Zo daar zijn we weer... eigenlijk is het wel rustig in villa kakelbond, en loopt alles rustig. Werk is gewoon werk... en ookal zijn we druk met de laatste loodjes mbt de transitie van een maatschappij van veerbootjes af te ronden... het is leuk druk en de dagen zijn prettig gevuld. Ook in onze (IT) sector is het bar.. dus ondertussen ben ik druk aan het 'netwerken' en op zoek naar een nieuwe klus binnen ons bedrijf. Gelukkig heb ik een paar opportunities lopen, en zal er binnen 2 weken wel meer bekend worden over wat ik het komende jaar ga doen.
Ik merk dat ik weer een beetje in een normaal leef-ritme kom, en dat ik zelfs de energie weer heb om zomaar, na een jaar, weer zin heb om de verbouwing op te pakken. Lene komt volgende week over uit Zweden, dus moest ik de logeerkamer maar eens in orde gaan maken.
Er moesten nog 'slechts' 2 muren en een plafond geplaatst en geplamuurd worden... daarnaast natuurlijk de westmuur stucken (nog nooit eerder gedaan, leek me ook wel eens leuk om te doen) en daarna uiteraard nog schilderen en de deur afhangen.
Met hulp van Pooh gaat dit natuurlijk allemaal op rolletjes... zo ben ik continue mijn rolmaat kwijt; die kan ik op de rommelzolder terugvinden, op het oud matras waar Pooh haar loopgraaf heeft gelocaliseerd. Ze kan alles gebruiken, en neemt alles mee daarnaar toe. Afteken potlood, rolmaat, en natuurlijk de afval houtjes en alles wat maar in een puppy bekje past. Ik denk dat ik haar de komende week tijdens het schilderen toch maar even ergens anders laat spelen... Ongeveer 2x per avond dat we bezig zijn krijgt ze de Danoontje-power-kriebels.... Ken je die reclame van die kids die een survival baan bouwen in hun huis? Dat is dus ongeveer zoals Pooh over mijn zolder, onder rommel, over dozen, tussen de kerstballen, rond de ladder en via de vuile- door naar de schone was en vice versa kan racen. Ze heeft de grootste lol in haar uppie, en als er een grote bopper ook toevallig boven is, dan is die ook de klos in het parcour. Ongelovelijk met hoeveel vaart en souplesse ze de hindernisbaan afwerkt! (en mij de slappe lach bezorgt)
Tot haar vaste gewoontes hoort nu toch ook echt wel het klimmen. Mijn kleine aapje zit al enige weken niet meer in een puppy ren waar ze uit kan klimmen, maar ze probeert nu in de kennel panelen en zelfs buiten in de schutting te klimmen (helaas, zonder succes aangezien er geen dwars spijlen/ balkjes zijn)
De deur naar boven kan niet open staan, of madam rent de trap op (om vervolgens haar Danoontje-power-tour te doen) De trap áf is ook geen probleem hoor... kan gewoon in het parcour worden ingelast.
De deur naar boven zit dus stevig dicht, en als ik naar boven loop dan draag ik haar maar uit voorzorg mee.
Tijd om te eten heeft ze doorgaans niet.. met als gevolg dat ze maar een ukkepukje is. In strijd met al mijn goede voornemens -en voorschriften aan puppy eigenaren- heb ik haar nu maar op vleesvoeding staan.
Pooh vindt het heerlijk en staat inmiddels te springen als ze ook maar enigzins denkt dat ze eten krijgt. Denkt ja... want ook als ze eten wil, maar het nog geen etenstijd is, staat ze vrolijk te jumpen in de keuken voor de koelkast.
Haar beste trucje is nog wel het feit dat als ik haar roep, ik in mijn handen klap om haar te lokken om te komen. Hoeft helemaal niet, want ze komt toch wel. Maar inmiddels hebben we samen de lol, dat als ik in mijn handen klap, rent zij naar me toe en spingt in mijn armen. Dikke pret, die gevolgt wordt door een kus op haar neus en een tong over mijn wang. Ik vraag me af hoe we dit gaan doen als ze wat groter wordt.. we blijven oefenen... en wellicht kunnen we het ook nog als ze 30 kilo weegt? ;-)
Nou ja, wat doet de kleine aap nog meer? Tja.... mij laten lachen... héél hard laten lachen. Elke dag. Met haar innemende persoonlijkheid en mooie ogen pakt ze iedereen in. Ze kan zich vol overgave op schoot nestelen voor een intense knuffel en in diepe slaap vallen. Ze draait mee in het ritme, en past zich zo makkelijk aan.
Haar nieuwste truc is dat ze nu ook bij Vincent en Chanel buiten op de picknick tafel stapt en de 3 kleine kleuters samen naar het fietspad langs onze tuin staren.... wie weet komt daar wel wat leuks voorbij. Je wilt immers niets missen?
donderdag 18 maart 2010
zondag 21 februari 2010
Bopper Mobiel
We hebben hem... Hij staat op de speelplaats, en ohhhh wat ben ik blij en trots. De Bopper mobiel is nu echt een feit. Hij is van mij.. en er is een wens in vervulling gegaan. Tijdens de zoektocht naar een camper die aan al mijn eisen moest voldoen, stuitte ik -eigenlijk een beetje bij toeval- op dit exemplaar. Bij het binnen komen hadden we een "walk-'n-fridge" effect... whoehaaaaaaa... dit is um!!!
Enfin, na wat voor en tegenspoed, staat hij nu dan echt op mijn speelplaats. Ik krijg de glimlach niet van mijn gezicht, en de boppers vinden hem hélemaal geweldig!
Afgelopen dagen heb ik besteed aan het ontdekken van alle snufjes, het overhevelen van de inventaris uit de sleurhut, en het creeren van de mooiste garage (achter ruimte voor de honden) met dubbele bodem inclusief anti-slip vloer. De garage vloer is nu op gelijke hoogte van mijn leefruimte, en ze lopen dus zonder enig obstakel in en uit naar het woongedeelte. Onder hun anti-slip vloertje kan ik de bench, trimtafel en ander campeer gerij opbergen, en boven hun plafond is mijn bedje gespreid. Multi functionele ruimte dus :-)
Nu zijn ze altijd gewend om gewoon in de Laguna te reizen, en als we met sleurhut weg gingen was dat dikke pret. Ze wisten dat we wat leuks gingen doen, en ookal lagen ze dan enkele uren met z'n zevenen als sardientjes samen in de achterbak of op de achterbank.. ze vonden het prima en stapten altijd graag in.
Ik was nou wel erg benieuwd hoe ze het zouden vinden als ze los in de camper zouden liggen... en ons 'huis' plotseling zou gaan bewegen..
