de weg te lopen, blafte vrolijk als ze dacht dat we bijna in konden stappen en wist uiteindelijk niet hoe snel ze als eerste in de camper kon gaan zitten om vooral niets te missen.

Ok Muf.... jouw laatste trip wordt leuk... Jouw camper trip. Ik wist dat de opleving door de prednison kwam, en maakte met Walter alvast de afspraak om haar maandag in te laten slapen.

Muffin genoot van elke minuut (as usual) en rende over het grasveld van de Rastätte waar we onderweg stopten, en verkende nieuwsgierig de camperplaats bij aankomst. Ze was blij met haar eigen bed onder de luifel, en genoot van alle aandacht die ze kreeg.  's avonds bij de BBQ had ze al snel door dat er 2 soorten stokbrood waren: 1 mét kaas, en 1 zonder. Zonder er veel woorden aan vuil te maken wist ze het halve kaas stokbrood toe te eigenen en liet ze zich heerlijk in de watten leggen.

Muffin was in haar element. Ze genoot in en om de camper, en maandag ochtend hobbelde ze rond in de tuin. Soms draaide ze wat te snel waardoor ze haar evenwicht niet kon bewaren maar zelf weer snel op kon staan om Pooh op haar nummer te zetten.

Continue twijfels... moeten we écht vandaag al afscheid nemen???? Maar ik zag ook dat ze niet meer wilde eten (behalve stokbrood, en koekjes) en ik wist dat uitstel in slechts enkele dagen extra aftakeling zouden betekenen.

Muffin verdiende beter. Mijn sterke stoere trotse MufMuf hoeft niet af te takelen totdat ze niet meer zou kunnen  lopen.

Muffin, Shanti en ik zijn nog naar het bos geweest, waar ze als een oude dame heeft gewandeld, zelfs even achter Shanti aan heeft gerend... en zelf de auto weer ingestapt om vervolgens door te rijden naar Sleeuwijk.

Walter bood zelf aan om Muffin op haar meest dierbare plaats in te laten slapen....  dus ze is niet eens meer uitgestapt en lag als een prinses op de achterbank terwijl ze de handelingen volgde totdat haar koppie in mijn handen zakte en haar ogen sloten.

Dag Muf... Dag lieve MufMuf. Ik zal je zo missen. Ik hou van je, en ik ben zo blij dat ik 10 jaar lang zo intens van je heb genoten. We lived life to the Max.

Het is stil. Het is leeg. Ik ben leeg....

De wereld om me heen draait door.

Maar ik wil even stil blijven staan.

Even stilstaan bij het verlies van mijn dierbare Muffin.