Dus dat hebben we gisteren getest. Gisteren een mooi ritje van 20 km naar Arcen gepland, om de camper aan mijn grote broer te laten zien. (2 broers waren al meegeweest met uitzoeken, testen en onderhandelen, maar mijn 3e broer was nog erg nieuwsgierig naar de nieuwste familie aankoop) Voor mij tevens een goede gelegenheid om te checken of mijn kastjes goed waren ingeruimd en of de kopjes, glazen etc niet te veel zouden rammelen en klapperen tijdens het rijden. (in een sleurhut hoor je daar niets van.... nu wel!)
Kleine Pooh heeft voorlopig nog haar eigen stekje in de garage, waar ik voor haar tijdelijk een bench heb geplaatst. Babs vond het zo knus, dat ze graag naast de bench in dit fantastische "hol" ging liggen. Uiteraard heb ik wel een lampje voor de dames aangelaten, en vanuit de bench kon Pooh de camper in kijken en zo hielden we samen af en toe contact.
Bo-Ghy vindt vanaf het eerste moment de cabine wel machtig interessant; hij perst zich onder het dashboard, en ligt graag voor de bij-rijder stoel. Vincent had het zij bankje uitgekozen, waar hij prins heerlijk op ging liggen. Beetje jammer dat hij er in de eerste bocht al vanaf donderde.. en hoogst verontwaardigd is hij vervolgens naast me komen zitten, tussen de 2 stoelen in. Helaas is daardoor de handrem niet meer te bereiken voor mij.. want daar zit 45 kilo Vincent bovenop.
Chanel kroop dicht tegen Vincent aan... dichtbij d'r broertje is het altijd goed. Shanti en Muffin konden niet zo goed besluiten of ze nu in de garage of voorin wilden liggen... en hebben zich ergens in het midden gesettled.
Eenmaal op de snelweg waren ze allemaal al in een diepe slaap... Als ik honden-gedachtes kon lezen, had ik waarschijnlijk de wens gezien om door te rijden naar Zuid Frankrijk.... De familie lag prima, en tijd speelt geen rol. (hun wens gaat over 6 weken wel in vervulling hoor)
In Arcen aangekomen wilde iedereen de camper zien, en tja... met 7 honden in de camper, wordt het wat vol als daar óók nog 6 mensen bij naar binnen willen. De honden dus even naar buiten, en de mensen naar binnen. Op mijn commando "allemaal binnen komen" kwamen ze één voor één weer via het opstapje binnen hoppen en gingen ergens liggen.
Op de terugweg vond iedereen weer snel zijn eigen plekje, alleen had Muffin nu het zijbankje uitgekozen. Muffin zou Muffin niet zijn, als dat voor haar de ideale ligplaats was... en zelfs op rotondes ligt ze relaxed op haar bankje zonder er vanaf te rollen.
De test is dus gelukt.... en volgende week gaan we echt op pad. Dan gaan we naar de show in Rheinberg, en dan gaan we er ook in slapen... wat een fun!!! Ik kijk er nu al naar uit... en als ik de honden gedachtes zo een beetje kan volgen.... delen we die fun wel.
Enfin, na wat voor en tegenspoed, staat hij nu dan echt op mijn speelplaats. Ik krijg de glimlach niet van mijn gezicht, en de boppers vinden hem hélemaal geweldig!
Uiteraard kennen we in de omgeving van buren, vrienden en hondenvolk 2 soorten reacties: de één vindt het geweldig en is blij voor mij. De anderen vragen zich slechts af "waar doet ze het van?". Nu hoop ik dat de laatste groep het antwoord nooit zal raden, zodat ze zich nog lange tijd groen en geel zullen ergeren en zichzelf deze vraag blijven stellen, terwijl ik geniet van mijn Bopper Mobiel.
Afgelopen dagen heb ik besteed aan het ontdekken van alle snufjes, het overhevelen van de inventaris uit de sleurhut, en het creeren van de mooiste garage (achter ruimte voor de honden) met dubbele bodem inclusief anti-slip vloer. De garage vloer is nu op gelijke hoogte van mijn leefruimte, en ze lopen dus zonder enig obstakel in en uit naar het woongedeelte. Onder hun anti-slip vloertje kan ik de bench, trimtafel en ander campeer gerij opbergen, en boven hun plafond is mijn bedje gespreid. Multi functionele ruimte dus :-)
Ik was nou wel erg benieuwd hoe ze het zouden vinden als ze los in de camper zouden liggen... en ons 'huis' plotseling zou gaan bewegen..
Dus dat hebben we gisteren getest. Gisteren een mooi ritje van 20 km naar Arcen gepland, om de camper aan mijn grote broer te laten zien. (2 broers waren al meegeweest met uitzoeken, testen en onderhandelen, maar mijn 3e broer was nog erg nieuwsgierig naar de nieuwste familie aankoop) Voor mij tevens een goede gelegenheid om te checken of mijn kastjes goed waren ingeruimd en of de kopjes, glazen etc niet te veel zouden rammelen en klapperen tijdens het rijden. (in een sleurhut hoor je daar niets van.... nu wel!)
Kleine Pooh heeft voorlopig nog haar eigen stekje in de garage, waar ik voor haar tijdelijk een bench heb geplaatst. Babs vond het zo knus, dat ze graag naast de bench in dit fantastische "hol" ging liggen. Uiteraard heb ik wel een lampje voor de dames aangelaten, en vanuit de bench kon Pooh de camper in kijken en zo hielden we samen af en toe contact.
Bo-Ghy vindt vanaf het eerste moment de cabine wel machtig interessant; hij perst zich onder het dashboard, en ligt graag voor de bij-rijder stoel. Vincent had het zij bankje uitgekozen, waar hij prins heerlijk op ging liggen. Beetje jammer dat hij er in de eerste bocht al vanaf donderde.. en hoogst verontwaardigd is hij vervolgens naast me komen zitten, tussen de 2 stoelen in. Helaas is daardoor de handrem niet meer te bereiken voor mij.. want daar zit 45 kilo Vincent bovenop.
Chanel kroop dicht tegen Vincent aan... dichtbij d'r broertje is het altijd goed. Shanti en Muffin konden niet zo goed besluiten of ze nu in de garage of voorin wilden liggen... en hebben zich ergens in het midden gesettled.
Eenmaal op de snelweg waren ze allemaal al in een diepe slaap... Als ik honden-gedachtes kon lezen, had ik waarschijnlijk de wens gezien om door te rijden naar Zuid Frankrijk.... De familie lag prima, en tijd speelt geen rol. (hun wens gaat over 6 weken wel in vervulling hoor)
In Arcen aangekomen wilde iedereen de camper zien, en tja... met 7 honden in de camper, wordt het wat vol als daar óók nog 6 mensen bij naar binnen willen. De honden dus even naar buiten, en de mensen naar binnen. Op mijn commando "allemaal binnen komen" kwamen ze één voor één weer via het opstapje binnen hoppen en gingen ergens liggen.
Op de terugweg vond iedereen weer snel zijn eigen plekje, alleen had Muffin nu het zijbankje uitgekozen. Muffin zou Muffin niet zijn, als dat voor haar de ideale ligplaats was... en zelfs op rotondes ligt ze relaxed op haar bankje zonder er vanaf te rollen.
De test is dus gelukt.... en volgende week gaan we echt op pad. Dan gaan we naar de show in Rheinberg, en dan gaan we er ook in slapen... wat een fun!!! Ik kijk er nu al naar uit... en als ik de honden gedachtes zo een beetje kan volgen.... delen we die fun wel.
zaterdag 13 februari 2010
Jonge pups.. oude pups...
Alle pups uit het laatste nest hebben hun draai gevonden. Ik vind regelmatig de meest leuke foto's en enthousiaste verhalen in mijn mailbox. Diverse eigenaren laten zelfs weten dat ze ervan overtuigd zijn echt de leukste pup uit het nest te hebben. Dat kan natuurlijk helemaal niet.... want die heb ik!! :-)
Pooh draait inmiddels lekker mee in het ritme, en weet precies wat ze wel of niet kan doen. Veel respect voor Bo-Ghy, en de oude man vooral niet wakker maken. Muffin is nog een twijfel geval, want die is wel erg lollig en kan hard lopen.... maar als je net zo gek doet, wordt je toch even op de plaats gewezen. Shanti is om in te bijten, en in de vacht te hangen. Vincent is om kluiven en speeltjes mee te delen en te keten (vooral met veel lawaai). Chanel is leuk om mee te spelen, maar zonder speelgoed want dan wordt ze een kattekop. Babs knort en moet je met rust laten. Alhoewel... dat knorren is wel lollig, en meer gebeurd er toch niet.
Een puppy ren is om uit te klimmen, en inmiddels kan Pooh ook achteruit naar beneden als ik haar zie klauteren en "NEE" zeg. Het ziet er niet uit... maar het is wel lollig. Ook de trap is geen probleem voor de kleine aap; gisteren stond ze opeens achter me op de 9e tree toen ik naar boven liep.
haar bijnaam is dus al "Apie-Aap" (nu gaat mijn moeder heel hard lachen, want zo heette mijn knuffel aap, die ik als kind had)
Tja, pups.... met al die leuke verhalen, komen er na 13 jaar ook de trieste verhalen. Afgelopen week kwam het bericht dat Boris op 13,5 jarige leeftijd thuis is ingeslapen. Boris is 7 jaar geleden herplaatst (zie blog 24-6-2009) en is de laatste van 7 reuen uit het nest van Emily en Fred. 5 van de 7 jongens hebben de leeftijd van 12 jaar gehaald, waarvan 2 zelfs 13 jaar. Als ik zo eens op internet kijk, schijnt dat helaas niet bij alle fokkers normaal te zijn. Ook van puppy kopers hoor ik regelmatig dat hun vorige hond niet ouder dan 9 of 10 is geworden. Ik vraag me dan toch af wat er mis is met ons ras... Als we de uitschieters naar boven en naar beneden niet mee tellen (zoals dat hoort bij correcte statistieken) is 12 jaar toch een normale leeftijd, waar ik bij mijn honden nog steeds van uit ga.
Maar als we dan toch even over de uitschieters willen spreken.... Onze Fleur (Youandi Flibbertygibbet) heeft inmiddels de leeftijd van haar mama Emily overtroffen. Hopelijk kunnen we in mei haar 15e verjaardag vieren!
Pooh draait inmiddels lekker mee in het ritme, en weet precies wat ze wel of niet kan doen. Veel respect voor Bo-Ghy, en de oude man vooral niet wakker maken. Muffin is nog een twijfel geval, want die is wel erg lollig en kan hard lopen.... maar als je net zo gek doet, wordt je toch even op de plaats gewezen. Shanti is om in te bijten, en in de vacht te hangen. Vincent is om kluiven en speeltjes mee te delen en te keten (vooral met veel lawaai). Chanel is leuk om mee te spelen, maar zonder speelgoed want dan wordt ze een kattekop. Babs knort en moet je met rust laten. Alhoewel... dat knorren is wel lollig, en meer gebeurd er toch niet.
Een puppy ren is om uit te klimmen, en inmiddels kan Pooh ook achteruit naar beneden als ik haar zie klauteren en "NEE" zeg. Het ziet er niet uit... maar het is wel lollig. Ook de trap is geen probleem voor de kleine aap; gisteren stond ze opeens achter me op de 9e tree toen ik naar boven liep.
haar bijnaam is dus al "Apie-Aap" (nu gaat mijn moeder heel hard lachen, want zo heette mijn knuffel aap, die ik als kind had)
Tja, pups.... met al die leuke verhalen, komen er na 13 jaar ook de trieste verhalen. Afgelopen week kwam het bericht dat Boris op 13,5 jarige leeftijd thuis is ingeslapen. Boris is 7 jaar geleden herplaatst (zie blog 24-6-2009) en is de laatste van 7 reuen uit het nest van Emily en Fred. 5 van de 7 jongens hebben de leeftijd van 12 jaar gehaald, waarvan 2 zelfs 13 jaar. Als ik zo eens op internet kijk, schijnt dat helaas niet bij alle fokkers normaal te zijn. Ook van puppy kopers hoor ik regelmatig dat hun vorige hond niet ouder dan 9 of 10 is geworden. Ik vraag me dan toch af wat er mis is met ons ras... Als we de uitschieters naar boven en naar beneden niet mee tellen (zoals dat hoort bij correcte statistieken) is 12 jaar toch een normale leeftijd, waar ik bij mijn honden nog steeds van uit ga.
Maar als we dan toch even over de uitschieters willen spreken.... Onze Fleur (Youandi Flibbertygibbet) heeft inmiddels de leeftijd van haar mama Emily overtroffen. Hopelijk kunnen we in mei haar 15e verjaardag vieren!
maandag 1 februari 2010
Dagboek van Muffin
Ja hoor, daar gaat ie weer... 3 keer in de rondte en nog maar een keer! Die achtbaan gaat maar door. Afgelopen week heeft Muffin de gemoederen goed bezig gehouden. Iedereen die dit blog al wat langer volgt, kan zich de tekst 'uit het dagboek van Muffin' nog wel herinneren... afgelopen week dacht ik serieus dat we een nieuw hoofdstuk konden gaan schrijven;
Na diverse pogingen om Muffin zwanger te laten worden, hebben we vorig jaar de moed opgegeven. Moeder natuur werkte niet mee. Muffin moest nog steeds gesteriliseerd worden (oh ja, dat moest ook nog) maar telkens werd ze dan of te vroeg loops, of ze was te laat, en dan ivm schijndracht ook niet te opereren. Afgelopen week wilde Muf niet eten. Nu kan dat in geval van Muffin maar 2 dingen betekenen: ze is zwanger, of ze gaat dood. Nah... dat laatste daar was ik niet zo bang voor, aangezien ze in de tuin speelde, lekker op de bank lag te knorren en verder niets aan de hand. Ik ging natellen wanneer ze loops was geweest. Dat was dus inderdaad 3 weken.... zij en Vincent... tja, alles is mogelijk. Ik hield haar extra in de gaten, en ondertussen vlogen de emoties van sky high, tot below level. Ze wordt over 2 maanden 9 jaar.. Oh jeetje, hoe doen we dat dan? Keizersnee? Gaat dat goed? Kan ze het lichamelijk aan? Nou ja, daar hoef ik geen twijfels over te hebben. Mijn Muffin pupjes? wow... geweldig!!! Maar ik heb nu net Pooh... hoe doe ik dat dan? Want als Muffin pups krijgt.....
Enfin, vragen, dilemma's en uitdagingen genoeg. Ik zou toch naar Walter gaan met Pooh voor haar enting, en dan moest Muf maar mee... want ik wil haar eerst van top tot teen onderzocht hebben. Misschien heeft ze toch wat anders onder de leden.
2 dagen nadat dit allemaal begon werd Muf ziek. Het ging heel snel. Binnen enkele uurtjes van 'niets aan de hand' tot doodziek in de kamer liggen met uitvloeiing en koorts. Geen twijfel, en direct naar de dierenarts. Daar aangekomen lag ze binnen 15 minuten op de operatie tafel. Er was geen tijd meer te verliezen, haar baarmoeder stond op springen. Na een zeer vakkundige operatie is haar baarmoeder godzijdank in zijn geheel verwijderd zonder te breken of te bloeden. Ik heb nog nooit zoiets gezien... de baarmoeder vol met pus woog meer dan 3,5 kilo.
Muffin heeft de operatie goed doorstaan maar heeft wel wat tijd nodig om te herstellen. De narcose was heftig, mede omdat ze zo'n hoge koorts had.
Haar eetlust kwam al snel weer terug, en ze vind het leuk om weer buiten te spelen. Wel alles met mate, want ze is nog snel moe.
Er komt dus geen nieuw hoofdstuk in het dagboek van Muffin, en is is nu permanent gesloten.
Nadat ik zeker wist dat Muffin sterk genoeg was, en ik voor haar een lekkere plek lang uit op de achterbank had gemaakt waar ze lang uit kon liggen, ben ik zaterdag middag naar Fredericia (Denemarken) gereden. Er was wel sneeuw voorspeld, maar als we dat telkens moeten geloven en ons moeten aanpassen, dan komen we de deur nooit meer uit deze winter.
Het viel allemaal mee, en er lag niet meer sneeuw dan hier. Het was wel koud daar... bere koud! De caravan was een grote diepvries. De voorraad water voor de honden was bevroren. Ook de bench die op de grond lag tijdens het rijden zat vastgevroren aan het vetbed. Maar, na wat ploeteren en foeteren deed de kachel het uiteindelijk prima, en zaten we er warmpjes bij.
Pooh had zich op de heenweg keurig gedragen. Ze was lekker moe toen we vertrokken, dus sliep ze honderden kilometers aan een stuk op mijn schoot. Af en toe een pens-staafje om te kluiven. Af toe stoppen om te plassen en te spelen.. en zo heeft ze haar globetrotter certificaat met glans verdiend :-)
Op de show had ze haar eigen bench waardoor ze lekker naar iedereen kan gluren. Af en toe spelen, veel geknuffeld worden door alle OES mensen. Gespeeld met de Puli van Jesper (die vond ze wel erg leuk, met al die wapperende dreadlocks!) en natuurlijk ook weer veel geslapen.
Vincent en Chanel wonnen allebei het CAC waardoor ze zich nu Deens kampioen mogen noemen.. dat was natuurlijk wel de kers op de taart!
De terugreis was minder prettig; 200km voor Hamburg begon de sneeuw en ijzel... en we zijn rustig aan naar het zuiden gereden. Gelukkig werd het na Hamburg wel wat beter, en zo konden we om 1 uur vannacht hier weer het hek achter ons sluiten.
Allemaal blij om weer thuis te zijn. Nou ja... de auto met caravan staat nog op de speelplaats, en vanmorgen stonden er 6 grote, en een klein boppertje naast de auto en keken me aan.... Of ik ff de deuren wilde openen, zodat ze in konden stappen!
Na diverse pogingen om Muffin zwanger te laten worden, hebben we vorig jaar de moed opgegeven. Moeder natuur werkte niet mee. Muffin moest nog steeds gesteriliseerd worden (oh ja, dat moest ook nog) maar telkens werd ze dan of te vroeg loops, of ze was te laat, en dan ivm schijndracht ook niet te opereren. Afgelopen week wilde Muf niet eten. Nu kan dat in geval van Muffin maar 2 dingen betekenen: ze is zwanger, of ze gaat dood. Nah... dat laatste daar was ik niet zo bang voor, aangezien ze in de tuin speelde, lekker op de bank lag te knorren en verder niets aan de hand. Ik ging natellen wanneer ze loops was geweest. Dat was dus inderdaad 3 weken.... zij en Vincent... tja, alles is mogelijk. Ik hield haar extra in de gaten, en ondertussen vlogen de emoties van sky high, tot below level. Ze wordt over 2 maanden 9 jaar.. Oh jeetje, hoe doen we dat dan? Keizersnee? Gaat dat goed? Kan ze het lichamelijk aan? Nou ja, daar hoef ik geen twijfels over te hebben. Mijn Muffin pupjes? wow... geweldig!!! Maar ik heb nu net Pooh... hoe doe ik dat dan? Want als Muffin pups krijgt.....
Enfin, vragen, dilemma's en uitdagingen genoeg. Ik zou toch naar Walter gaan met Pooh voor haar enting, en dan moest Muf maar mee... want ik wil haar eerst van top tot teen onderzocht hebben. Misschien heeft ze toch wat anders onder de leden.
2 dagen nadat dit allemaal begon werd Muf ziek. Het ging heel snel. Binnen enkele uurtjes van 'niets aan de hand' tot doodziek in de kamer liggen met uitvloeiing en koorts. Geen twijfel, en direct naar de dierenarts. Daar aangekomen lag ze binnen 15 minuten op de operatie tafel. Er was geen tijd meer te verliezen, haar baarmoeder stond op springen. Na een zeer vakkundige operatie is haar baarmoeder godzijdank in zijn geheel verwijderd zonder te breken of te bloeden. Ik heb nog nooit zoiets gezien... de baarmoeder vol met pus woog meer dan 3,5 kilo.
Muffin heeft de operatie goed doorstaan maar heeft wel wat tijd nodig om te herstellen. De narcose was heftig, mede omdat ze zo'n hoge koorts had.
Haar eetlust kwam al snel weer terug, en ze vind het leuk om weer buiten te spelen. Wel alles met mate, want ze is nog snel moe.
Er komt dus geen nieuw hoofdstuk in het dagboek van Muffin, en is is nu permanent gesloten.
Nadat ik zeker wist dat Muffin sterk genoeg was, en ik voor haar een lekkere plek lang uit op de achterbank had gemaakt waar ze lang uit kon liggen, ben ik zaterdag middag naar Fredericia (Denemarken) gereden. Er was wel sneeuw voorspeld, maar als we dat telkens moeten geloven en ons moeten aanpassen, dan komen we de deur nooit meer uit deze winter.
Het viel allemaal mee, en er lag niet meer sneeuw dan hier. Het was wel koud daar... bere koud! De caravan was een grote diepvries. De voorraad water voor de honden was bevroren. Ook de bench die op de grond lag tijdens het rijden zat vastgevroren aan het vetbed. Maar, na wat ploeteren en foeteren deed de kachel het uiteindelijk prima, en zaten we er warmpjes bij.
Pooh had zich op de heenweg keurig gedragen. Ze was lekker moe toen we vertrokken, dus sliep ze honderden kilometers aan een stuk op mijn schoot. Af en toe een pens-staafje om te kluiven. Af toe stoppen om te plassen en te spelen.. en zo heeft ze haar globetrotter certificaat met glans verdiend :-)
Op de show had ze haar eigen bench waardoor ze lekker naar iedereen kan gluren. Af en toe spelen, veel geknuffeld worden door alle OES mensen. Gespeeld met de Puli van Jesper (die vond ze wel erg leuk, met al die wapperende dreadlocks!) en natuurlijk ook weer veel geslapen.
Vincent en Chanel wonnen allebei het CAC waardoor ze zich nu Deens kampioen mogen noemen.. dat was natuurlijk wel de kers op de taart!
De terugreis was minder prettig; 200km voor Hamburg begon de sneeuw en ijzel... en we zijn rustig aan naar het zuiden gereden. Gelukkig werd het na Hamburg wel wat beter, en zo konden we om 1 uur vannacht hier weer het hek achter ons sluiten.
Allemaal blij om weer thuis te zijn. Nou ja... de auto met caravan staat nog op de speelplaats, en vanmorgen stonden er 6 grote, en een klein boppertje naast de auto en keken me aan.... Of ik ff de deuren wilde openen, zodat ze in konden stappen!
woensdag 27 januari 2010
Rollercoaster
Life is a roller coaster... wie zong dat ook alweer?
Ongeveer 9 weken geleden liep ik te buffelen voor een klant, lag Pien met weeen terwijl ik mijn werk niet los kon laten omdat er zoveel gedoe was. Coco lag tevreden aan mijn voeten, en vol spanning wachtten we af wat Pien op de wereld zou gaan zetten.
Nu, 9 weken later is alles 3 keer over de kop gegaan en lijkt het erop dat niets meer is zoals het was.
Ik ben aan het werk voor een andere account, waardoor heel veel frustratie eindelijk los gelaten kan worden en ik merk nu hoeveel roofbouw ik anderhalf jaar op mezelf heb gepleegd. Ik krijg nu weer energie terug uit mijn werk, en werk samen met hetzelfde team fijne collega's om een leuke klant door de transitie heen te helpen.
Pien zette eind november 9 geweldige pups op de wereld, en 8 weken lang was ik druk met de pups, schoonmaken, zorg, visite en de nieuwe eigenaren. Harstikke leuk, en ik geniet telkens weer van het moment dat de pups naar hun baasjes gaan en de leuke enthousiaste verhalen per mail en telefoon terugkomen. Bentley is zelfs per vliegtuig naar Noorwegen vertrokken. (lees hier hoe dat in zijn werk ging)
Doordat er de laatste weken rust in mijn hoofd en agenda is gekomen... komt nu (pas) de klap en voel ik het verlies van Coco des te harder. Mede doordat zij zo plotseling wegviel, loopt er nu een klein pupje rond; onze Pooh. Kleinkind van Coco, maar met een 'eigen willetje' alsof ze ook wat genen van Emily meegekregen heeft.
Wie had dat allemaal 9 weken geleden kunnen voorspellen... hoe langer ik erover nadenkt, hoe vreemder het allemaal lijkt. Bizar.
Gisteren is de laatste pup vertrokken, en dat had ook voor Pooh wat consequenties: ze hoort nu bij de roedel, en zal manieren moeten leren en ze moet leren respect te hebben voor de oude honden. Ze denkt dat ze iedereen net als een broertje of zusje kan bespringen, aan oren kan trekken en speelgoed kan afpakken... ahum, toen ze dat gisteren bij Vincent deed werd haar direct met wat 'lawaai en extra theater' duidelijk gemaakt dat dit niet kan. Ze was danig onder de indruk van haar grote oom, en zocht snel troost bij nannie Shanti. Nu kijkt ze eerst wie er staat, voordat ze 'aanvalt': Chanel en Shanti zijn de klos, en bij Vincent bedenkt ze zich wel 2 keer.
Ze moet ook leren Bo-Ghy met te rust laten. Hij heeft pups nooit leuk gevonden, en ze zal een paar weekjes ouder moeten zijn om door hem geaccepteerd te worden. Dus staat er tijdelijk een puppyren in de kamer, waar Pooh 's avonds met haar speelgoed vertoeft. (overdag is ze bij me in de werkkamer en de oude man slaapt op zijn bed in de huiskamer, maar s avonds zijn we uiteraard allemaal samen in huis) Helaas kan ik Pooh niet te lang uit het oog verliezen als ze in deze ren van 60 cm hoog zit... want kleine terror Pooh klimt eruit! Werkelijk, ze klimt met 4 pootjes in het gaas, laat ze vervolgens over de rand kukelen, en huppelt daarna de kamer rond.
Daar krijg ik nog genoeg mee te stellen dus....
En zo ben ik nu opeens een pup zindelijk aan het maken. Ik kan me betere omstandigheden voorstellen om dat te doen. Het is niet zo grappig om 300 keer per dag naar buiten te lopen als het -10 graden is.... brrrrrr....goed zo... grote puppie... braaf plassen... brrrrrrrr En als dan ook wat ooms en tantes telkens gezellig mee willen lopen, waardoor ik dus in een ganzepas met 5 grote- en 1 kleine bopper telkens de deur open en dicht maak (Babs is slim, die doet hier niet aan mee) ...brrrrr.... doorlopen jongens..... laat Pooh met rust... goedzo Pooh, plassen... brrrrr... binnen komen allemaal.... NU...... ja, doorlopen.... Bo-Ghy ook? Boooooooo-Ghyyyyyyyyyy.... brrrrr... Ach ja, oude Bo-Ghy wordt een beetje doof, dus in 90% van de gevallen mag ik weer naar buiten om Bo-Ghy op te halen.
Ik weet nog niet of ik het allemaal zelf wel bij kan houden momenteel. Ik moet er erg aan wennen om weer een pup in huis te hebben, Coco te missen en gewoon maar 40 uur te werken... Misschien moet ik het maar gewoon allemaal laten gebeuren. Voordat ik eraan gewent ben zal er wel weer wat veranderd zijn :-)
Ongeveer 9 weken geleden liep ik te buffelen voor een klant, lag Pien met weeen terwijl ik mijn werk niet los kon laten omdat er zoveel gedoe was. Coco lag tevreden aan mijn voeten, en vol spanning wachtten we af wat Pien op de wereld zou gaan zetten.
Nu, 9 weken later is alles 3 keer over de kop gegaan en lijkt het erop dat niets meer is zoals het was.
Ik ben aan het werk voor een andere account, waardoor heel veel frustratie eindelijk los gelaten kan worden en ik merk nu hoeveel roofbouw ik anderhalf jaar op mezelf heb gepleegd. Ik krijg nu weer energie terug uit mijn werk, en werk samen met hetzelfde team fijne collega's om een leuke klant door de transitie heen te helpen.
Pien zette eind november 9 geweldige pups op de wereld, en 8 weken lang was ik druk met de pups, schoonmaken, zorg, visite en de nieuwe eigenaren. Harstikke leuk, en ik geniet telkens weer van het moment dat de pups naar hun baasjes gaan en de leuke enthousiaste verhalen per mail en telefoon terugkomen. Bentley is zelfs per vliegtuig naar Noorwegen vertrokken. (lees hier hoe dat in zijn werk ging)
Doordat er de laatste weken rust in mijn hoofd en agenda is gekomen... komt nu (pas) de klap en voel ik het verlies van Coco des te harder. Mede doordat zij zo plotseling wegviel, loopt er nu een klein pupje rond; onze Pooh. Kleinkind van Coco, maar met een 'eigen willetje' alsof ze ook wat genen van Emily meegekregen heeft.
Wie had dat allemaal 9 weken geleden kunnen voorspellen... hoe langer ik erover nadenkt, hoe vreemder het allemaal lijkt. Bizar.
Gisteren is de laatste pup vertrokken, en dat had ook voor Pooh wat consequenties: ze hoort nu bij de roedel, en zal manieren moeten leren en ze moet leren respect te hebben voor de oude honden. Ze denkt dat ze iedereen net als een broertje of zusje kan bespringen, aan oren kan trekken en speelgoed kan afpakken... ahum, toen ze dat gisteren bij Vincent deed werd haar direct met wat 'lawaai en extra theater' duidelijk gemaakt dat dit niet kan. Ze was danig onder de indruk van haar grote oom, en zocht snel troost bij nannie Shanti. Nu kijkt ze eerst wie er staat, voordat ze 'aanvalt': Chanel en Shanti zijn de klos, en bij Vincent bedenkt ze zich wel 2 keer.
Ze moet ook leren Bo-Ghy met te rust laten. Hij heeft pups nooit leuk gevonden, en ze zal een paar weekjes ouder moeten zijn om door hem geaccepteerd te worden. Dus staat er tijdelijk een puppyren in de kamer, waar Pooh 's avonds met haar speelgoed vertoeft. (overdag is ze bij me in de werkkamer en de oude man slaapt op zijn bed in de huiskamer, maar s avonds zijn we uiteraard allemaal samen in huis) Helaas kan ik Pooh niet te lang uit het oog verliezen als ze in deze ren van 60 cm hoog zit... want kleine terror Pooh klimt eruit! Werkelijk, ze klimt met 4 pootjes in het gaas, laat ze vervolgens over de rand kukelen, en huppelt daarna de kamer rond.
Daar krijg ik nog genoeg mee te stellen dus....
En zo ben ik nu opeens een pup zindelijk aan het maken. Ik kan me betere omstandigheden voorstellen om dat te doen. Het is niet zo grappig om 300 keer per dag naar buiten te lopen als het -10 graden is.... brrrrrr....goed zo... grote puppie... braaf plassen... brrrrrrrr En als dan ook wat ooms en tantes telkens gezellig mee willen lopen, waardoor ik dus in een ganzepas met 5 grote- en 1 kleine bopper telkens de deur open en dicht maak (Babs is slim, die doet hier niet aan mee) ...brrrrr.... doorlopen jongens..... laat Pooh met rust... goedzo Pooh, plassen... brrrrr... binnen komen allemaal.... NU...... ja, doorlopen.... Bo-Ghy ook? Boooooooo-Ghyyyyyyyyyy.... brrrrr... Ach ja, oude Bo-Ghy wordt een beetje doof, dus in 90% van de gevallen mag ik weer naar buiten om Bo-Ghy op te halen.
Ik weet nog niet of ik het allemaal zelf wel bij kan houden momenteel. Ik moet er erg aan wennen om weer een pup in huis te hebben, Coco te missen en gewoon maar 40 uur te werken... Misschien moet ik het maar gewoon allemaal laten gebeuren. Voordat ik eraan gewent ben zal er wel weer wat veranderd zijn :-)
woensdag 13 januari 2010
Alle ballen verzamelen...
Er ligt nog steeds sneeuw, het kwik komt niet boven het nulpunt... en ik realiseer me dat de pups nog nooit gras hebben gezien! Alles is wit, wit en nog eens wit.
Ze stuiteren wel over de speelplaats, door de hele tuin, tussen de planten door (ik wens de nieuwe eigenaren veel succes om ze dit weer af te leren) maar gras... nee, dat hebben we al weken niet meer kunnen ontdekken onder die witte deken. Door de kou heb ik het indoor speelparadijs maar uitgebreid door de ballenbak binnen te plaatsen. Gelukkig is het hondenhuis ruim, en kan ik het ook als ze er niet mee spelen laten staan (het lijkt onze race baan vroeger wel... die mocht ook soms na het spelen blijven staan)
Plassen doen we meestal wel met z'n allen buiten. Als ze wakker worden dan loop ik meteen met 9 hummels achter me aan naar buiten, en worden alle behoeftes keurig buiten gedaan. Goedzooooooooooo groooooooote puppieeeeeeeees...... Mijn buren lachen zich rot, en lieten me onlangs weten dat dit best een heel rustig nest is (na het EF-EF-nest van afgelopen zomer) maar dat ik dat wel compenseer met mijn hoge goedzoooooooooooo braaaaaaave puppie-puppie-puppie-puppie!!!! (maar de pups luisteren prima, en ik hoef er nooit eentje op te pakken, want ze hobbelen zo achter me aan. Wel zo makkelijk als het er 9 zijn!)
Enfin, door de kou spelen ze dus beperkt buiten en destemeer binnen. Ze lopen een paar keer per dag, een aantal uren dus gewoon lekker los door het hondenhuis, en hebben dikke pret samen. Iedereen die mijn huis kent, weet dat de toilet en douche dus via het hondenhuis bereikt worden. Nou ja, elk huisje heeft zijn uhh ongemakkelijke indeling-kruisje... Niks aan de hand, behalve nu de pups wat groter zijn, en me hard achterna lopen als ik naar het toilet ga. Best gezellig hoor... naar het toilet met 9 pups aan je voeten. Ook leuk dat ze dan de toiletrol willen plunderen (nee, het zijn geen Goldens, en we doen NIET mee aan de page reclame!) ..of als ze er met het prullebakje vandoor gaan. Ook de douche is niet veilig, en ik heb al eens alle handoeken en washandjes kunnen terugzoeken in de puppy kennel (ze nemen wel alles netjes mee naar huis...)
Maar goed, ze hebben nu dus ook de ballenbak. Erg leuk.... en net als het vorige nest wordt er driftig in gedoken, gezwommen, gesparteld en tikkie met verlos gedaan. Gevolg... de ballen stuiteren in het rond en er liggen meer ballen buiten de bak dan in de bak. Ook leuk, want die rollen dan weer weg, en kunnen 'als een prooi gevangen worden'. Maar die ballen schieten dus alle kanten op, en ze nemen ze weer overal mee naartoe.
Zo heb ik inmiddels rode, gele, blauwe en groene ballen in alle kennels gevonden, ballen in de tuin, ballen op de oprit(?) ballen in de buiten ren, ballen in de keuken, in de toilet en ja, vanmorgen lag er zelfs eentje in de douche bak.
Tijdens hun laatste maaltje om een uur of 11 's avonds loop ik dus nu mijn hele huis door om de ballen te verzamelen en terug in de bak te kiepen. Zodat we morgen ochtend weer met een verse bak kunnen beginnen.
Wat heb ik een hoop lol met ze... nog maar een paar dagen... wat zal ik ze gaan missen.... zondag zullen er 5 pups al naar hun nieuwe families gaan. Bentley vliegt op de 24e vanaf Schiphol en Donna zal op de 26e worden gehaald. Winnie uhhh Pientje is afgelopen week 500 gram aangekomen (wow!!!van 1900gr naar 2400gr!) en zal ook als ze 9 weken is naar haar nieuwe familie mogen gaan.
En Pooh....? Pooh niet. Pooh blijft bij ons.
(Poehpoeh!!!)
Ze stuiteren wel over de speelplaats, door de hele tuin, tussen de planten door (ik wens de nieuwe eigenaren veel succes om ze dit weer af te leren) maar gras... nee, dat hebben we al weken niet meer kunnen ontdekken onder die witte deken. Door de kou heb ik het indoor speelparadijs maar uitgebreid door de ballenbak binnen te plaatsen. Gelukkig is het hondenhuis ruim, en kan ik het ook als ze er niet mee spelen laten staan (het lijkt onze race baan vroeger wel... die mocht ook soms na het spelen blijven staan)
Plassen doen we meestal wel met z'n allen buiten. Als ze wakker worden dan loop ik meteen met 9 hummels achter me aan naar buiten, en worden alle behoeftes keurig buiten gedaan. Goedzooooooooooo groooooooote puppieeeeeeeees...... Mijn buren lachen zich rot, en lieten me onlangs weten dat dit best een heel rustig nest is (na het EF-EF-nest van afgelopen zomer) maar dat ik dat wel compenseer met mijn hoge goedzoooooooooooo braaaaaaave puppie-puppie-puppie-puppie!!!! (maar de pups luisteren prima, en ik hoef er nooit eentje op te pakken, want ze hobbelen zo achter me aan. Wel zo makkelijk als het er 9 zijn!)
Enfin, door de kou spelen ze dus beperkt buiten en destemeer binnen. Ze lopen een paar keer per dag, een aantal uren dus gewoon lekker los door het hondenhuis, en hebben dikke pret samen. Iedereen die mijn huis kent, weet dat de toilet en douche dus via het hondenhuis bereikt worden. Nou ja, elk huisje heeft zijn uhh ongemakkelijke indeling-kruisje... Niks aan de hand, behalve nu de pups wat groter zijn, en me hard achterna lopen als ik naar het toilet ga. Best gezellig hoor... naar het toilet met 9 pups aan je voeten. Ook leuk dat ze dan de toiletrol willen plunderen (nee, het zijn geen Goldens, en we doen NIET mee aan de page reclame!) ..of als ze er met het prullebakje vandoor gaan. Ook de douche is niet veilig, en ik heb al eens alle handoeken en washandjes kunnen terugzoeken in de puppy kennel (ze nemen wel alles netjes mee naar huis...)
Maar goed, ze hebben nu dus ook de ballenbak. Erg leuk.... en net als het vorige nest wordt er driftig in gedoken, gezwommen, gesparteld en tikkie met verlos gedaan. Gevolg... de ballen stuiteren in het rond en er liggen meer ballen buiten de bak dan in de bak. Ook leuk, want die rollen dan weer weg, en kunnen 'als een prooi gevangen worden'. Maar die ballen schieten dus alle kanten op, en ze nemen ze weer overal mee naartoe.
Zo heb ik inmiddels rode, gele, blauwe en groene ballen in alle kennels gevonden, ballen in de tuin, ballen op de oprit(?) ballen in de buiten ren, ballen in de keuken, in de toilet en ja, vanmorgen lag er zelfs eentje in de douche bak.
Tijdens hun laatste maaltje om een uur of 11 's avonds loop ik dus nu mijn hele huis door om de ballen te verzamelen en terug in de bak te kiepen. Zodat we morgen ochtend weer met een verse bak kunnen beginnen.
Wat heb ik een hoop lol met ze... nog maar een paar dagen... wat zal ik ze gaan missen.... zondag zullen er 5 pups al naar hun nieuwe families gaan. Bentley vliegt op de 24e vanaf Schiphol en Donna zal op de 26e worden gehaald. Winnie uhhh Pientje is afgelopen week 500 gram aangekomen (wow!!!van 1900gr naar 2400gr!) en zal ook als ze 9 weken is naar haar nieuwe familie mogen gaan.
En Pooh....? Pooh niet. Pooh blijft bij ons.
(Poehpoeh!!!)
donderdag 7 januari 2010
De dagelijkse dingen
De dagen vliegen voorbij... de pups zijn alweer 6 weken! De kou houdt aan, en de pups kunnen dus niet te lang buiten spelen omdat ik bang ben dat ze het te koud zullen krijgen. Als we 'smorgens wakker worden is het -8 graden... dus dat is leuk, zolang je in beweging blijft. Ik ren dus wat rondjes met ze door de tuin, en als ik het beu ben neemt mama Pien, of tante Shanti het van me over. Als de pups vervolgens moe zijn, of het gewoon beu worden om achter elkaar aan te rennen.... dan gaan we weer naar binnen. Het hondenhuis is helemaal puppy proof, en is voorzien van genoeg speelgoed om ze zich verder te laten vermaken. Wat me nog steeds opvalt is dat wanneer ze moe en uitgespeeld zijn, dan lopen ze zelf naar hun puppy ren en gaan ze naar bed. Ik hoef na een uurtje alleen maar het deurtje dicht te doen!
Afgelopen week maakte ik me toch wel zorgen over Winnie. Ze is zo klein (30% minder gewicht dan de andere zusjes) en zeker zij kon niet te lang buiten zijn. Na 10 minuten stond ze zo hard te bibberen dat ze omviel in de sneeuw. Oh gut... ze vind het heerlijk om dan in mijn fleece trui op te warmen, en daarna weer 10 minuten mee te spelen. Toch maakte ik me zorgen, en keek ik met spanning uit naar het d'arts bezoek. (op leeftijd van 6 weken worden ze gevaccineerd en krijgen ze een complete medical check-up) Gelukkig kon Walter bevestigen dat ze kerngezond is, maar gewoon een weekje achterloopt op de rest. Niks bijzonders als je je realiseert dat ze ook maar de helft van de anderen woog bij de geboorte, en niets om me zorgen over te maken.
Ook de chipper is geweest, en de keuzes zijn gemaakt welk pupje naar welk gezin gaat... en het aftellen is begonnen. Nog maar amper 2 weken te gaan voordat de eerste zullen vertrekken.
Het zal voor de andere honden wel een opluchting zijn als alles weer normaal gaat. Ik merk dat er wat dames beginnen te 'muiten'... Ze slopen opeens alles wat ze tegenkomen, en niets is veilig op de aanrecht. Zo zijn er rond de jaarwisseling 10 oliebollen verdwenen, een grote reep Milka met hazelnoot. Afgelopen week een doos Celebrations met inhoud. Ook de maatbeker waar ik de puppy brokken in week is al diverse keren leeg teruggevonden, met een creatief gevormd randje eraan...
Muffin en Vincent hebben hele andere dingen aan hun hoofd: Muffin is weer loops, en hangt een beetje de slettebak uit. Vincent zijn hormonen gieren door het huis, en meneer kan al een week niet eten van de vlinders in zijn buik. Nu was hij wat aan de stevige kant, dus hij kan het wel hebben. Aanstaande zaterdag mag hij weer mee naar een show, dus komt het wel goed uit. Maar toen ik hem gisteren aan het borstelen was, werd ik knettergek van hem. Hij had geen rust in zijn lijf, en bleef maar proberen zijn blik op de deur naar de keuken te houden...want daar is Muffin. Als ik me even omdraaide om een kam tee pakken, stond hij al op en was hij in staat om van de tafel te springen. Niet bepaald relaxed borstelen dus...
Ouwe Bo-Ghy is weer helemaal fit. Geen pijnstillers meer, en hij hobbelt lekker mee met het spul. Buiten vindt hij het wel leuk, maar vooral niet te lang. Lag hij in zijn jonge jaren graag uren buiten in de sneeuw (tot grote zorg en wanhoop van mij) nu vinden zijn oude botten het na 10 minuten wel welletjes en slaapt hij binnen op zijn Bo-Ghy-Bed, naast de bank waar Babs als de koningin op haar sofa ligt.
En ik... ik heb na mijn partime vakantie van de afgelopen weken het werk weer wat opgepakt. Ik ben godzijdank in een wat rustiger vaarwater belandt waar ik wat tijd krijg om bij te tanken na anderhalf jaar buffelen. Ik mag even in de luwte werken, dat had ik wel even nodig.
Afgelopen week maakte ik me toch wel zorgen over Winnie. Ze is zo klein (30% minder gewicht dan de andere zusjes) en zeker zij kon niet te lang buiten zijn. Na 10 minuten stond ze zo hard te bibberen dat ze omviel in de sneeuw. Oh gut... ze vind het heerlijk om dan in mijn fleece trui op te warmen, en daarna weer 10 minuten mee te spelen. Toch maakte ik me zorgen, en keek ik met spanning uit naar het d'arts bezoek. (op leeftijd van 6 weken worden ze gevaccineerd en krijgen ze een complete medical check-up) Gelukkig kon Walter bevestigen dat ze kerngezond is, maar gewoon een weekje achterloopt op de rest. Niks bijzonders als je je realiseert dat ze ook maar de helft van de anderen woog bij de geboorte, en niets om me zorgen over te maken.
Ook de chipper is geweest, en de keuzes zijn gemaakt welk pupje naar welk gezin gaat... en het aftellen is begonnen. Nog maar amper 2 weken te gaan voordat de eerste zullen vertrekken.
Het zal voor de andere honden wel een opluchting zijn als alles weer normaal gaat. Ik merk dat er wat dames beginnen te 'muiten'... Ze slopen opeens alles wat ze tegenkomen, en niets is veilig op de aanrecht. Zo zijn er rond de jaarwisseling 10 oliebollen verdwenen, een grote reep Milka met hazelnoot. Afgelopen week een doos Celebrations met inhoud. Ook de maatbeker waar ik de puppy brokken in week is al diverse keren leeg teruggevonden, met een creatief gevormd randje eraan...
Muffin en Vincent hebben hele andere dingen aan hun hoofd: Muffin is weer loops, en hangt een beetje de slettebak uit. Vincent zijn hormonen gieren door het huis, en meneer kan al een week niet eten van de vlinders in zijn buik. Nu was hij wat aan de stevige kant, dus hij kan het wel hebben. Aanstaande zaterdag mag hij weer mee naar een show, dus komt het wel goed uit. Maar toen ik hem gisteren aan het borstelen was, werd ik knettergek van hem. Hij had geen rust in zijn lijf, en bleef maar proberen zijn blik op de deur naar de keuken te houden...want daar is Muffin. Als ik me even omdraaide om een kam tee pakken, stond hij al op en was hij in staat om van de tafel te springen. Niet bepaald relaxed borstelen dus...
Ouwe Bo-Ghy is weer helemaal fit. Geen pijnstillers meer, en hij hobbelt lekker mee met het spul. Buiten vindt hij het wel leuk, maar vooral niet te lang. Lag hij in zijn jonge jaren graag uren buiten in de sneeuw (tot grote zorg en wanhoop van mij) nu vinden zijn oude botten het na 10 minuten wel welletjes en slaapt hij binnen op zijn Bo-Ghy-Bed, naast de bank waar Babs als de koningin op haar sofa ligt.
En ik... ik heb na mijn partime vakantie van de afgelopen weken het werk weer wat opgepakt. Ik ben godzijdank in een wat rustiger vaarwater belandt waar ik wat tijd krijg om bij te tanken na anderhalf jaar buffelen. Ik mag even in de luwte werken, dat had ik wel even nodig.